 نكرده و بدون وصيت وفات نموده.)) در جواب او گوييم: اين قول تمام اهل سنت نيست، بلكه جماعتي گفته اند كه پيامبر خدا صلى الله عليه و سلم  صريحا اقامت ابوبكر را بيان نموده و ابو يعلي دو قول از احمد نقل كرده: يكي آن كه امامت به واسطه ي انتخاب اهل حل و عقد يعني مهاجرين و انصار ثابت شده. (در نهج البلاغه كه شيعه آن را منسوب به امير المومنين علي رضى الله عنه  مي دانند آمده كه امير المومنين گفته است: ((نه بايعني القوم الذين بايعوا ابابكر و عمر و عثمان علي ما بايعوهم عليه فلم يكن للشاهد يختار و لا للغائب أن يرد وانما الشوري للمهاجرين و الأنصار فإن اجتمعوا علي رجل سموه إِماماً كان ذلك لله رضي فإِن خرج عن امرهم خارج بطعن أو بدعه ردوه إِلي ما خرج منه فإِن أبي قاتلوه علي اتباعه غير سبيل المومنين و ولاه الله ما تولي.))
يعني، كساني كه با ابوبكر و عمر  وعثمان بيعت نمودند به همان طور هم با من بيعت نمودند، پس حاضر حق انتخاب ديگري را ندارد و غايب حق رد كردن امام منتخب را ندارد. و همانا شوراي انتخاب، حق مهاجرين و انصار است، پس اگر اينان فردي را براي خلافت انتخاب كردند و او را امام ناميدند، رضاي خدا در آن مي باشد، و اگر كسي از امر ايشان به واسطه طعن زدن و يا بدعتي بيرون رود بايد او را بر گردانند و اگر نپذيرفت با او قتال كنند زيرا او راه مومنين را پيروي نموده است. 
از حسن مثني كه نواده ي حضرت علي رضى الله عنه  مي باشد سوال شد كه بعضي گويند پيامبر صلى الله عليه و سلم  علي را از جانب خداوند بر امر خلافات تعيين نمود؟ او در پاسخ گفت كه اگر چنين باشد علي رضى الله عنه  اول مقصر و گناهكار است زيرا پس از فوت رسول خدا صلى الله عليه و سلم  به مسجد نرفت تا خلافات خود را انجام دهد و قيام و اقدامي ننموده و حتي سخني به ميان نياورد بلكه همواره از تصدي خلافات بيزاري مي جست.رد بر دليل حلي و بطلان آن

جواب آنكه دليل شما بر صحت اين نقل چيست؟ و دوم: اين دروغ بر ابن سيرين است بدون شك( سوم: قول ابن سيرين كه ديگران در اين مورد با او مخالفند حجت نيست و قول ابن سيرين تفسير به راي و باطل است، چهارم: اين آيه در سوره ي فرقان است و اين سوره به اتفاق همه مكي است، و تزويج علي و فاطمه در مكه نبوده بلكه پس از چندين سال از نزول سوره در مدينه بوده است.) آيه مطلق است و شامل هر نسب و صهري ميشود و در آن اختصاص به شخصي وجود ندارد، و اگر شامل دامادي علي باشد، دو مرتبه شامل دامادي عثمان است، و يك مرتبه شامل دامادي ابي العاص است، زيرا علي و ابي العاص هر كدام يك دختر رسول خدا را گرفتند، ولي عثمان دو دختر او را. و همچنين شامل مصاهرت ابوبكر و عمر نيز ميشود زيرا رسول خدا صلى الله عليه و سلم  از ايشان دو دخترشان را تزويج نمود و داماد ايشان بود. و رسول خدا صلى الله عليه و سلم  فرمود: ((اگر دختر ديگري نيز داشت آنرا به عثمان تزويج مينمود)) بنابراين، مصاهرت بين علي و ايشان مشترك بوده و از خصائص او نبوده است، پس موجب فضيلت و امامت علي بر ايشان نميشود و خصوصيتي در كار نيست.

دليل سي و پنجم بر امامت علي رضى الله عنه :
گويد: ((برهان سي و پنجم آيه ي 119 سوره ي توبه: (يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ) خدا ما را به همراهي راستگويان امر كرده و معصوم آنست كه صدق او معلوم باشد و از خلفاي اربعه علي معصوم مي باشد. و از ابن عباس روايت شده كه آيه درباره ي علي نازل شده است)).
رد دليل حلي و نادرست بودن استدلال او:
در جواب گوييم: اول ابوبكر صديق است و صديق از صادق بالاتر است، پس او اولين كسي است كه مشمول آيه مي باشد، پس واجب است كه ما با ابوبكر باشيم و اگر خلفاي اربعه همه صديق باشند پس اختصاص به علي ندارد. دوم: اين آيه درباره ي كعب بن مالك نازل شد كه او از جنگ تبوك تخلف نموده بود و به بركت صدق و راستي مورد رحمت و بخشش قرار گرفت و كتب تفسير و صحاح بر اين مطلب متففند و در اينصورت نمي توان آنرا اختصاص به علي دانست، و بعلاوه كعب بن مالك كه آيه درباره ي او نازل شده احدي نگفته كه او معصوم بوده پس لازم نيست كه صادق معصوم نيز باشد.
سوم: آيه جمع است و فرموده با صادقين باشيد و علي واحد است و نمي تواند مراد تنها او باشد زيرا نفرموده با صادق باشيد.
چهارم: معني آيه اينست كه راست بگوييد و از دروغگويان نباشيد چنانكه در سوره ي بقره آيه ي 43 فرموده: (وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ) يعني با ركوع كنندگان ركوع كنيد، نه آنكه در هر چيزي با راكعين و يا صادقين باشيد حتي در كارهاي مباح و در خوردن و پوشيدن يعني در وصف صدق باشيد.
دليل سي و ششم بر امامت علي رضى الله عنه  و جواب آن به جعلي بودن دليل:
گويد: ((برهان سي و ششم از آيات دال بر امامت علي قول خداي تعالي در سوره ي بقره آيه ي 43 (وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ) از ابن عباس روايت شده كه اين آيه در حق علي و محمد نازل شده و اين دو اول كساني هستند كه نماز و ركوع كردند، پس علي امام است)).
گوييم: اول ما نمي پذيريم كه اين صحيح است، دليل شما بر صحت اين خبر چيست؟.
دوم: به اتفاق اهل علم به حديث، اين ساخته شده و دروغ است و ابن عباس نگفته و تازه قول وي حجت نيست.
سوم: اين آيه در سوره ي بقره ميباشد و اين سوره به اتفاق مسلمين در مدينه نازل شده و اين آيه در سياق آيات خطاب به بني اسرائيل است كه به ايشان فرموده بياييد مسلمان شويد و نماز را با مسلمين و به طريقه ي ايشان با ركوع و جماعت بخوانيد، پس آيه ي مذكور بعد از هجرت نازل شده و در ابتداي بعثت نازل نشده تا اينكه گفته شود اختصاص به كساني دارد كه در ابتداي نماز و ركوع بجا مي آورند.
چهارم: اگر مقصود از آيه علي و پيغمبر صلى الله عليه و سلم  بود، بايد گفته باشد مع الراكعين به فتح عين كه تثنيه باشد، و از صيغه جمع، فقط دو نفر اراده نمي شود بلكه سه نفر و يا از سه به بالا مقصود است، و تنها اراده ي دو نفربر خلاف اجماع است.
پنجم: اگر مراد ركوع با آن دو باشد پس حكم آيه به وفات آن دو منقطع ميشود، و ديگر احدي مأمور نيست تا با راكعين نماز بخواند.
ششم: اكثر مردم قائلند كه ابوبكر قبل از علي با پيغمبر صلى الله عليه و سلم  نماز خوانده و قبل از علي ركوع كرده است.
دليل سي و هفتم بر امامت علي و بطلان و دروغ بودن آن
گويد: ((برهان سي و هفتم قول خداي تعالي در سوره ي طه آيه ي 29: (وَاجْعَلْ لِي وَزِيراً مِنْ أَهْلِي) يعني: ((موسي گفت: خدايا برايم وزيري از خانواده ام قرار ده)) از طريق أبي نعيم از ابن عباس روايت شده كه پيغمبر صلى الله عليه و سلم  دست علي و دست مرا گرفت و ما در مكه بوديم و چهار ركعت نماز خواند سپس دو دست خود را به سوي آسمان بلند كرد و گفت خدايا موسي از تو سؤال كرد و من نيز سؤال ميكنم كه وزيري از خانواده ام قرار دهي علي بن ابي طالب برادرم را، به او پشتم را محكم نما و او را در امرم شريك كن، ابن عباس گويد، منادي را شنيدم كه ندا ميكند يا احمد طلب تو اجابت شد)).
جواب: گوييم دانشمندان حديث در ساخته شدن اين حدي