داشت، عبد اللَّه  بن مسعود و عمار بن ياسر (رضى‏ اللَّه  عنهم) اند. و نزد وى همچنان از حسن (رض) روايت است كه گفت: پيامبر خدا ص عمروبن عاص را به عنوان فرمانده ارتش مي ‏فرستاد ، و عموم اصحابش در آن ارتش شركت مي ‏داشتند، به عمرو گفته شد: پيامبر خدا ص تو را فرمانده مقرر مي ‏نمود، و تو را به خود نزديك مي ‏نمود و دوستت مي ‏داشت، گفت: وى مرا فرمانده مقرر مي ‏نمود، ولى نمى‏دانم كه اين را به خاطر الفت دادن و ترغيب كردن من مي ‏نمود، يا اينكه مرا دوست مي ‏داشت، ولى شما را به آن دو مرد دلالت مي ‏كنم كه پيامبر خدا ص در حالى درگذشت كه آن‏ها را دوست مي ‏داشت: عبد اللَّه  بن مسعود و عماربن ياسر (رضى‏ اللَّه  عنهم).( مانند اين را از حسن روايت نموده، و افزوده است: گفتند: وى همان كسى است كه، به خدا سوگند، شما وى را در روز صفين به قتل رسانديد، گفت: راست گفتيد: به خدا قسم، ما وى را به قتل رسانديم.) 
 
3 - آيات قرآنى درباره پيامبر ص و اصحاب (رض)
 
 خداوند تبارك و تعالى مي‏فرمايد:
 (مَا كَاَن مُحَمَّدٌ أبَا أحَدٍ مِنْ رِجَالِكُم، وَلكِنْ رَسُولَ‏اللَّهِ وَ خَاتَمَ النَّبِيِّينْ، وَ كَانَ‏ اللَّهُ  بِكُلِّ شَىٍْء عَلِيْماً). (الاحزاب: 40)
 ترجمه: «محمّد پدر هيچ يك از مردان شما نيست، ولى پيامبر خدا و خاتم و آخرين پيامبران است، و خداوند بر هر چيز داناست».
 و مي‏فرمايد:
 (يَا أَيُّهاَ النَّبِىُّ اِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيْراً. وَ دَاعِياً اِلَى‏اللَّهِ بِاِذْنِهِ وَ ِسَراجاً مُنِيْراً). (الاحزاب: 46 -45)
 ترجمه: «اى پيامبر! ما تو را به عنوان گواه، بشارت دهنده و بيم دهنده فرستاديم و دعوت كننده به سوى خدا، به حكم او. و چراغى درخشان».
 و خداوند تبارك و تعالى مهربانى مي‏كند:
 «اِنَّا أَرْسَلْنَاكَ َشاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيْراً. لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُوْلِهِ وَ تُعَزِّرُوْهُ، وَ تُوَقِرّوُهْ وَ تُسَبِّحُوْه بُكْرَه وَ أصِيْلاً). (الفتح: 9-8)
 ترجمه: «ما تو را به عنوان گواه و بشارت دهنده و بيم دهنده فرستاده‏ايم. تا به خدا و رسول او ايمان بياوريد و از او دفاع كنيد، و او را بزرگ داريد و خدا را صبح و شام به پاكى ياد كنيد».
 خداوند (جل جلاله) فرموده است:
 (اِنَّا أَرْسَلْنَاكَ بِالْحَقِّ بَشِيْراً وَ نَذِيْراً وَ لاَ تُسْئَلُ عَنْ أَصْحَابِ الْجَحِيْمِ). (البقره: 119)
 ترجمه: «ما تو را به حق، مژده دهنده و بيم دهنده فرستاده‏ايم، و از تو در مورد اهل دوزخ پرسيده نمي‏شود».
 و مي‏فرمايد: 
 (اِنَّا أَرْسَلْنَاكَ بِالْحَقِّ بَشِيْراً وَ نَذِيْراً). (فاطر: 24)
 ترجمه: «ما تو را به دين راست مژده دهنده و ترساننده فرستاده‏ايم».
 و خداوند تبارك و تعالى فرموده است:
 (وَ اِنْ مِنْ أُمَّه اِلاَّ خَلَا فِيْهَا نَذِيْر). (فاطر: 24)
 ترجمه: «و در هر امّتى بيم دهنده گذشته است».
 و خداوند (جل جلاله) مي‏گويد: 
 (وَ مَا أَرْسَلْنَاكَ اِلَّا كَافَّه لِلَّناسِ بَشِيْراً وَ نَذِيْراً وَلكِنَّ أَكُثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْن). (سبا: 28)
 ترجمه: «وما تو را براى همه مردم به عنوان مژده دهنده و بيم دهنده فرستاده‏ايم، ولى اكثر مردم نمي‏دانند».
 و خداوند (جل جلاله) مي‏فرمايد:
 (وَمَا أَرْسَلَنْاكَ اِلَّا مُبَشِّراً وَ نَذِيْراً). (الفرقان: 56)
 ترجمه: «و ما تو را فقط بشارت دهنده و بيم دهنده فرستاده‏ايم».
 و خداوند (جل جلاله) مي‏گويد:
 (وَ مَا أَرْسَلَنْاكَ اِلَّا رَحْمَه لِلْعَالَمِيْن). (الانبياء: 107)
 ترجمه: «و ما تو را رحمت براى جهانيان فرستاده‏ايم».
 و مي‏فرمايد: 
 (هُوَ الَّذِىْ اَرْسَلَ رَسُوْلَهُ بِالْهُدَى وَ ِديْنِ الحَقَّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّيْنِ كُلِّهِ وَ لَوْكَرِهَ المُشْرِكُوْن). (الصف: 9)
 ترجمه: اوست آن كه پيغمبر خود را به هدايت و دين حق فرستاده است، تا آن را بر همه اديان، اگر چه مشركان بد بدانند، غالب گرداند».
 و خداوند (جل جلاله) گفته است:
 (وَ يَوْمَ نَبْعَثُ فِى كُلِّ أُمَّه شَهِيْداً عَلَيْهِم مِنْ أَنْفُسِهِم، وَ جِئْنَا بِكَ شَهِيْداً عَلَى هؤُلَاءِ، وَ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ الكِتَابَ تِبْيَاناً لِكُلِ شَىٍْء وَ هُدًى وَ رَحْمَه وَ بُشْرى لِلمُسْلِمِيْن). (النحل: 89)
 ترجمه: «و روزى كه در هر امّت گواهى را بر ايشان از خودشان برانگيزيم، و تو را بر اين كافران، گواه بياوريم، و كتاب را بر تو، براى واضح بيان كردن هر چيز و براى راه نمودن و بخشايش و مژده دادن براى مسلمانان فرود آورديم».
 و مي‏فرمايد: (وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّه وَسَطاً لِتَكُوْنُوا شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَ يَكُونَ الرَّسُوْلُ عَلَيْكُمْ شَهِيْداً» (البقره 142)
 ترجمه: «و همچنين شما را گروهى مختار و ميانه گردانديم تا بر مردمان گواه باشيد و رسول بر شما گواه باشد».
 و خداوند (جل جلاله) مي‏گويد: 
 (قَدْ أَنْرَلَ‏ اللَّهُ  اِلَيْكُمْ ذِكْراً. رَسُوْلاً يَتْلُوا عَلَيْكُمْ ايَاتِ‏اللَّهِ مُبَيِّنَاتٍ لِيُخْرِجَ الَّذِيْنَ آمنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلَى النُّوْرِ، وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَ يَعْمِلْ صَالِحاً يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِىْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهَارِ خَالِدَيْنَ فِيْهَا أبَداً، قَدْ أَحْسَنَ‏ اللَّهُ  لَهُ رِزْقاً"). (الطلاق: 11-10)
 ترجمه: «خداوند براى شما نصيحت فرو فرستاده است. پيامبرى فرستاده كه آيات روشن‏اللَّه را بر شما مي‏خواند، تا آنان را كه ايمان آورده‏اند و عمل‏هاى نيك انجام داده‏اند از تاريكى‏ها به سوى روشنى بيرون سازد، و هر كه به‏اللَّه ايمان بياورد و عمل نيكو بكند، خدا او را به بوستان هايى كه زير (قصرهاى) آنها جويها جارى اند، داخل مي‏سازد، و اينان در آنجا براى هميشه جاودان مي‏باشند، و خداوند براى او روزى نيكويى فراهم آورده است».
 و خداوند (جل جلاله) مي‏فرمايد:
 (لَقَدْ مَنّ‏ اللَّهُ  عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ اِذْ بَعَثَ فِيْهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آيتِهِ وَ يُزَكِيّْهِم وَ يُعَلِمُهُم الكِتَابَ وَالحِكْمَه وَ اِنْ كَانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِى ضَلالٍ مُبِين). (آل عمران: 164)
 ترجمه: «خدا بر ايمان داران آنگاه كه ميان شان پيامبرى از خودشان برانگيخت، احسان نمود. او بر ايشان آيت‏هاى خدا را مي‏خواند، و آنان را از شرك و غيره پاك مي‏سازد، و به آنان كتاب و حكمت مي‏آموزاند، در حالى كه قبل از اين در گمراهى آشكار قرار داشتند».
 و خداوند (جل جلاله) گفته است:
 (كَمَا أَرْسَلْنَا فِيْكُمْ رَسُوْلاً مِنْكُمْ يَتْلُوا عَلَيْكُمْ آياتِنَا وَ يُزَكّيْكُمْ وَ يُعَلِمَكُمُ الكِتَابَ وَالحِكْمَه وَ يُعَلِمَكُمْ مَالَم تَكُوْنُوا تَعْلَمُون. فَاذْكُرُونِى أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوْا لِىْ وَ لَاَ تكْفُرُوْن). (البقره: 152 -151)
 ترجمه: «چنان كه در ميان شما رسولى از خود شما فرستاديم، او بر شما آيات ما 