ه اي سرد جوشيد، پس او خود را در آن شست و از نوشيد، در نتيجه خداوند بيماري اش را دور نمود.
(وَآتَيْنَهُ أَهْلَهُ) و خانواده و مالش را به او باز گردانيديم، (وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ) و به جاي اموال و اولادي که از دست داده بود دو چندان به او داديم، به اين صورت که خداوند سلامتي و تندرستي به او بخشيد و فرزند و مال فراواني به او داد. (رَحْمَةً مِّنْ عِندِنَا) و اين مرحمت و مهرباني محض ما در حق ايوب بود که صبر کرد و خشنود بود. پس خداوند قبل از پاداش جهان آخرت در همين  دنيا به او پاداش داد. (وَذِكْرَى لِلْعَابِدِينَ ) و او مايۀ عبرت و پند عبادتگذاران نموديم، کساني که از صبر توشه بر مي گيرند، بنابر وقتي آنها ايوب عليه السلام را ببينند که به بلايي عظيم گرفتار امد و پس از مدتي آن بيماري و رنج از وي دور شد و خداوند به او پاداشي نيک داد، وقتي علت را نگاه کنند مي بينند که به وضوح علت آن صبر و بردباري است. بنابراين وقتي خداوند ايوب را به خاطر صبر و بردباري اش ستايش نمود و فرمود: (انا وجدنه صابرا نعم العبد انه اواب) بدون شک ما او را بردبار يافتيم؛ بسيار بندۀ خوبي بود، او توبه کننده و رجوع کننده به سوي خدا بود. پس عبادتگذاران به هنگام دچار شدن به مصايب او را اسوه و الگوي خود قرار دادند.رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرحْمَنِ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا پروردگار آسمانها و زمين  و آنچه  ميان  آنهاست   آن  خداي  رحمان  ، که  کس را به  او ياراي  خطاب  نباشد.
يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِكَةُ صَفًّا لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرحْمَنُ وَقَالَ صَوَابًا روزي  که  روح  و فرشتگان  به  صف  مي  ايستند ، و کس  سخن  نمي  گويد مگر  آنکه خداي  رحمان  به  او رخصت  دهد و او سخن  به  صواب  گويد
ذَلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ فَمَن شَاء اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ مَآبًا آن  روز روزي  است  آمدني   پس  هر که  خواهد به  سوي  پروردگارش  بازگردد
إِنَّا أَنذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنتُ تُرَابًا  ما شما را از عذابي  نزديک  مي  ترسانيم  : روزي  که  آدمي  هر چه  را پيشاپيش فرستاده  است  مي  نگرد و کافر مي  گويد : اي  کاش  من  خاک  مي  بودم
کسي که اين نعمت ها را به آنان بخشيده پروردگارشان است. « رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا» پروردگار آسمان ها و زمين و آنچه بين آن هاست. کسي که آسمان ها و زمين را آفريده سامان داده است، « الرحْمَنِ» خداوند مهرباني که رحمت او همه چيز را فرا گرفته و او آن ها را پرورش داده و بر آنان رحم نموده ودر حقّشان لطف کرده است تا اين نعمت ها را به دست آورند.
سپس عظمت و فرمانروايي بزرگ خداوند را در روز قيامت بيان کرد که همه مردم در آن روز ساکت هستند و سخن نمي گويند.« لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا» از عظمت خداوند نمي تواند سخني بگويد، مگر کسي که خدا به او اجازه بدهد و سخن درستي بگويد. پس هيچ کس نمي تواند سخني بگويد مگر با اين دو شرط: يکي اين که خداوند به او اجازه سخن گفتن را بدهد، دوم اين که سخن درستي بگويد. چون « ذَلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ» آن روز حق است و باطل در آن راه ندارد و دروغ فايده اي نخواهد داشت. 
« يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِكَةُ صَفًّا» آن روزي است که جبرئيل عليه السلام که برترين فرشتگان است و ديگر فرشتگان همه به صف مي ايستند و در برابر خداوند فروتن مي باشند. « لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرحْمَنُ وَقَالَ صَوَابًا» و سخن نمي گويند: مگر کسي که خداوند مهربان به او اجازه دهد و او نيز سخن راست و درست بگويد.
وقتي ترغيب نمود و بيم داد و مژده و هشدار داد و فرمود:« ذَلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ فَمَن شَاء اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ مَآبًا» آن روز راستين است، پس هرکس بخواهد بازگشتگاهي نيک به سوي پروردگارش بجويد.
« إِنَّا أَنذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا» به راستي ما شما را از عذابي نزديک بيم مي دهيم. چون آن عذاب نزديک است و خواهد آمد و هر آنچه که مي آيد نزديک است. « يَوْمَ يَنظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ» در آن روز هرکس آنچه را که براي آن روز پيش فرستاده است نظاره مي کند. يعني به چيزي نگاه مي کند که برايش اهميت دارد و به سويش پناه مي برد. پس در اين جهان بنگريد که براي جهان آخرت چه چيزي پيش مي فرستيد.
« يآَيهَا الذَّينَ ءَامَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَلَتَنظُر نَفسُ مَّا قَدَّمَت لِغَدِ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللهَ خَبِيرِ بِمَا تَعلَمُونَ» اي مومنان! از خدا پروا بداريد، و هرکس بنگرد که براي فردا چه آماده کرده است. و از خدا پروا بداريد، بي  گمان خداوند به آنچه مي کنيد آگاه است . پس اگر در آن روز خير و خوبي يافت بايد خدا را ستايش کند و اگر غير از آن را يافت جز خودش کسي را ملامت نکند.
بنابراين کافران در روز قيامت از شدّت حسرت و ندامت آرزوي مرگ مي کنند. « وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنتُ تُرَابًا  » و کافر مي گويد: « اي کاش من خاک مي بودم!»  از خداوند مي خواهيم که ما را از کفر و همه بدي ها دور بدارد بي گمان او بخشنده بزرگوار است.
پايان تفسير سوره ي نباء<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:922.txt">آيه 14-1</a><a class="text" href="w:text:923.txt">آيه 26-15</a><a class="text" href="w:text:924.txt">آيه 33-27</a><a class="text" href="w:text:925.txt">آيه 41-34</a><a class="text" href="w:text:926.txt">آيه 46-42</a></body></html>مکي و 46 آيه است.
بسم الله الرحمن الرحيم
آيه ي 14-1:
وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا سوگند به  فرشتگاني  که  جانها را به  قوت ، مي  گيرند ،
وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا و سوگند به  فرشتگاني  که  جانها را به  آساني  مي  گيرند ،
وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا و سوگند به  فرشتگاني  که  شناورند ،
فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا و سوگند به  فرشتگاني  که  بر ديوان ، پيشي  مي  گيرند ،
فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا و سوگند به  آنها که  تدبير کارها مي  کنند ،
يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ که  آن  روز که  نخستين  نفخه  قيامت  زمين  را بلرزاند ،
تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ و نفخه  دوم  از پس  آن  بيايد ،
قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ در آن  روز دلهايي  در هراس  باشند ،
أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ و نشان  خشوع  در ديدگان  نمايان
يَقُولُونَ أَئِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ مي  گويند : آيا ما را به  حالت  نخستين  باز مي  گردانند ،
أَئِذَا كُنَّا عِظَامًا نَّخِرَةً آنگاه  که  استخوانهايي  پوسيده  بوديم  ?
قَالُوا تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ گويند : اين  بازگشت  ما بازگشتي  است  زيان آور
فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ جز اين  نيست  که  تنها يک  بانگ  بر مي  آيد ،
فَإِذَا هُم بِالسَّاهِرَةِ و آنها خود را در آن  صحرا خواهند يافت.
دراين جا خداوند به فرشتگان و کارهايشان که نشانگر کمال فرمانبرداري آن ها از خدا و شتاب آنان در ا