ارج کند تا آنها را عليه موسي بشوراند، و آنان را بر مبارزه و جنگ با موسي تحريک کند. پس گفت: ما نيز جادويي همانند جادوي تو مي آوريم، بنابراين به ما مهلت بده. (فَاجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ مَوْعِدًا لَّا نُخْلِفُهُ نَحْنُ وَلَا أَنتَ)و بين ما و خودت وعده اي بگذار که نه ما و نه تو از آن تخلف نکنيم. (مَكَانًا سُوًى) يعني در جايي وعده بگذار که هم براي ما و هم براي تو معلوم باشد . و يا منظور جاي هموار و صافي است که آنچه در آن انجام مي شود قابل رويت باشد. 
پس موسي گفت: (مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّينَةِ) وعده ما و شما روز جشن است، و آن عيدي بود که در آن روز کارها و شغلهايشان را ترک مي کردند. (وَأَن يُحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى ) و بايد مردم در چاشتگاه گردآورده شوند. موسي اين را خواست چون در روز عيد و وقت چاشت مردم زياد جمع مي شوند، و حقيقت را آن گونه که هست مي بينند، و در غير اين وقت مردم زياد جمع نمي شوند وصحنه هم خوب ديده نمي شود. (فَتَوَلَّى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهُ) پس فرعون مکرها و حيله هايي را که مي توانست با آن عليه موسي نيرنگ کند جمع کرد، و او کساني را به شهرها فرستاد تا جادوگري رونق داشت، و دانش آن مورد علاقه بود، بنابراين تعداد زيادي از جادوگران جمع شدند و همه به ميعادگاه آمدند و مردم براي مشاهدۀ ماجرا جمع شدند. جمع زيادي بود؛ مردان و زنان و اشراف و سران وعوام و کوچک و بزرگ همه و همه جمع شده بودند ، و آنها مردم را براي جمع شدن تشويق مي کردند، و به مردم مي گفتند: (هم انتم مجتمعون، لعلنا نتبع السحره ان کانوا هم الغلبين) جمع شويد تا از جادوگران پيروي کنيم اگر آنان پيروز شوند. 
وقتي مردم از همۀ شهرها و آبادي ها جمع شدند، موسي آنان را موعظه نمود و بر آنها حجت اقامه کرد، و به آنان گفت: (وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ كَذِبًا فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذَابٍ) واي بر شما! از جادويتان کمک نگيريد، شما با حق مبارزه مي کنيد و بر خدا دروغ  مي بنديدد، پس خداوند شما را با عذابي از جانب خود ريشه کن و نابود خواهد کرد ، و تلاش و دروغ بستن شما ناکام خواهد ماند، و به پيروزي، و مقام والا در نزد فرعون که به دنبال آن هستيد نخواهيد رسيد، و از عذاب خدا در امان نخواهيد بود.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:461.txt">آيه 11-1</a><a class="text" href="w:text:462.txt">آيه 21-12</a><a class="text" href="w:text:463.txt">آيه 26-22</a><a class="text" href="w:text:464.txt">آيه 39-27</a><a class="text" href="w:text:465.txt">آيه 49-40</a><a class="text" href="w:text:466.txt">آيه 61-50</a><a class="text" href="w:text:467.txt">آيه 74-62</a><a class="text" href="w:text:468.txt">آيه 82-75</a><a class="text" href="w:text:469.txt">آيه 111-83</a><a class="text" href="w:text:470.txt">آيه 113-112</a><a class="text" href="w:text:471.txt">آيه 122-114</a><a class="text" href="w:text:472.txt">آيه 132-123</a><a class="text" href="w:text:473.txt">آيه 138-133</a><a class="text" href="w:text:474.txt">آيه 148-139</a><a class="text" href="w:text:475.txt">آيه 157-149</a><a class="text" href="w:text:476.txt">آيه 160-158</a><a class="text" href="w:text:477.txt">آيه 163-161</a><a class="text" href="w:text:478.txt">آيه 166- 164</a><a class="text" href="w:text:479.txt">آيه 182-167</a></body></html>مکي است و 182 آيه مي باشد.
بسم الله الرحمن الرحيم
آيه ي 11-1:
وَالصَّافَّاتِ صَفًّا؛ سوگند به  آن  فرشتگان  که  براي  نيايش  صف ، بسته  اند.
فَالزَّاجِرَاتِ زَجْرًا؛ سوگند به  آن  فرشتگان  که  ابرها را مي  رانند.
فَالتَّالِيَاتِ ذِكْرًا؛ سوگند به  آن  فرشتگان  که  ذکر خدا را مي  خوانند.
إِنَّ إِلَهَكُمْ لَوَاحِدٌ؛ که  خداي  شما خدايي  يکتاست.
رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِ؛ پروردگار آسمانها و زمين  است  و هر چه  در ميان  آنهاست   و پروردگار  مشرقهاست.
إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ؛ ما آسمان  فرودين  را به  زينت  ستارگان  بياراستيم.
وَحِفْظًا مِّن كُلِّ شَيْطَانٍ مَّارِدٍ؛ و از هر شيطان  نافرمان  نگه  داشتيم.
لَا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلَى وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍ؛ تا سخن  ساکنان  عالم  بالا را نشنوند و از هر سوي  رانده  شوند.
دُحُورًا وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ؛ تا دور، گردند و براي  آنهاست  عذابي  دايم.
إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ؛ مگر آن  شيطان  که  ناگهان  چيزي  بربايد و ناگهان  شهابي  ثاقب  دنبالش  کند.
فَاسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَا إِنَّا خَلَقْنَاهُم مِّن طِينٍ لَّازِبٍ؛ پس  ، از کافران  بپرس  که  آيا آفرينش  آنها دشوارتر است  يا آنچه  ما  آفريده  ايم   ما آنها را از گلي  چسبنده  آفريده  ايم.
در اينجا خداوند متعال براي اثبات وحدانيت خويش در صفات الوهيت و ربوبيت به فرشتگان بزرگواري قسم ياد مي کند که در حالت عبادت هستند و کارهايي را به فرمان خدا انجام مي دهند که به آنان  محول شده است . پس فرمود:« وَالصَّافَّاتِ صَفًّا» قسم به فرشتگاني که در خدمت پروردگارشان صف بسته اند.
« فَالزَّاجِرَاتِ زَجْرًا» و قسم به آن دسته از فرشتگان که ابرها و غيره را به فرمان خدا مي رانند. « فَالتَّالِيَاتِ ذِكْرًا» و قسم به فرشتگاني که کتاب خدا را تلاوت مي کنند.
پس ، از آن جا که فرشتگان داراي چنين حالتي هستند که خداوند آن را بيان نمود، يعني پروردگارشان را عبادت مي کنند و در خدمت او  هستند به اندازه ي يک چشم به هم زدن از فرمان وي سرپيچي نمي کنند، خداوند به آنها قسم خورد، که او به تنهايي معبود به حق است: « إِنَّ إِلَهَكُمْ لَوَاحِدٌ» بي گمان معبودتان يکي است که در الوهّيت شرکي ندارد. پس تنها و مخلصانه او را دوست بداريد و فقط از او بترسيد و فقط به او اميدوار باشيد وعبادت را تنها براي او انجام دهيد.
« رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِ» او اين مخلوقات را آفريده و به آنها روزي مي دهد و آنها را رام ساخته است، پس همان طور که در آفرينش اينها شريکي ندارد، در الوّهيت نيز شريکي ندارد. در بسياري مواقع خداوند توحيد الوّهيت را در کنار توحيد ربوبّيت ذکر مي نمايد، چون توحيد ربوبّيت بر توحيد الوّهيت دلالت مي کند. و حتي مشرکاني نيز که در عبادت براي خدا شريک قرار داده بودند ، به توحيد ربوبيت اقرار کرده بودند، به همين جهت خداوند متعال با همان چيزي که بدان اقرار کرده بودند آنان را به چيزي ملزم  نمود که انکارش مي کردند.
خداوند مشرق ها را به طور ويژه بيان کرد ، چون بر مغرب ها دلالت مي کند، و يا اين که محل برآمدن و مشرقِ ستارگاني هستند که به بيان آنها خواهد پرداخت.بنابراين فرمود:« إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ؛ وَحِفْظًا مِّن كُلِّ شَيْطَانٍ مَّارِدٍ؛ لَا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلَى» خداوند در مورد ستارگان دو فايده بيان کرده است؛ يکي اين که ستارگان زينت بخش آسمان هستند، چون اگر ستارگان نبودند آسمان تاريک و بي نور مي شد. امّا خداوند آسمان را به وسيله ي ستارگان زينت داده است تا گوشه هاي آسمان رو