عده مي دهد که در مقابل تقوا و پرهيزگاري به آنان پاداش خواهد داد. و آنها را از کيفر آخرت مي ترساند و با ذکر موعظه ها از عذاب باز مي دارد. پس تو را سپاس اي پروردگار جهانيان!« إِنَي وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ» بي گمان وعده خدا حق است و در آن شک نکنيد و جزکار تصديق کنندگان را در پيش نگيريد. بنابراين فرمود:« فَلَا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا»زندگي دنيا و زينت و زيبايي هايش و فتنه ها و رنج هايي که در آن هست شما را نفريبد! « وَلَا يَغُرَّنَّكُم بِاللَّهِ الْغَرُورُ» و شيطان فريبکار شما را نسبت به خدا فريب ندهد؛ شيطاني که همواره انسان را گول مي زند و در همه اوقات به فکر فريب او است.
خداوند بر بندگانش حقي دارد و ميعادي را برايشان مقرر نموده است که در آن روز آنها را طبق اعمالشان سزا و جزا خواهد داد، و از آنها مي پرسد که آيا حق او را ادا کرده اند يا در اداي آن کوتاهي ورزيده اند؟! و اين چيزي است که انسان بايد به آن توجه داشته باشد و همواره آن را نصب العين خود قرار دهد، و سرمايه خويش بپندارد. و بزرگترين مانعي که انسان را از اداي حقوق  الهي باز مي دارد وسوسه هاي دنياي فتنه انگيز و شيطان است که در دل انسان وسوسه مي اندازند. پس خداوند بندگانش را بازدشته از اين که دنيا آنها را فريب دهد يا شيطان فريبکار آنها را نسبت به خداوند مغرور کند. « يعدِهُمُ وَيمَنِّيهِم وَمَا يعدِهُمُ الشيطَنُ إِلَّا غُرُورَا» به آنان وعده مي دهد و آرزومندشان مي کند و شيطان جز فريب به آنان وعده اي نمي دهد.إِنَّ اللَّهَ عِندَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَيَعْلَمُ مَا فِي الْأَرْحَامِ وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ مَّاذَا تَكْسِبُ غَدًا وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ ؛ خداست  که  مي  داند که  قيامت  چه  وقت  مي  آيد  اوست  که  باران  مي  باراندو از آنچه  در رحمهاست  آگاه  است   و هيچ  کس  نمي  داند که  فردا چه   چيز به  دست  خواهد آورد و کسي  نمي  داند که  در کدام  زمين  خواهد مرد  خدا  داناو آگاه  است.
ثابت گرديد که علم و آگاهي خداوند پيدا و پنهان را احاطه کرده است و گاهي اوقات خداوند بندگانش را بر بسياري از امور غيبي آگاه مي نمايد. و اين پنج چيز اموري هستند که هيچ مخلوقي به آنها آگاه نيست. پس هيچ پيامبر و فرشته مقربي اين چيزها را نمي داند چه رسد به ديگران. پس فرمود:« إِنَّ اللَّهَ عِندَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ» يعني فقط خداوند مي داند که چه زماني قيامت فرا مي رسد. همان گونه که مي فرمايد:« يسئَلُونَک عَن السَّاعَةِ أَيانَ مُرسَهَا قُل إِنَّما عِلمُهَا عِندَ رَبّي ِ لَا يجَلِّيهَا لِوَقتِهَا إِلَّا هُوَ ثَقُلَت فِي السَّمَوَتِ وَالأَرضِ لَا تَأتِيکُم إِلَّا بشغتَةَ» از تو درباره قيامت مي پرسند که چه زماني واقع مي شود؟ بگو: « علم آن فقط نزد پروردگارم است. جز او کسي آن را به موقع خود آشکار نمي گرداند. اين رخداد بر آسمان ها و زمين گران تمام مي شود . جز ناگهان به  نزد شما نمي آيد.»
« وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَ» و تنها اوست که باران را مي باراند و فقط او مي داند که چه زماني باران مي بارد. « وَيَعْلَمُ مَا فِي الْأَرْحَامِ» و مي داند آنچه را که در شکم مادران است، چون اوست که آن را در شکم آنها آفريده، و او مي داند فرزندي که در شکم است پسر است يا دختر. بنابراين فرشته اي مسئول رحم هاست و از پروردگارش مي پرسد که آيا اين پسر است يا دختر؟ پس خداوند آنچه را که مي خواهد حکم مي نمايد و انجام مي دهد. « وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ مَّاذَا تَكْسِبُ غَدًا» و هيچ کس نمي داند فردا چه به دست مي آورد و نمي داند که چه چيز دنيوي و ديني فرا چنگ مي آورد. « وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ» و هيچ کس نمي داند که در کدام سرزمين مي ميرد، بلکه فقط خداوند است که از همه اين چيزها آگاهي دارد. وقتي اين چيزها را به طور ويژه بيان کرد که آگاهي از اين امور مختص  خداوند است ، نيز فرمود: آگاهي و علم او همه چيز را احاطه  کرده است، پس فرمود:« إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ» بي گمان خداوند داناي آگاه است، و آگاهي و علم او امور ظاهر و آشکار و پنهان و ناپيدا را احاطه کرده است. و از جمله حکمت کامل او اين است که علم و آگاهي از اين پنج چيز را از بندگان پنهان داشته است، چون در اينها مصلحت هايي است که هرکس در آن بيانديشد بر او پوشيده نخواهد بود.
پايان تفسير سوره لقمان<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:348.txt">آيه 3-1</a><a class="text" href="w:text:349.txt">آيه 9-4</a><a class="text" href="w:text:350.txt">آيه 11-10</a><a class="text" href="w:text:351.txt">آيه 14-12</a><a class="text" href="w:text:352.txt">آيه 17-15</a><a class="text" href="w:text:353.txt">آيه 20-18</a><a class="text" href="w:text:354.txt">آيه 21</a><a class="text" href="w:text:355.txt">آيه 22</a><a class="text" href="w:text:356.txt">آيه 25-23</a><a class="text" href="w:text:357.txt">آيه 27-26</a><a class="text" href="w:text:358.txt">آيه 30-28</a></body></html>مکي و 30 آيه  است
بسم الله الرحمن الرحيم
آيه ي 3-1:
الم ؛ الف   لام   ميم
تَنزِيلُ الْكِتَابِ لَا رَيْبَ فِيهِ مِن رَّبِّ الْعَالَمِينَ؛ نازل  شدن  اين  کتاب  ،، که  در آن  هيچ  شکي  نيست  ، از جانب  پروردگار  جهانيان  است.
أَمْ يَقُولُونَ افْتَرَاهُ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِن رَّبِّكَ لِتُنذِرَ قَوْمًا مَّا أَتَاهُم مِّن نَّذِيرٍ مِّن قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ؛ آيا مي  گويند دروغي  است  که  خود به  هم  بافته  ? نه  ، سخني  است  بر حق   ازجانب  پروردگارت  ، تا مردمي  را که  پيش  از تو بيم  دهنده  اي  نداشته   اند بيم  دهي   شايد به  راه  هدايت  افتند.
خداوند متعال خبر مي دهد که اين کتاب بزرگوار از سوي پروردگار جهانيان نازل شده است؛ پروردگاري که با نعمت هاي خود انسان ها را پرورش کرده است. بزرگترين چيزي که خداوند با آن انسان ها را پرورش داده اين کتاب است که در آن همه آنچه که  اوضاع آنان را بهبود مي بخشد و اخلاقشان را کامل مي گرداند وجود داشته و هيچ شک و ترديدي در آن نيست. اما با وجود اين ستمگراني که پيامبر را تکذيب کردند در اين مورد گفتند: اين کتاب را محمد به دروغ از پيش خود ساخته است. و اين بزرگترين جرات براي انکار کلام خدا است. آنان محمد (ص) را به بزرگترين دروغ متهم کردند و گفتند: او مي تواند سخني مانند سخن خداوند بيافريند. اين ادعاها بسيار سنگين و بزرگ هستند و خداوند در رد کساني که گفتند: محمد قرآن را از پيش خود ساخته است، فرمود:« بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِن رَّبِّكَ» بلکه قرآن حق و از سوي پروردگارت آمده است و باطل از هيچ سويي به آن راه ندارد و از سوي خداوند با حکمت و ستوده نازل شده ، وخداوند آن را مايه رحمت بندگان قرار داده است. 
« لِتُنذِرَ قَوْمًا مَّا أَتَاهُم مِّن نَّذِيرٍ مِّن قَبْلِكَ» يعني در حالت و وضعيتي قرآن نازل شده که مردم به شدت نيازمند پيامبر و فرستادن کتاب بودند، چون قبل از تو پيامبري به نزد آنها نيامده بود. بلکه آنان به سبب جهالت و ناداني شان سرگردانند و در تاريکي ِ گمراهي خود سرگش