 لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ سپس پروردگارت نسبت به کساني که از روي ناداني کارهاي بد انجام دهند و بعد از آن توبه نمايند و به اصلاح بپردازند بس آمرزنده و مهربان است. 
در اينجا خداوند بندگانش را به توبه کردن تشويق مي نمياد و آنها را به بازگشت به سوي خود فرا مي خواند . پس خداوند خبر داده است که هر کس از روي ناداني کار بدي انجام بدهد و نداند عواقب آن چيست  اگر چه قصداً آن گناه را مرتکب شده باشد حتماً به هنگام ارتکاب گناه از آگاهي او نسبت به زشتي و عواقب گناه کاسته مي شود . پس وقتي که توبه کند و به درستکاري و اصلاح بپردازد؛ گناه را ترک نمايد و از آن پشيمان شده و اعمالش را اصلاح کند خداوند او را مي آمرزد، و بر او رحم مي نمايد و توبه اش را مي پذيرد و او را به حالت اولي اش يا به حالت بهتر از آن بر مي گرداند.وَمِنَ النَّاسِ مَن يَتَّخِذُ مِن دُونِ اللّهِ أَندَاداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللّهِ وَالَّذِينَ آمَنُواْ أَشَدُّ حُبًّا لِّلّهِ وَلَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ إِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلّهِ جَمِيعاً وَأَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعَذَابِ ، و دسته ای از مردم هستند که همتایانی برای خدا می گیرند و آنها را مانند خدا دوست می دارند، و آنانکه ایمان دارند خداوند را بیشتر و سخت تر دوست دارند. و اگر کسانی که ستم کرده اند  عذاب را ببینند، دریابند که همه قدرت از آن خداست و خداوند سخت کیفر است.
إِذْ تَبَرَّأَ الَّذِينَ اتُّبِعُواْ مِنَ الَّذِينَ اتَّبَعُواْ وَرَأَوُاْ الْعَذَابَ وَتَقَطَّعَتْ بِهِمُ الأَسْبَابُ، کسانی که پیروی شده اند از کسانی که پیروی کرده اند بیزاری جویند و عذاب را مشاهده کنند و پیوند میانشان گسسته شود.
وَقَالَ الَّذِينَ اتَّبَعُواْ لَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَتَبَرَّأَ مِنْهُمْ كَمَا تَبَرَّؤُواْ مِنَّا كَذَلِكَ يُرِيهِمُ اللّهُ أَعْمَالَهُمْ حَسَرَاتٍ عَلَيْهِمْ وَمَا هُم بِخَارِجِينَ مِنَ النَّارِ، و کسانی که پیروی کرده اند، می گویند: اگر برای ما بازگشتی بود از آنها بیزای می جستیم، همان گونه که از ما بیزازی چستند این چنین خداوند کردارهایشان را به  گونه ای حسرت زا به  ایشان نشان می دهد و آنان بیرون روندگانِ از آتش نیستند.
این آیه ارتباط بسیار زیبایی با آیه پیش دارد، زیرا خداوند متعال در آیه قبل یگانگی خود و دلایل قاطع و روشن آن را که آدمی را به  علم یقین می رساند بیان داشت. و در اینجا ذکر نمود: « وَمِنَ النَّاسِ» و دسته ای مردم هستند که با وجود این بیان کامل، « مَن يَتَّخِذُ مِن دُونِ اللّهِ أَندَاداً» برای خداوند همتایان و همگونانی بر می گیرند و در عبادت و محبت و طاعت و تعظیم، آنها را با خدا برابر قرار می دهند. و هرکس بعد از اقامه حجت و بیان توحید اینگونه باشد بداند که مخالف خداست و با او  مبارزه می کند و از اندیشیدن در آیات او و تامل در آفریده هایش روی گردان است. پس او کوچکترین عذری در این مورد ندارد و کیفر و عذاب شدید برای اوست. اینها کسانی هستند که برای خدا همتایانی قرار می دهند و آنها را در آفریدن و روزی دادن و تدبیر امور و در عبادت با خداوند برابر قرار می دهند، و آنها را عبادت می کنند تا آنان را به خود نزدیک نمایند. 
و « مَن يَتَّخِذُ» دلیلی است بر اینکه خداوند هیچ همتایی ندارد، بلکه مشرکان بعضی از مخلوقات را همتایان او قرار می دهند، همتایانی دروغین، و اسمهایی بدون مسمّی و محتوا. همان گونه که خداوند متعال فرموده است: « وَجَعَلُوا لِلَّهِ شُرَکَاءَ قُل سَمُّوهُم أَم تُنَبَئُونَهُ، بِمَا لَا یَعلَمُ فِی الأَرضِ أَم بِظَهرِ مِنَّ القَولُ» و برای خداوند انبازانی قرار دادند ، بگو: « آنها را نام ببرید. آیا خداوند را از چیزی آگاه می کنید که در زمین است و او نمی داند؟ یا سخنی سطحی (پوچ) می گویید؟! « إن هیَ إِلَّا أَسمَاءُ سَمَّیتُمُوهَا أَنتُم وَءَابَاوُکُم مَّآ أَنزَلَ اللهُ بِهَا مِن سُلطَنٍ إِن یَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ» این بت ها نامهایی بیش نیستند که شما و پدرانتان نامگذاری  کرده اید و خداوند دلیلی بر حقّانیت آنها نازل نفرموده است. آنان پیروی نمی کنند مگر از گمان. پس مخلوق، همتای خداوند نیست چون خداوند آفریننده است و غیر از او مخلوق و آفریده، پروردگار روزی دهنده است و غیر او روزی داده می شوند. 
خداوند بی نیاز است و بندگان از هر نظر ناقص. خداوند نفع دهنده و ضرر دهنده است و مخلوق نمی تواند سود یا زیانی برساند، و هیچ چیزی در اختیار او نیست. پس ، باطل بودن سخن کسی که معبود و همتایانی برای خدا قرار می دهد، معلوم شد، و فرق نمی کند که آن معبود و همتا چه چیز و چه کسی باشد؛ خواه فرشته یا پیامبری باشد و یا فردی صالح و شایسته یا بتی، و یا هرچیز دیگری. و به یقین دانسته شد که خداوند سزاوار محبت کامل و کرنش کامل است.
بنابراین خداوند مومنان را ستایش نموده و می فرماید:« وَالَّذِينَ آمَنُواْ أَشَدُّ حُبًّا لِّلّهِ» یعنی محبت مومنان برای خدا بیشتر از دوست داشتن کسانی است که با خداوند همتایانی قرار می دهند و آنان را دوست می دارند، چون مومنان دوستی خود را خالص برای خداوند قرار داده اند اما آنها در دوستی خود شریک گرفته اند. مومنان کسی را دوست دارند که به حقیقت شایسته محبت است، کسی که محبت او عین صلاح بنده و سعادت و رستگاری اوست. اما مشرکان کسی را به دوستی گرفته اند که سزاوار هیچ محبتی نیست و محبت آن عین بدبختی و فساد و از هم پاشیدن امور می باشد.
بنابراین خداوند مشرکان را تهدید نموده و می فرماید: « وَلَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ» و اگر کسانی که با قرار دادن همتا برای خدا و فرود آمدن سرتسلیم در برابر غیر او به خود ستم کرده، و از طریق بازداشتن مردم از راه خدا و تلاش برای زیان رساندن به مردم، به آنان ستم کرده اند، « إِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَ» آنگاه که روز قیامت عذاب را با چشمهایشان مشاهده می کنند، « أَنَّ الْقُوَّةَ لِلّهِ جَمِيعاً وَأَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعَذَابِ» به یقین خواهند دانست که تمام قدرت و تواناییها از آن خداست، و همتایانی که آنها برای خدا گرفته اند هیچ قدرتی ندارند. پس در آن روز ناتوانی و عجز چیزهایی که با خدا شریک گرفته اند برای آنها روشن می شود، نه آنگونه که در دنیا بر آنان مشتبه شده بود و گمان می بردند که اینها اختیاری دارند و آنان را به خدا نزدیک می کنند. اما گمانشان نادرست از آب در آمد باعث ناکامی آنها شد، و تلاش آنان باطل گردید و کیفر شدید بر آنان قرار دارند نه تنها چیزی را از آنها دور نکرده و به  اندازه ذره ای به آنها سودی نرساندند، بلکه آنها را متضرر ساختند.
و پیروی شدگان از پیروی کنندگان بیزاری جویند و پیوندِ میان آنها قطع گردد، چون پیوند و ارتباط آنها به خاطرغیر خدا و برخلاف دستورات او، و پیوندی باطل بود. بنابراین اعمالشان که امید آن را داشتند نفع و نتیجه ای برای آنان در بر داشته باشد ن