ق کنندگان انفاق کنند. و بخشایشگران ببخشند، یا نذر کنندگان نذر نمایند، آن را می داند. و خبر دادن خداوند از علم  خویش بدان مفهوم است که وی پاداش آنها را می دهد هرچند که عمل نیک به اندازه ذره ای باشد، و پاداش آن نزد وی ضایع نمی شود، و خداوند نیت های نیک و بد آنان را می داند، و ستمکاران که از انجام واجبات الهی امتناع می ورزند و آنچه را خداوند بر آنان حرام کرده است مرتکب می شوند، یاورانی نخواهند داشت که  آنها را یاری و حمایت کنند، و حتما گرفتار عقاب شدید وی خواهند شد.إِن تُبْدُواْ الصَّدَقَاتِ فَنِعِمَّا هِيَ وَإِن تُخْفُوهَا وَتُؤْتُوهَا الْفُقَرَاء فَهُوَ خَيْرٌ لُّكُمْ وَيُكَفِّرُ عَنكُم مِّن سَيِّئَاتِكُمْ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ ،اگر صدقات و بخشش ها را آشکار کنید کار خوبی است، و اگر آن را پنهان نمایید و به نیازمندان بدهید برایتان بهتر است، و خداوند گناهانتان را می پوشاند و خداوند به آنچه می کنید آگاه است.
خداوند خبر داده است که اگر صدقه کننده صدقه را آشکارا بدهد خوب است، و اگر آن را پنهان نماید و به فقرا بدهد بهتر است، چون پنهان کاری در امر صدقه دادن برای او احسانی دیگر محسوب می شود. و نیز دادن صدقه به صورت پنهانی بر قوّت اخلاق دلالت می نماید، و کسی که صدقه را به صورت پنهانی می دهد جزو یکی از هفت گروهی است که خداوند آنها را زیر سایه خود جای می دهد: « مَن تَصَدَّقَ بِصَدَقَةٍ حَتَّی لَاتَعلَمَ شِمَالُهُ مَا تُنفِقُ یَمِینهُ» کسی که صدقه ای بدهد و آن را پنهان بدارد، طوری که دست چپش از آنچه دست راستش انفاق می نماید خبر ندارد. در « وَإِن تُخْفُوهَا وَتُؤْتُوهَا الْفُقَرَاء فَهُوَ خَيْرٌ لُّكُمْ» اشاره ای زیبا وجود دارد مبنی بر اینکه چنانچه به حالت پنهانی صدقه به فقیر داده شود از اظهار کردن آن بهتر است.
اما وقتی صدقه در طرحی خیریه صرف شود، آیه بر فضیلت پنهان کردن آن دلالت نمی کند، بلکه در اینجا قواعد شریعت چنین دلالت می نماید که باید مصلحت را دید و طبق آن عمل کرد، و چه بسا در چنین شرایطی آشکار کردن صدقه بهتر باشد، تا دیگران در این کار، او را  الگو و اسوه خویش قرار دهند و بر انجام کارهای خیر تشویق شوند.
« وَيُكَفِّرُ عَنكُم مِّن سَيِّئَاتِكُمْ» این بخش از آیه بیانگر آن است که در صدقه ها دو چیز بدست می آید؛ یکی به دست آمدن خیر، و آن کثرت نیکی ها و زیاد شدن پاداش و مزد است، و دوم دور شدن بدی و بلای دنیوی و اخروی از طریق زدوده شدن یا پوشاندن بدیها.
« وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ » و خداوند از آنچه انجا می دهید با خبر است، پس هرکس طبق حکمت خدا براساس عمل خویش مجازات می شود.ُوْلَـئِكَ الَّذِينَ اشْتَرُوُاْ الضَّلاَلَةَ بِالْهُدَى فَمَا رَبِحَت تِّجَارَتُهُمْ وَمَا كَانُواْ مُهْتَدِينَ ، آنان کسانی اند که هدایت را به گمراهی فروخته اند پس تجارت آنها سودی ندارد و هدایت یافتگان نیستند.
سپس خداوند از حقیقت احوال آنها پرده برداشته و می فرماید: « ُوْلَـئِكَ الَّذِينَ اشْتَرُوُاْ الضَّلاَلَةَ بِالْهُدَى فَمَا رَبِحَت تِّجَارَتُهُمْ وَمَا كَانُواْ مُهْتَدِينَ» منافقان، « اشْتَرُوُاْ الضَّلاَلَةَ بِالْهُدَى» کسانی هستند که هدایت را به گمراهی فروخته اند. یعنی به گمراهی متمایل شده اند، همان طور که مشتری و خریدار به کالای مورد نظرش علاقه مند است و اموال با ارزش خود را برای بدست آوردن آن خرج می کند. این مثال، بهترین مثال است، زیرا گمراهی را به کالا، و هدایت را به پول و بها تشبیه نموده است، پس آنها هدایت را خرج کرده و در برابر آن گمراهی را بدست آورده اند. این است بازرگانی و تجارت شوم که بسیار تجارت بدی است، زیرا اگر کسی دیناری را در مقابل درهمی بدهد ضرر می کند، پس چگونه است کسی که گوهری را در مق ابل درهمی بفروشد؟ و چگونه خواهد بود کسی که هدایت را خرج کرده و گمراهی را خریداری کند، و شقاوت را بر سعادت برگزیده و به کارهای فرومایه علاقمند شود، و کارهای خوب و عالی را ترک نماید؟! مسلما تجارت و بازرگانی چنین کس سودی نخواهد داشت، بلکه در این کار بزرگترین ضرر را متحمل خواهد شد؛ « قُل إِنَّ الخَسرِینَ الَّذِینَ خَسِرُوا أَنفُسَهُم وَأَهلیِهِم یَومَ القیِمَةِ أَلا ذَلِکَ هُوَ الخُسرانُ المُبیِنُ» بگو: « همانا خسارتمندان (حقیقی) کسانی هستند که جان و اهل شان را در قیامت از دست داده اند».  هان ! این است زیان و خسارت آشکار.
این بخش از آیه « وَمَا كَانُواْ مُهْتَدِينَ» اثبات گمراهی منافقان است، و اینکه انها چیزی از هدایت بدست نیاورده اند، پس این است صفت های زشت آنها.
سپس خداوند مَثل آنها را بیان کرده و می فرماید :لَّيْسَ عَلَيْكَ هُدَاهُمْ وَلَـكِنَّ اللّهَ يَهْدِي مَن يَشَاء وَمَا تُنفِقُواْ مِنْ خَيْرٍ فَلأنفُسِكُمْ وَمَا تُنفِقُونَ إِلاَّ ابْتِغَاء وَجْهِ اللّهِ وَمَا تُنفِقُواْ مِنْ خَيْرٍ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَأَنتُمْ لاَ تُظْلَمُونَ ، هدایت آنها بر تو لازم نیست بلکه خداوند هرکس را که بخواهد هدایت می نماید و هر آنچه انفاق کنید برای خودتان است. و انفاق نمی کنید مگر برای طلب رضای خدا، و هر چیز خوب و نیکی که انفاق کنید به طور کامل به شما بازگردانده می شود و به شما ستمی نمی شود.
لِلْفُقَرَاء الَّذِينَ أُحصِرُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ لاَ يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِي الأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاء مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُم بِسِيمَاهُمْ لاَ يَسْأَلُونَ النَّاسَ إِلْحَافًا وَمَا تُنفِقُواْ مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللّهَ بِهِ عَلِيمٌ ، این صدقات برای نیازمندانی است که در راه خدا بازمانده اند و نمی توانند در زمین مسافرت کنند. به علت خویشتن داری و مناعت طبع، نادان آنها را توانگر می پندارد، آنها را از سیمایشان می شناسی، با اصرار چیزی از مردم نمی خواهند. و هرچه از خوبی انفاق کنید خداوند به آن داناست.
الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُم بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ سِرًّا وَعَلاَنِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُون، کسانی که شب و روز و پنهان و آشکار اموال خود را انفاق می کنند پاداششان نزد پروردگارشان است و نه ترسی بر آنهاست، و نه اندوهگین می شوند.
ای پیامبر! وظیفه شما فقط رساندن پیام الهی به گوش مردم و تشویق آنان بر کار خیر و بازداشتن آنها از کار بد است، اما هدایت مردم به دست خداست. و خداوند از مومنان حقیقی و راستین خود خبر می دهد که آنها جز برای طلب رضای خدا و چشمداشت ِ پاداش او اموال خود را انفاق نمی کنند، زیرا ایمانشان آنها را به این کار فرا می خواند، و این چیز خوبی است و سبب تزکیه مومنین است، و به صورت ضمنی آنهار را یادآور می شود که در کارهایشان اخلاص داشته باشند.
و باز خداوند تکرار می نماید که به آنچه آنها انفاق می کنند آگاه است، چون خداوند به آنها 