 برای مردم بیا می داریم و جز دانایان آن را نمی فهمند.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَنفِقُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا كَسَبْتُمْ وَمِمَّا أَخْرَجْنَا لَكُم مِّنَ الأَرْضِ وَلاَ تَيَمَّمُواْ الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنفِقُونَ وَلَسْتُم بِآخِذِيهِ إِلاَّ أَن تُغْمِضُواْ فِيهِ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ ، ای کسانی که ایمان آورده اید! از چیزهای پاکیزه ای که بدست آورده اید، و از آنچه ما از زمین برایتان رویانده ایم انفاق کنید، و به سراغ چیزهای ناپاک نروید، تا از آن ببخشید، در حالی که شما آن چیز ناپاک را نمی گیرید، مگر آنکه از بدی آن چشم بپوشید، و بدانید که خداوند بی نیاز و ستوده است.
الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُم بِالْفَحْشَاء وَاللّهُ يَعِدُكُم مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلاً وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ، شیطان شما را وعده فقر و تهیدستی می دهد، و شما را به زشتی فرمان می دهد، و خداوند به شما نوید آمرزش و بخشش می دهد و خداوند گشایشگر داناست.
خداوند متعال بندگانش را برای انفاق کردن، و بخشیدن از دارایی هایی که از طریق تجارت به دست می آورند، و بخشیدن از آنچه خداوند برای آنها از زمین می رویاند تشویق می نماید، و این شامل زکات طلا و نقره و  همه کالاهایی است که خرید و فروش می شوند، و از زمین می رویند از قبیل حبوبات و میوه ها، و صدقات فرض و نفل را نیز در بر می گیرد.
و خداوند متعال دستور داده است که بندگانش برای انفاق کردن به سراغ دارایی هایی پاکیزه خود بروند، و دارایی های نامرغوب را در راه خدا انفاق نکنند، زیرا اگر آنان حقی را از دیگران طلبکار باشند و در مقابلش جنس نامرغوب را در راه خدا انفاق نکنند، زیرا اگر آنان حقی را از دیگران طلبکار باشند و در مقابلش جنس نامرغوبی را به آنها بدهند آن را نپسندیده و نمی پذیرند مگر اینکه چشم پوشی کنند. پس واجب است آنچه میانه است برای خدا داده شود، و کمال در این است که عالی ترین و بهترین چیز در راه خدا پرداخت گردد. و پرداخت چیزهای نامرغوب ممنوع است، و اگر کسی آن را بپرداز، جای زکات واجب را پر می کند، واگر صدقه نفلی باشد پاداش کامل به او نمی رسد.
« وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ» و بدانید که خداوند بی نیاز و ستوده است، از همه آفریده ها و از نفقه انفاق کنندگان و از طاعت و عبادت عبادت کنندگان بی نیاز است، و خداوند فقط به خاطر فوایدی که این اعمال برای آنها در بردارد، نیز به منظور برخورداری آنان از فضل و کرم الهی، آنان را بدان امر نموده است. و او بی نیاز  است و بخشش هایی گسترده است و احکامی را برای بندگانش مشروع نموده که آنها را به دارالسلام و بهشت می رساند. پس باید چنین پروردگاری را ستود و در برابر جبروت و عظمتش سر تعظیم فرود آورد. کارهایش از  دایره فضل و عدل و حکمت بیرون نیستند و دارای صفات ستوده و پسندیده است، و بندگان حقیقت و کیفیت آن را درک نمی کنند.
خداوند بندگانش را به انفاق که برایشان سودمند است تشویق نمود، و آنها را از بخل که به حالشان مضر است ، نهی کرد. سپس بیان نمود که آنها میان دو دعوتگر قرار دارند؛ دعوتگری که خداوند رحمان است و آنها را به خیر و خوبی فرا می خواند و به آنها نوید خیر و بخشش و پاداشِ دنیا و آخرت و پر کردن جای اموال انفاق شده را می دهد، و دعوتگری که شیطان است و آنها را به بخل ورزیدن و  انفاق نکردن  تشویق می نماید، و آنها را می ترساند که اگر در راه خدا انفاق کنند  تهی دست می شوند، پس هرکس دعوت خداوند رحمان را اجابت نماید، و از آنچه خدا به او روزی داده است انفاق کند، مژده باد که گناهانش آمرزیده شده و به تمام خواسته هایش می رسد. و هرکس که دعوت شیطان را اجابت کند، بداند که شیطان گروه خود را فرا می خواند تا از اهل جهنم باشند. پس بنده از این دو چیز یکی را که برایش شایسته تر است انتخاب کند.
و آیه را اینگونه به پایان می رساند: « وَاسِعٌ عَلِيمٌ» خداوند گشایشگر و داناست. یعنی صفات رفیع و بخشش فراوانی دارد، و می داند چه کسی سزاوار آن است که پاداش مضاعف را دریافت دارد. و به احوال انسانهای شایسته آگاه است و آنها را بر انجام کارهای خیر و ترک منکرات توفیق می دهد.يُؤتِي الْحِكْمَةَ مَن يَشَاء وَمَن يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْرًا كَثِيرًا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلاَّ أُوْلُواْ الأَلْبَابِ، حکمت را به کسی که بخواهد، می بخشد و هرکس که حکمت به او داده شود به راستی که خیر بسیاری به او داده شده است و جز خردمندان پند نمی گیرند.
وقتی خداوند حالات انفاق کنندگان را بیان کرد و اینکه اموالی را به آنها ارزانی نمود که بوسیله آن در راههای خیر انفاق می کنند و مقامهای بلند و والا را در می یابند، مطلبی را بیان نمود که از این نیز بهتر است، و آن این که خداوند به هرکس از بندگانش که بخواهد و به او اراده خیر داشته باشد حکمت می دهد. حکمت یعنی علوم  مفید و معارف درست و اندیشه سالم و خرد متین، و درستکاری در گفتار و کردار. و این بهترین و برترین بخشش ها و بزرگترین آن است. بنابراین فرمود: « وَمَن يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْرًا كَثِيرًا» زیرا چنین کسی از تاریکی نادانی به سوی نور و هدایت بیرون آمده، و از حماقت و انحراف در گفتار و کردار به کارها و سخنان درست و راست راه برده، و به خیر بزرگی نایل آمده و برای رساندن  بزرگترین فایده به دین و دنیای  مردم آمادگی پیدا کرده است. و هیچ کاری جز با حکمت سامان نمی یابد. حکمت یعنی قرار دادن هر چیزی در جایگاهش؛ اقدام به انجام کاری در جایی که باید اقدام کرد، و دست نگاه داشتن از انجام کاری در جایی که باید دست نگاه داشت. اما ارزش این بخشش گرانبها را جز خردمندان نمی دانند: « إِلاَّ أُوْلُواْ الأَلْبَابِ» و آنها کسانی هستند که دارای عقلها و اندیشه های کامل هستند، پس آنها کار نیک را می شناسند و آنرا ترک می نماید، و این دو کار، یعنی صرف کردن دارایی در راه خدا و صرف کردن حکمت، بالاترین چیزی است که نزدیکی جویندگان به خدا، بدین وسیله خود را به او  نزدیک می نمایند، و بوسیله آن به بالاترین و بزرگترین کرامت ها می رسند.
و این همان چیزی است که پیامبر (ص) چنین از آن یاد کرده است: « لا حَسَدَ إلا فِی اثنَیَن، رَجُلُ  آتاهُ الله مَالاَ فَسَلطَهُ عَلَی هَلَکَتِهِ فِی الحَقِّ ، وَرَجُلُ آتَاهُ اللهُ الحِکمَة فَهُوَ یُعَلِّمُهَا النَّاس» حسد نیست مگر در دو چیز؛ یکی مردی که خداوند به او مالی داده است و او آن را در راه حق صرف می نماید، و مردی که خداوند  به او حکمت بخشیده و او آنرا به مردم می آموزد.وَمَا أَنفَقْتُم مِّن نَّفَقَةٍ أَوْ نَذَرْتُم مِّن نَّذْرٍ فَإِنَّ اللّهَ يَعْلَمُهُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ، و هرمالی را که در راه خدا انفاق کنید و یا نذری را که به گردن بگیرید خداوند آن را می داند و برای ستمکاران یاوری نیست.
خداوند متعال خبر می دهد که هر چه انفا