موده و فرموده است:وَمَاذَا عَلَيْهِمْ لَوْ آمَنُواْ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَأَنفَقُواْ مِمَّا رَزَقَهُمُ اللّهُ وَكَانَ اللّهُ بِهِم عَلِيمًا ؛ چه  زيان  داردشان  اگر به  خدا و روز قيامت  ايمان  آورند و از آنچه  خدا  به  آنها روزي  داده  است  انفاق  کنند ? خدا به  کارشان  داناست.
« وَمَاذَا عَلَيْهِمْ لَوْ آمَنُواْ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ» چه چيزي آنها را دچار سختي و دشواري مي گرداند اگر به خدا ايمان  بياورند؛ ايماني که عين اخلاص است، و از مال هايي که خدا به آنها بخشيده است، ببخشايند، پس هم ايمان و هم اخلاص داشته باشند؟ و از آن جا که اخلاص رازي است ميان بنده و پروردگارش و جز خدا کسي به آن آگاهي ندارد خداوند خبر داد که او همه حالت ها را مي داند. پس فرمود: « وَكَانَ اللّهُ بِهِم عَلِيمًا» و خداوند به تمامي حالات آنان آگاه است.إِنَّ اللّهَ لاَ يَظْلِمُ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ وَإِن تَكُ حَسَنَةً يُضَاعِفْهَا وَيُؤْتِ مِن لَّدُنْهُ أَجْرًا عَظِيمًا ؛ خدا ذره  اي  هم  ستم  نمي  کند  اگر نيکيي  باشد آن  را دو برابر مي  کند و، ازجانب  خدا مزدي  کرامند مي  دهد.
فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِن كُلِّ أمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَـؤُلاء شَهِيدًا ؛ چگونه  خواهد بود آن  روز که  از هر امتي  گواهي  بياوريم  و تو را بر اين   امت  به  گواهي  فرا خوانيم  ?
يَوْمَئِذٍ يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُواْ وَعَصَوُاْ الرَّسُولَ لَوْ تُسَوَّى بِهِمُ الأَرْضُ وَلاَ يَكْتُمُونَ اللّهَ حَدِيثًا ؛ در آن  روز کافران  و آنان  که  بر رسول  عصيان  ورزيده  اند آرزو کنند که  با  خاک  زمين  يکسان  مي  بودند  و هيچ  سخني  را از خدا پنهان  نتوانند کرد.
خداوند از کمال عدل و فضل خويش و مبرا بودنش از ستم کم و فراواني که با عدل و فضل او منافات دارد، خبر داد و مي فرمايد: « إِنَّ اللّهَ لاَ يَظْلِمُ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ» خداوند به اندازه ذره اي ستم روا نمي دارد و از نيکي هاي بنده اش کم نمي کند و بدي هايش را نمي افزايد. همانطورکه  فرموده است: « فَمَن يعمَلِ مِثقَالَ ذَرَّةِ خَيرَاَ يرَهُ، وَمَن يعمَل مِثقَالِ ذَرَّةِ شَرَّا يرَه» هرکس ذره اي کار خوب انجام دهد پاداش آن را مي بيند و هرکس ذره اي کار بد انجام دهد پاداش آن را مي بيند.
«وَإِن تَكُ حَسَنَةً يُضَاعِفْهَا» واگر کار نيکي انجام شود خداوند برحسب حالت انجام دهنده و اخلاص و محبت او، پاداش آن را ده برابر و يا بيشتر مي نمايد. « وَيُؤْتِ مِن لَّدُنْهُ أَجْرًا عَظِيمً» و خداوند از جانب خود اضافه بر پاداش کار نيکش، او را پاداش مي دهد. از قبيل اينکه او را به انجام کارهاي نيک ديگري توفيق مي دهد و نيکي فراوان و خير زياد به او مي بخشد.
سپس خداوند متعال فرمود:« فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِن كُلِّ أمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَـؤُلاء شَهِيدًا» يعني چگونه خواهد بود اگر خداوند که علم و عدالت و حکمتش کامل است براساس گواهي دادن پاکيزه ترين انسان ها که پيامبران اند بر امت هايشان حکم نمايد؟! اين در حالي است که فردي که بر او حکم مي شود به گناه خويش اعتراف مي کند پس سوگند به خدا اين فراگيرترين و منصفانه ترين و بزرگترين حکم است.
و در اين جا کساني که بر آنها حکم شده به کمال فضل، عدل و ستايش اعتراف مي کنند . و گروههايي با بدست آوردن موفقيت و رستگاري و عزت و کاميابي خوشبخت گشته و گروههايي نيز به رسوايي و عذاب آشکار گرفتار مي آيند . بنابراين فرمود: «  يَوْمَئِذٍ يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُواْ وَعَصَوُاْ الرَّسُولَ» در آن روز آنان که به خدا و پيامبرش کفر ورزيده و از پيامبرش سرپيچي کرده اند دوست دارند، « لَوْ تُسَوَّى بِهِمُ الأَرْضُ» و آرزو مي کنند که کاش زمين آنها را فرو مي برد و تبديل به خاک مي گشتند و نابود مي شدند. همان طور که خداوند متعال فرموده است: « وَيقُولُ الکَافِرُ يلَيتَني کُنتُ تُرَبَا» و کافر مي گويد: « کاش که خاک بودم».
« وَلاَ يَكْتُمُونَ اللّهَ حَدِيثًا» و هيچ سخني را از خدا پنهان نمي دارند بلکه به همه کارهايي که کرده اند نزد خدا اعتراف مي کنند و زبان و دست و پاهايشان به کارهايي که کرده اند گواهي ميدهند. خداوند در  اين روز پاداش و سزاي آنها را کامل مي دهدو مي دانند که خداوند حق و روشن گر  است.
اما آنچه در احاديث آمده است مبني بر اينکه کافران کفر و انکار خود را کتمان مي کنند، مربوط به بعضي جاهاي قيامت است، زماني که آنها گمان مي برند  انکارشان به  آنها سودي مي بخشد و از عذاب الهي نجات مي دهد. پس وقتي که حقائق را دريافتند و  اعضاي بدنشان بر آنها گواهي داد در اين هنگام مسئله روشن مي شود و جايي براي پنهان کردن باقي نمي ماند، زيرا پنهان کردن فايده و سودي ندارد.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَقْرَبُواْ الصَّلاَةَ وَأَنتُمْ سُكَارَى حَتَّىَ تَعْلَمُواْ مَا تَقُولُونَ وَلاَ جُنُبًا إِلاَّ عَابِرِي سَبِيلٍ حَتَّىَ تَغْتَسِلُواْ وَإِن كُنتُم مَّرْضَى أَوْ عَلَى سَفَرٍ أَوْ جَاء أَحَدٌ مِّنكُم مِّن الْغَآئِطِ أَوْ لاَمَسْتُمُ النِّسَاء فَلَمْ تَجِدُواْ مَاء فَتَيَمَّمُواْ صَعِيدًا طَيِّبًا فَامْسَحُواْ بِوُجُوهِكُمْ وَأَيْدِيكُمْ إِنَّ اللّهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُورًا ؛ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، آنگاه  که  مست  هستيد گرد نماز مگرديد، تابدانيد که  چه  مي  گوييد  و نيز در حال  جنابت  ، تا غسل  کنيد ، مگر  آنکه  راهگذر باشيد  و اگر بيمار يا در سفر بوديد يا از مکان  قضاي  حاجت   بازگشته ايد يا با زنان  جماع  کرده ايد و آب  نيافتيد با خاک  پاک  تيمم   کنيد و روي  و دستهايتان  را با آن  خاک  مسح  کنيد  هر آينه  خدا عفو کننده  و آمرزنده است.
خداوند بندگان مومنش را نهي مي کند از اينکه به نماز بايستند در حالي که مست هستند، تا بدانند که چه مي گويند.
و اين نهي ، نزديک شدن به جايگاه هاي نماز مانند مسجد را نيز در بر مي گيرد. پس فرد مست نمي تواند وارد مسجد شود. ونيز نماز را در بر مي گيرد زيرا براي فردي که مست مي باشد انجام دادن هيچ نماز و عبادتي جايز نيست چون عقل او آشفته است و نمي داند چه مي گويد. بنابراين خداوند مقرر نمود که نبايد به نماز و مسجد نزديک شد تا زماني که فرد مي داند چه مي گويد.
و اين آيه شريفه به وسيله آيه اي که شراب را به طور مطلق حرام مي نمايد منسوخ است. زيرا شراب ابتدا حرام نبود اما بعدا خداوند بندگانش را به طور ضمني بر تحريم آن تشويق کرد و فرمود:
« يسئَلُونَکَ عَنِ الخَمرِ وَالمَيسِر قُل فِيهِما إِثمُُ کَبِيرُ وَمَنَفِعُ لِلَّناسِ وَإِثمُهُمَا أَکبَرُ مِن نَّفعِهَا» از تو در مورد شراب و قمار مي پرسند. بگو: « در شراب و قمار گناه بزرگي است و فايده هايي نيز براي مردم دارند اما گناهشان از فايده اشان بزرگتر است.» سپس خداوند متعال بندگا مومنش را از نوشيدن شراب به  هنگام ايستادن به نمار نهي کرد، همانطور که در اين آيه آمده است. سپس 