كه بيانگر يكي از معجزات پيامبر(ص) است، دليلي بر فضيلت حسن بن علي(رض) نيز مي‌باشد. چراكه حسن(رض) دست از خلافت و حكومت كشيد؛ نه آنكه كم بياورد و يا تن به ذلت دهد؛ خير، بلكه از آن جهت كه به خاطر رضاي خدا و به منظور جلوگيري از ريختن خون مسلمانان، مصلحت امت را در واگذاري خلافت به معاويه(رض) دانست و بدين‌سان مصلحت دين و دنياي مسلمانان را ترجيح داد.
سعيد بن ابي سعيد مي‌گويد: همراه ابوهريره(رض) نشسته بوديم كه در همين اثنا حسن بن علي(رض) آمد و به جمع ما سلام كرد و ما، جوابش را داديم. اما ابوهريره(رض) متوجه آمدن حسن(رض) نشد. حسن(رض) راهش را گرفت و رفت. به ابوهريره(رض) گفتيم: اين، حسن بن علي(رض) بود كه به ما سلام كرد. ابوهريره(رض) بلافاصله برخاست و خود را به حسن(رض) رساند و گفت: اي سرورم! به ابوهريره(رض) گفتم: چرا گفتي: اي سرورم؟ ابوهريره(رض) گفت: از رسول‌خدا(ص) شنيدم كه فرمود: «او، سرور و آقاست».(7) 
از جابر بن عبدالله(رض) روايت شده كه گفت: «هر كس، دوست دارد به سرور و آقاي جوانان بهشتي بنگرد، پس به حسن بن علي(رض) نگاه كند».(8) 
تعدادي زيادي از صحابه(رض)، حديث آقا بودن حسن و حسين رضي الله عنهما در بهشت را روايت كرده‌اند؛ علت كثرت روايات، اين است كه رسول اكرم(ص) بارها و در مجالس مختلف، اين حديث را بيان نموده است. برخي از اصحابي كه اين حديث را روايت كرده‌اند، عبارتند از: عمر بن خطاب، علي بن ابي‌طالب، ابوهريره، عبدالله بن مسعود، عبدالله بن عمر، جابر بن عبدالله، اسامة بن زيد، براء بن عازب، مالك بن حويرث و عزة بن اياس و...(رض).(9) 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1) مسند احمد 05/51)؛ بخاري نيز روايتي، نظير اين را نقل كرده است. (3/244).
2) الإستيعاب (1/437).
3) بخاري، شماره‌ي 3746.
4) النهاية في غريب الحديث (3/417).
5) تحفة الأحوذي (1/277).
6) فتح الباري (13/66).
7) مستدرك حاكم‌ (3/169)؛ حاكم، آن را صحيح دانسته و ذهبي و طبراني نيز صحت آن را تأييد كرده‌اند؛ هيثمي در المجمع (9/178)، گفته است: راويان آن، ثقه هستند.
8) صحيح ابن حبان (15/421، 422)؛ ابن كثير، اين روايت را در البداية و النهاية آورده و گفته است: سندش، هيچ اشكالي ندارد.
9) احاديث وارد شده از اين راويان را نگا: مجمع الزوائد (9/183)؛ المعجم الكبير (3/24)؛ الدوحة النبوية الشريفه، ص81.ابن عباس(رض) مي‌گويد: رسول‌خدا(ص) براي حسن و حسين رضي الله عنهما بدين گونه دعا مي‌كرد: (أعيذكما بكلمات الله التّامّات من كلّ شيطان و هامّة و من كلّ عين لامّة)(1)  و سپس فرمود: «ابراهيم(ع)، اسحاق و اسماعيل عليهما‌السلام را به همين شكل به خدا مي‌سپرد».(2)  اين دعا، يكي از نسخه‌هاي منحصر به فرد طب نبوي براي كودكان است و يكي از اركان توجه و رسيدگي به صحت و سلامتي اطفال، در نزد رسول‌خدا(ص) بود؛ چنانچه عملكرد رسول‌ اكرم(ص) براي حفاظت حسن و حسين رضي الله عنهما نيز گوياي همين مطلب است.(3)  در اين حديث، رسول اكرم(ص) اهميت دعاي والدين، براي فرزندانشان را نمايان كرده و به بيان فوايد و پيامدهاي ارزنده‌ي دعاي پدر و مادر پرداخته است؛ دعاي آسايش و اطمينان و حفاظت و بركت براي فرزندان و والدين از يك‌سو و دعا براي حفاظت آنان از شيطان و حسادت از سوي ديگر، زمينه‌ساز تمام موفقيت‌هاست. علاوه بر اين، دعا، بنا به فرموده‌ي رسول‌خدا(ص) مغز عبادت مي‌باشد و بيانگر احساس نيازمندي انسان به خداوند و پناه بردن به او به عنوان يكي از مهم‌ترين اهداف و آموزه‌هاي اسلام است.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1) يعني: «من، شما دو نفر را به وسيله‌ي كلمات كامل الله از بدي شيطان و از هر جانور زهردار و از زخم چشم به حفظ خدا مي‌سپارم». روايت بخاري، شماره‌ي 3371.
2) سنن ترمذي، شماره‌ي (2060)؛ حديث، حسن صحيح مي‌باشد.
3) منهج التربية النبوية للطفل، ص248.مسلمانان، اتفاق‌نظر دارند كه اساسي‌ترين علوم و معارفي كه مسلمان را به رضايت خداوند، مي‌رساند، قرآن كريم و سنت رسول‌ اكرم(ص) مي‌باشد. سنت، عبارتست از اقوال و افعال ثابت شده از رسول‌خدا(ص) يا اعمالي كه مورد تأييد ايشان قرار گرفته است. سنت، تنها از طريق نقل و روايت، سينه به سينه و نسل به نسل، به مسلمانان رسيده و از اين رو اهل حديث و كارشناسان اين رشته‌ي مهم علم اسلامي، توجه ويژه‌اي به ثبت و ضبط راويان حديث و شناخت آنان مبذول داشته و در اين پهنه، اوضاع و احوال هر راوي را به دقت مورد بررسي قرار داده‌اند تا در اين راستا به اطمينان خاطر در دو جنبه‌ي مورد اشاره‌ي زير‌ دست يابند و جايگاه هر راوي را مشخص نمايند:
1ـ عدالت: عدالت، از ديدگاه حديث‌شناسان، بدين معناست كه راوي، در طول حياتش، از سلوك و رفتار درستي برخوردار بوده و وضعيت خوبي داشته باشد. شرط ديگر عدالت راوي‌، اين است كه ضمن انجام وظايف شرعي‌اش، از محرمات دوري كرده و به صفات كمال، آراسته باشد.
2ـ حافظه‌ي استوار و درازمدت؛ بدين معنا كه راوي، حافظه‌ي خوب و آماده‌اي در زمينه حفظ يا كتابت روايات و يا حفظ و نوشتن آنها داشته باشد. و اين، يك مسأله‌ي مهم و شرط اساسي براي تمام راويان بجز اصحاب بزرگوار(رض) است. زيرا صحابه(رض) حاملان واقعي رسالت پيامبر اكرم(ص) هستند كه زير نظر مستقيم آن حضرت(ص) و با عنايت و توجه ويژه‌ي وي، پرورش يافته‌اند. از اين رو خاندان رسول اكرم(ص) از لحاظ روايت حديث، مورد توجه و احترام خاص اهل حديث بوده؛ و امير‌المؤمنين علي و فرزندانش حسن و حسين(رض) به عنوان ياران گرامي‌ رسول‌خدا(ص) فراتر از مطالعات و مناقشات علم حديث مي‌باشند. چنانچه:
1ـ بقي بن مخلد اندلسي (درگذشته به سال 276هـ) در المسند خود كه يكي از بزرگترين مسندها مي‌باشد، پانصد و هشتاد وشش حديث از اميرالمؤمنين علي(رض) روايت نموده است.
2ـ امام احمد بن حنبل (درگذشته به سال 241هـ) در كتاب المسند خود كه اينك در دسترس ماست، هشتصد و نوزده حديث از علي(رض) روايت كرده است.
3ـ مؤلفان شش كتاب مشهور روايي، يعني: بخاري، مسلم، ابوداود، نسائي، ترمذي و ابن ماجه، سيصد و بيست و دو حديث از علي(رض) روايت نموده‌اندكه در اين ميان تعداد بيست حديث، به صورت متفق و مشترك، توسط بخاري و مسلم روايت شده؛ نه حديث علي(رض) را امام بخاري در صحيح خود آورده و پانزده حديث را هم امام مسلم، به تنهايي از علي(رض) نقل نموده است. احاديث روايت شده از علي(رض) در زمينه‌هاي مختلفي از قبيل: عقائد، احكام، تفسير و ساير مسايل مربوط به حيات ديني و دنيوي مسلمانان مي‌باشد.
شمار احاديثي كه اميرالمؤمنين علي(رض) روايت كرده، بيش از احاديثي است كه ساير خلفاي راشدين از رسول اكرم(ص) نقل نموده اند و اين مسأله از آنجا ناشي مي‌شود كه وفات علي(رض) پس از همه‌ي خلفا بوده و راويان زيادي نيز از او روايت كرده‌اند و در زمان او تعداد زيادي از تابعين نيز در جستجوي علم و دانش بودند و به كثرت سؤال مي‌كردند و به خاطر در گذر زمان، مسايلي پديد آمد كه نيازمند بررسي از زاويه‌