 غمگين نمي‌گردند؛ كساني كه ايمان آورده و تقوا پيشه كرده‌اند. براي آنان، در دنيا (به‌هنگام مرگ) و در آخرت (در هنگامه‌ي رستاخيز) بشارت (به خوشبختي و نيكبختي) است».
منظور از بُشري، مژده و بشارتي است كه خداي متعال، در تعدادي از آيات قرآن، به مؤمنان پرهيزگار داده است؛ رسول‌خدا(ص) نيز فرموده است: (الرؤيا الصالحة من الله)(39)  يعني: «خواب خوب، از جانب خداست».
همچنين فرموده است: (لَمْ يَبْقَ مِنَ النُّبُوَّةِ إِلاَّ الْمُبَشِّرَاتُ) یعنی: «از نبوت، چيزي بجز بشارت‌ها، باقي نمانده است». صحابه(رض) پرسیدند: بشارت‌ها، چه هستند؟ فرمود: (الرُّؤْيَا الصَّالِحَةُ)(40)  یعنی: «خواب‌های خوب».
ابوذر(رض) مي‌گويد: به رسول‌خدا(ص) گفتم: «شخصي، اعمالش را براي خدا انجام مي‌دهد و در همين دنيا، مردم، او را دوست مي‌دارند». فرمود: (تلك عاجل بشري المؤمن)(41)  يعني: «اين، بشارت زودرس مؤمن است». از اين‌رو بسيار مشاهده مي‌كنيم كه بسياري از مؤمنان موفق، در همين دنيا، از سوي ديگران ستوده شده‌اند و محبت آنان، در دل مردم افتاده است.
8 ـ مصون ماندن از دسيسه‌ي دشمنان و بدخواهان، يكي ديگر از نتايج تقوا و خداترسي است؛ خداي متعال، مي‌فرمايد:
(وَإِن تَصْبِرُواْ وَتَتَّقُواْ لاَ يَضُرُّکُمْ کَيْدُهُمْ شَيْئًا إِنَّ اللّهَ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ) (آل‌عمران:120)
«و اگر شكيبايي نماييد و تقوا پيشه كنيد، دسيسه و حيله‌گري آنان، به شما هيچ زياني نمي‌رساند؛ همانا خداوند، به آنچه انجام مي‌دهند، احاطه دارد».
آري! خداي متعال، بندگاني را كه صبر و تقوا پيشه كنند و بر خداوند(عزوجل) توكل نمايند، از شرّ بدكاران و دسيسه‌ي فاجران، مصون مي‌دارد.
9ـ خداي متعال، فرزندان ضعيف و ناتوان افراد پرهيزگار را در حفظ و امان خويش قرار مي‌دهد؛ خداي متعال، مي‌فرمايد:
(وَلْيَخْشَ الَّذِينَ لَوْ تَرَکُواْ مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعَافًا خَافُواْ عَلَيْهِمْ فَلْيَتَّقُوا اللّهَ وَلْيَقُولُواْ قَوْلاً سَدِيدًا) (نساء:9)
«بر مردم لازم است (كه بر يتيمان ستم نكنند و) بترسند از اينكه انگار خودشان مي‌ميرند و فرزندان درمانده و ناتواني از خود، بر جاي مي‌گذارند و نگران حال ايشان مي‌باشند (كه آيا ديگران، درباره‌ی آنها چه روا مي‌دارند؟) پس از خدا بترسند و با يتيمان، با متانت و محبت سخن گويند».
اين آيه، مسلماناني را كه نگران فرزندان ناتوان خود هستند، به رعايت تقوا، راهنمايي مي‌كند و آنان را بدين نكته رهنمون مي‌سازد كه اگر در تمام امور خويش، تقوا پيشه نمايند، خداي متعال، فرزندانشان را در حفظ و امان خويش قرار مي‌دهد. همچنين آيه‌ي مذكور، تهديد و هشدار واضحي است براي كساني كه تقوا پيشه نمي‌كنند؛ گويا در اين آيه، اشاره‌اي است بدين نكته كه فرزندان كساني كه تقوا ندارند، ضايع مي‌شوند. آري! آيه‌ي مذكور، بيانگر اين مسأله است كه تقواي پدران، تأثير به‌سزايي بر تربيت فرزندان دارد و نيكوكاري و شايستگي پدران، مانع از تباهي فرزندانشان مي‌گردد. چنانچه خداي متعال، مي‌فرمايد:
(وَأَمَّا الْجِدَارُ فَکَانَ لِغُلَامَيْنِ يَتِيمَيْنِ فِي الْمَدِينَةِ وَکَانَ تَحْتَهُ کَنزٌ لَّهُمَا وَکَانَ أَبُوهُمَا صَالِحًا) (كهف:82)
«و اما آن ديوار (كه خضر، آن را بدون مُزد، تعمير كرد) از آنِ دو كودك يتيم در شهر بود و زير ديوار، گنجي وجود داشت كه متعلق به ايشان بود و پدرشان، مرد صالح و پارسايي بود. پس پروردگار تو خواست كه آن دو كودك، به حد بلوغ برسند و گنج خود را به مرحمت پروردگارت، بيرون بياورند (و بدين‌سان همه، بدانند كه صلاح و پارسايي پدران و مادران، تأثير به‌سزايي در صلاح و خوبي فرزندان دارد)».
آري! آن دو كودك، بدان جهت از لحاظ جاني و مالي، در حفظ و امان خداوند(عزوجل) قرار گرفتند كه پدرشان، آدمِ نيك و شايسته‌اي بود.(42) 
9ـ تقوا و پرهيزگاري، عامل پذيرش اعمالي است كه سعادت دنيا و آخرت، به آن وابسته مي‌باشد؛ چنانچه خداي متعال، مي‌فرمايد:
(إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ) (مائده:27)
«خداوند، تنها (اعمال را) از پرهيزگاران مي‌پذيرد».
10ـ تقوا، سبب نجات از عذاب دنياست؛ خداي متعال، مي‌فرمايد:
(وَأَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَى عَلَى الْهُدَى فَأَخَذَتْهُمْ صَاعِقَةُ الْعَذَابِ الْهُونِ بِمَا کَانُوا يَکْسِبُونَ(17) وَنَجَّيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا وَکَانُوا يَتَّقُونَ(18)) (فصلت:17-18)
«و اما قوم ثمود؛ ما، ايشان را رهنمود كرديم و آنان، كوردلي (و گمراهي) را بر هدايت (و رهنمود الهي) ترجيح دادند؛ از اين‌رو صاعقه‌ي عذاب خواركننده‌، آنان را به سبب كارهايي كه مي‌كردند، گرفت. و كساني را كه مؤمن و پرهيزگار بودند، نجات داديم».
11ـ تقوا، سبب محو گناهان و رهايي از آتش جهنم است و اجر و پاداش فراواني به دنبال دارد و شخص پرهيزگار را به درجه‌ي سعادت و رستگاري در بهشت برين، نايل مي‌گرداند؛ خداي متعال، مي‌فرمايد:
(وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يُکَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُعْظِمْ لَهُ أَجْرًا) (طلاق:5)
«هر كس، از خدا بترسد (و تقواي الهي پيشه كند، خداوند)، بدي‌ها و گناهان او را محو مي‌كند و مي‌زدايد و پادش وي را بزرگ مي‌نمايد».
12ـ بهشت، نصيب پرهيزگاران مي‌گردد و اصلاً پرهيزگاران، بيش از همه سزاوار بهشت‌اند و خداي متعال، نعمت‌هاي جاويدان بهشت را براي اهل تقوا و پرهيزگاري، آماده نموده است؛ خداي متعال، مي‌فرمايد:
(تِلْکَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَن کَانَ تَقِيًّا) (مريم:63)
«اين است بهشتي كه ما، آن را به بندگان خود ـ به آن كساني كه پرهيزگار باشند ـ مي‌دهيم».
آري! پرهيزگاران، وارثان بهشتند. آنان، زحمت گام‌ برداشتن به سوي بهشت را هم متحمل نمي‌شوند؛ بلكه خداوند(عزوجل) آنان را گرامي مي‌دارد و بهشت را به آنها نزديك مي‌گرداند و آنان را به سوي بهشت، سوق مي‌دهد. چنانچه مي‌فرمايد:
(وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ) (ق:31)
«و بهشت، به پرهيزگاران، نزديك گردانيده مي‌شود و فاصله‌ي چنداني از آنان نخواهد داشت».
همچنين مي‌فرمايد:
(يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمَنِ وَفْدًا) (مريم:85)
«روزي كه ما، پرهيزگاران را (با تكريم و احترام هرچه تمام‌تر) همچون گروه‌هايي كه نزد شاهان مي‌روند، در پيشگاه خداوند مهربان گرد مي‌آوريم (و آنان را وارد بهشت مي‌كنيم)».
بدين‌سان حسن بن علي(رض)، مسلمانان را با اشتياق به اينكه به اين نتايج ارزشمند تقوا دست يابند، به تقوا و پرهيزگاري فرا خوانده و فرموده است: «مؤمن، (از زندگي دنيا) زاد و توشه بر مي‌دارد و كافر، فقط بهره مي‌جويد و بس».(43)  آن‌گاه اين آيه را تلاوت فرمود:
(وَتَزَوَّدُواْ فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَى) (بقره:197)
«و توشه برگيريد كه بهترين توشه، تقوا و پرهيزگاري است».
-----------------------------------------