عَلَيْهِ كَلِمَةُ الْعَذَابِ أَفَأَنْتَ تُنْقِذُ مَنْ فِي النَّارِ﴾ = آيا کسي که فرمان عذاب بر او محقق شد مي‌تواني او را از آتش نجات‌ دهي؟ (الزمر/19).  يعني تو نجات او را نتواني (يعني رسول خدا (ص) نمي‌تواند کسي را که به آتش جهنم خواهد افتاد او را نجات دهد), پس اين حديث با قرآن موافقت ندارد و باعث گستاخي‌ مردم و غرور آنان مي‌شود.
4- مجلسي در همان باب روايت کرده که رسول خدا (ص) فرموده: «من مات في ‌الحرمين لم يعرض له الحساب» = هر کس در مکه و يا در مدينه بميرد او را بهمعرض حساب نيآورند» اين روايت نيز مخالف قرآن است به گونه‌اي که خدا مي‌فرمايد: ﴿فَلَنَسْأَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَلَنَسْأَلَنَّ المُرْسَلِينَ﴾ = کساني را که برايشان رسول فرستاده شده حتما مورد سؤال قرار مي‌‌دهيم و حتما از پيغمبران سؤال و بازخواست مي‌‌نماييم (الأعراف/6).
آيا خود رسول خدا که در مدينه فوت شده حساب دارد يا خير؟ قرآن مي‌فرمايد که حتي پيامبران مورد سؤال واقع مي‌شوند تا چه رسد به ديگران! به نظر ما مقصود جعَّالين اين بوده که با جعل روايات، قرآن را از بين مردم دور کنند.
5- مجلسي در وسائل, جلد 10, باب نوزدهم موسوم به باب «استحباب النزول بالمعرس لمن مرّ به» روايت کرده که رسول خدا (ص) در منزلي بين مکه و مدينه با مقاربت كرده و بعد خوابش برده تا اينکه آفتاب طلوع کرده و نماز آن حضرت قضا شده؛ پس هر كس حج رفت مستحب است آنجا منزل کند و بخوابد. بايد گفت رسول خدا (ص) مقاربت نموده و خوابش برده و نمازش قضا شده و قطعاً پيامبر (ص) از مکاني که در آنجا نمازش قضا شده متنفر است پس نبايد کسي در آنجا بخوابد بلکه بايد زود از آن منطقه بگذرد(23). و ديگر اينکه حاجياني که نمي‌خواهند در آنجا مقاربت كنند براي چه بايد آنجا بخوابند؟ آيا اين حديث استهزاء به دين نيست؟ جالب تر اينکه وسائل الشيعه در باب بيستم صفحة 291 از امام رضا عليه السلام روايت کرده که آن حضرت فرمود: «هر کس از منزلگاه معرس گذشت و مقاربت نكرد برگردد و مقاربت کند»!!!. لازم است بدانيم که خداوند مجامعت را به اختيار مؤمنين گذاشته و فرموده: ﴿نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ..﴾ = همسرانتان کشتزارهاي شمايند، هرگونه که مي‌خواهيد به کشتزارهاي خود درآييد (البقره/223).
خدا کند دشمنان اسلام اين مطالب را نخوانند وگرنه ادعا مي‌کنند معارف اسلام همين چيزها است!
6- مجلسي در همان باب روايت کرده که رسول خدا (ص) به امام حسين (ع) فرمود: «من زارني أو زار أباك أو أخاك أو زارك ... الخ» يعني هر کس مرا, و يا پدرت, و يا برادرت و يا تو را زيارت کند شفاعت حق اوست و من که رسول خدايم او را از گناهانش خلاص مي‌‌کنم! در اين حديث گويا امام حسين (ع) از کودکي منتظر مقدم زائران و چگونگي اجر آنان بوده و گويا رسول خدا غفار الذنوب و يا شفاعت به دست او و خانوادة او و زائرين او است. در حالي که خدا در قرآن به پيامبر (ص) فرموده: ﴿إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللهُ لَـهُمْ﴾ = اگر هفتاد بار برايشان طلب آمرزش کني باز هم خدا هرگز ايشان را نيآمرزد (التوبه/80). زيرا خدا مطيع رسول و غير رسول نيست.
7- مجلسي درهمان باب روايت کرده که رسول خدا (ص) فرمود: «من زار الحسن في بقيعه ثبت قدمه على الصراط يوم تزلّ فيه الأقدام» = هر کس امام حسن را در بقيع زيارت کند، روزي که قدمها در آن خواهد لغزيد، قدم او بر صراط ثابت خواهد بود. آيا هرکس هر گناهي کرده به صرف زيارت لغزش او بخشيده مي‌‌شود؟ آيا اين زيارت رشوه‌اي است که قوانين خدا را نقض مي‌کند؟ چرا اين ثواب فقط براي زيارت زمان ممات و قبر امام است؟ چرا براي زائر او در زمان حيات آن امام همام چنين بهره‌اي نداشته‌است؟
8- مجلسي در همان باب از حضرت جواد (ع) روايت کرده که فرمودند: «هر کس متعمداً رسول خدا را زيارت کند پاداشش بهشت است». شکي نسيت که تمام اصحاب آن حضرت به زيارتش نائل شدند و در نتيجه اهل بهشت خواهند بود، پس چرا شما به اصحاب رسول (ص) بد مي‌‌گوييد؟ مگر اينکه کسي بگويد اين ثوابها براي زائر قبر است نه زائر خود رسول خدا (ص) ﴿إِنَّ هَذَا لَشَيْءٌ عُجَابٌ﴾ (ص/5).
9- مجلسي در همان باب از امام صادق (ع) روايت کرده که فرمود: «من زارني غفرتْ له ذنوبه و لم‌ يمت فقيراً» = هرکس مرا زيارت کند گناهانش آمرزيده ‌شود و فقير نميرد. آيا امام اين قدر زيارت مردم از خودش را دوست دارد که فرموده تمام گناه‌هاي زائرش کيفر ندارد و هر کسي که به خدمت او رسيده در حال مردن غني بوده‌اند. علماي اقتصاد مي‌گويند براي ايجاد رفاه بايد از قوانين صحيح اقتصادي پيروي کرد ولي راويان چنين احاديث دروغي مي‌گويند براي بي ‌نيازي بايد به زيارت قبور پرداخت!! حال کدام صحيح است؟ قضاوت با خواننده‌است؟
به نظر ما دشمنان اسلام با اين روايات دين اسلام را موهون ساخته و مردم را بر انجام گناهان باجرأت ساخته‌اند, زيرا زيارت قبر موجب آمرزش جنايات و گناهان مي‌شود.
در همين باب روايتي آمده که حضرت عسکري (ع) فرمود: «من زار جعفر وأباه لم يشك عينه ولم يصبه سقم» = هرکس حضرت جعفر و پدرش را زيارت کند دردِ چشم نمي‌گيرد و مريض نيز نمي‌شود. بايد پرسيد چرا مردمي که رسول خدا (ص) را مي‌ديدند، مريض مي‌شدند و خود علي (ع) دردِ چشم گرفت و تعدادي از مهاجرين في سبيل الله که از اصحاب پيامبر (ص) بودند پس از وصول به مدينه بيمار شدند و تب کردند؟ با وجود چنين رواياتي چگونه زائر قبر نوادة پيامبر مريض نمي‌شود؟! اينها تماماً مخالف کتاب خدا ومخالف عقل سليم است, و روايات اين باب همه‌اش از اين قبيل است. تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل (مختصر).

الهوامش
 (22) در اينجا بيشتر به منقولات مجلسي مي‌‌پردازيم، زيرا مطالب وي در کتب ساير محدثين شيعه نيز موجود است. 
(23) چنانکه در «جامع المنقول في سنن الرسول» نيز آورده ‌ام، در «وسائل الشيعه» ج3، ص 207 و «المصنف» ج1، ص587 آمده است که چون نماز پيامبر اکرم (ص) قضا شد جمله‌ اي به اين مضمون فرمودند: «قوموا فتحولوا عن مکانکم الذي أصابکم فيه الغفلة» از مکاني که در آن دچار غفلت شده ايد برخيزيد. اما در اين روايت آمده که حتي اگر از چنين مکاني گذشتيد و نخوابيديد دوباره به آن باز گرديد!!<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3.txt">شناسنامه</a><a class="text" href="w:text:4.txt">ديباچه</a><a class="text" href="w:text:5.txt">مقدّمه</a><a class="text" href="w:text:6.txt">ارواح انبياء و اولياء پس از وفات كجا هستند؟</a><a class="text" href="w:text:7.txt">آيا انبياء و اولياء از زوَّار خود مطلع مي‌شوند ؟</a><a class="text" href="w:text:8.txt">آيات قرآن دربارة مدد جويي از غير خدا</a><a class="text" href="w:text:9.txt">سخنان علي (ع) دربارة اموات</a><a class="text" href="w:text:10.txt">مسالة زيارت در كتاب خدا و سنت رسول</a><a class="text" href="w:text:11.txt">آيا ارواح اولياء به دنيا باز مي‌گردند ؟</a><a class="text" href="w:text:12.txt">آيا وظيفة مسلمان مدح و ذم گذشتگان است ؟</a><a class="text" href="w:text:13.txt">آيا ساخ