وچک انگاشتن نيکي هاي معمولي، انسان را از انجام اعمال پرفضيلت و بزرگتر محروم مي کند. رسول اکرم - صلى الله عليه وسلم - فرموده اند : «هر کس که به شبهات بپردازد، مرتکب حرام مي شود. آن چنان که انتظار مي رود چوپاني که در اطراف منطقه ي قروق شده، گوسفندانش را مي چراند، وارد محدوده ي قروق شود و گوسفندان را در آنجا چرا دهد». 
برخي از مردم، هنگامي که درباره ي چيزي استفتاء مي کنند و حکم شرعي مي گيرند که مورد سؤال آنها حرام است، مي پرسند: حرمت آن شديد است يا نه؟! و يا مي پرسند : اين عمل، چقدر گناه دارد؟! در چنين افرادي، توجّه خاصي نسبت به دوري از گناهان و بدي ها يافت نمي شود؛ بلکه در آنان استعداد و زمينه ي انجام گناهان پيش پا افتاده يا به اصطلاح معمولي وجود دارد. آنان، معمولاً گناهان صغيره را کوچک و معمولي مي پندارند که همين امر سبب مي شود، نسبت به انجام گناهان و ارتکاب حرام، گستاخ شوند و موانع و عوامل بازدارنده، از سر راهشان برداشته شود. به همين خاطر رسول اکرم - صلى الله عليه وسلم - فرموده اند : «افرادي را از امّتم سراغ دارم که روز قيامت با نيکي هايي به پهنه ي کوهها حاضر مي شوند و خداوند، اعمالشان را چون گرد و غباري پراکنده مي کند». ثوبان - رضي الله عنه - عرض کرد: ويژگي هايشان را براي ما بيان کنيد تا ما ندانسته از آنان نباشيم. فرمودند : «آنها برادران شما هستند و از جنس و پوست خودتان و از شب، بهره مي گيرند آن گونه که شما شبها قيام مي کنيد؛ اما در خلوت و تنهايي، به محارم الهي بي حرمتي مي کنند و مرتکب حرام مي شوند». (1) آري، شخصي که در او زمينه ي گناه وجود دارد، بي پروا مرتکب حرام مي شود و اين، بدتر از کسي است که با دودلي و پروا به حرام مي پردازد؛ گرچه هر دو بر خطر و لبه ي هلاکت و تيره بختي هستند. افرادي که گناهان را کوچک و سبک مي شمارند، ايمان ضعيفي دارند که اگر عمل زشتي هم مرتکب شوند، آن را بد و زشت نمي دانند.

ابن مسعود - رضي الله عنه - حال مؤمن و منافق را چنين بيان کرده است که : «مؤمن، گناهش را چنان بزرگ مي بيند که گويا زير کوهي نشسته و از اين مي ترسد که زير کوه هلاک شود؛ اما فاجر، گناهش را چون مگسي مي داند که بر بينيش مي نشيند و او، با دستش مگس را دفع مي کند». 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3.txt">شناسنامه</a><a class="text" href="w:text:4.txt">مقدمه ي مترجم </a><a class="text" href="w:text:5.txt">مقدمه ي مؤلّف</a><a class="folder" href="w:html:6.xml">	فصل اول: پيامدها و نشانه هاي ضعف ايمان</a><a class="folder" href="w:html:29.xml">فصل دوم:عوامل ضعف ایمان</a><a class="folder" href="w:html:39.xml">فصل سوم :درمان ضعف ايمان </a></body></html>کوچک پنداشتن نيکي ها و عدم توجه به حسنات معمولي، يکي از نشانه هاي ضعف ايمان است. رسول اکرم - صلى الله عليه وسلم - به ما آموزش داده اند که نيکي ها را کوچک ندانيم. امام احمد(رح) از ابي جري هجيمي چنين روايت کرده است که وي مي گويد : به نزد رسول خدا - صلى الله عليه وسلم - رفتم و گفتم : اي رسول خدا، ما قومي صحرانشين هستيم؛ پس به ما چنان چيزي ياد بدهيد که خداوند متعال به وسيله ي آن به ما نفع (و ثواب) برساند؛ فرمودند : «هيچ چيزي از نيکي و خوبي را کوچک و حقير مپندار؛ هر چند که با دلوت، ظرف کسي را که آب مي خواهد، پُر آب کني و يا اينکه با چهره اي شاد و در حال گشاده رويي، با برادرت سخن بگويي» (1) . اگر شخصي براي برداشتن آب از چاه آمد و ديگري با دلوش، ظرف او را آب کرد، عمل بزرگي انجام داده که هرچند معمولي و پيش پا افتاده به نظر مي رسد، نبايد آن را کوچک دانست. همين طور ملاقات برادران مسلمان، با گشاده رويي؛ تميز کردن مسجد و برداشتن سيخ و کاه از آن به قدري باارزش است که تأثير زيادي در آمرزش گناهان دارد و پروردگار مهربان نيز، پاسخ چنين کرده هايي را به نيکي مي دهد. رسول خدا - صلى الله عليه وسلم - فرموده اند : «شخصي، بر راهي مي گذشت که شاخه ي درختي بر آن افتاده بود؛ گفت : به خدا سوگند، اين شاخه را از سر راه مسلمانان بر مي دارم تا آنان را نيازارد؛ و به خاطر همين عمل، وارد بهشت شد». 
در کسي که برخي اعمال نيک را کوچک و حقير مي پندارد، نوعي بدي و خلل نهفته است که حدّاقل پيامد چنين منشي اين است که از انجام برخي اعمال که ارزش بزرگي دارند، محروم مي گردد. رسول اکرم - صلى الله عليه وسلم - فرموده اند : «هرکس از راه مسلمانان، چيز آزاردهنده اي را بردارد، برايش يک نيکي نوشته مي شود و هر کسي که يک نيکي از او پذيرفته گردد، به بهشت داخل مي شود» (1) . باري معاذ - رضي الله عنه - به همراه شخصي در مسيري مي رفت. سنگي در راه ديد و آن را برداشت و به کناري انداخت؛ آن شخص گفت : اين چيست (و چرا چنين کردي)؟ معاذ (رض) گفت : از رسول خدا - صلى الله عليه وسلم - شنيدم که فرمود : نکسي که سنگي را از راه بردارد، يک نيکي برايش نوشته مي شود و هر کس يک نيکي داشته باشد (يعني به يک نيکي نيز) به بهشت مي رود».
عدم توجّه به مسايل مسلمين و عدم اقدام عملي يا اثرگذار در جهت غمخوارگي بر مسلمانان به منظور بهبود وضعيت آنان از طريق دعا، صدقه و پشتيباني مالي و کمک رساني به آنان : کسي که نسبت به مسايل مسلمانان بي خيال مي باشد، شخصِ سرد و بي عاطفه اي است که در قبال مصيبت هاي برادران مسلمانش اعم از چيرگي دشمنان بر آنان و خشونت و ديگر حوادث مصيبت بار در نقاط مختلف دنيا احساس مسؤوليت نمي کند و تنها به سلامت شخصِ خود از اين حوادث مي انديشد. قطعاً اين بي عاطفگي و بي مسؤوليتي نتيجه ي ضعف ايمان است؛ چرا که مؤمن چنين ويژگي و صفتي ندارد که نسبت به مسلمانان ديگر بي تفاوت باشد. رسول اکرم - صلى الله عليه وسلم - فرموده اند: «جايگاه مؤمن از مجموعه ي اهل ايمان مانند منزلت سر در بدن است؛ مؤمن آن گونه براي اهل ايمان دردمند و آزرده است که بدن به دردِ سر، آزرده و دردمند مي گردد». (1)گسيخته شدن روابط دوستي و برادري، نشانه ي ديگري از ضعف ايمان است. رسول اکرم - صلى الله عليه وسلم - فرموده اند :
«در ميان دو نفر که به خاطر خدا يا اسلام با هم دوستي مي ورزند، اولين بزه و گناهي که يکي از آنان انجام دهد، فاصله مي اندازد». (1) آري اين فرموده ي رسول خدا - صلى الله عليه وسلم - دليلي است بر اينکه بدي و ناخجستگي گناه بر روابط برادري نيز اثر مي گذارد و روابط را به تيرگي و گسيختگي مي کشاند. لذا اينکه انسان هر از چند گاهي ميان خود ودوستش احساس دوري و بيگانگي مي کند، نتيجه ي کم شدن فروغ ايمان در دل ها به سبب ارتکاب معصيت است. چرا که خداوند متعال محبت انسان گنهکار را از دل مؤمنان بيرون مي کشد و کار به آنجا مي رسد که شخص گنهکار در ميان مردم چنان وضعيت و زندگي بدي مي يابد که از نگاهِ مردم مي افتد، خوار و ناچيز مي گردد و حرمت و احترامش شکسته مي شود؛ ديگر مؤمنان به او مهر و محبّت نمي ورزند. نتيجه ي گسيختن روابط دوستانه و برادرانه اين است که حمايت الهي نيز از آنان برداشته مي شود؛ چرا که خداوند حامي و پشتيبان اهل ايمان است و مؤمن نيز اهلِ مهر و دوستي.
 عدم احساس مسؤوليت در قبال دين: ض