‌گاه حسن(رض) برمي‌خاست و نزد مادران مؤمنان يعني همسران رسول‌الله(ص) مي‌رفت و به آنان سلام مي‌كرد. و گاهي هديه‌اي از مادران مؤمنان دريافت مي‌نمود و سپس به منزلش باز مي‌گشت.(5) 
كساني كه پس از اداي نماز، سرِ جايشان مي‌نشينند، از آن دست افراد سعادتمند و خوشبختي هستند كه فرشتگان، بر آنها درود مي‌فرستند؛ چنانچه امام احمد از ابوهريره(رض) روايت نموده كه رسول اكرم(ص) فرموده است: (الملائكةُ تُصَلِّي عَلَي أحَدِكُمْ ما دام في مصلاَّه الذي صلّي فيه، ما لم يحدث: اللّهم اغْفِرْ له، اللّهم ارحمه(6) ، و إن جلس ينتظر الصلاة صلت عليه الملائكة و صلاتهم عليه: اللّهم اغْفِرْ له، اللّهم ارحمه)(7)  يعني: «فرشتگان برای آن شخصي از شما كه همچنان در محل نمازش مي‌باشد، تا آن زمان كه وضويش باطل نشده، دعا مي‌كنند و (مي‌گويند) بارخدايا! او را بيامرز؛ بارخدايا! بر او رحم نما و اگر به انتظار نماز، در جایش بنشیند، فرشتگان، برایش دعا مي‌كنند و دعایشان برای او این است (که مي‌گويند): بارخدايا! او را بيامرز؛ بارخدايا! بر او رحم نما».
همچنين امام احمد رحمه‌الله از عطاء بن سائب روايت نموده كه گفته است: نزد ابوعبدالرحمن سلمي رفتم و او، نماز صبح را ادا كرده و همچنان در محل نمازش نشسته بود؛ وی، در حال احتضار بود. به او گفتم: اي كاش به بستر مي‌رفتي كه بهتر و نرم‌تر است. گفت: از علي(رض) شنيدم كه گفت: از رسول اكرم(ص) شنيدم كه فرمود: (مَن‌ صلّي الفجرَ ثم جلس في مصلاّه صلّت عليه الملائكةُ، و صلاتهم عليه: اللّهم اغْفِرْ له، اللّهم ارحمه و من ينتظر الصلاة صلّت عليه الملائكة و صلاتهم عليه: اللّهم اغْفِرْ له، اللّهم ارحمه)(8)  يعني: «كسي كه نماز صبح را به‌جاي آورد و در محل نمازش بنشيند، فرشتگان بر او درود مي‌فرستند (و برايش دعا مي‌كنند و مي‌گويند) بارخدايا! او را بيامرز؛ بارخدايا! بر او رحم نما. و كسي كه انتظار نماز را مي‌كشد، فرشتگان بر او درود مي‌فرستند (و برايش دعا مي‌كنند و مي‌گويند) بارخدايا! او را بيامرز؛ بارخدايا! بر او رحم نما».
باري از شيخ عبدالعزيز بن عبدالله رحمه‌الله پرسيدند: آيا كسي كه در خانه‌اش نماز صبح را ادا كند و سپس تا طلوع خورشيد، به تلاوت قرآن بپردازد و آن‌گاه دو ركعت نماز اشراق به‌جاي آورد، از اجر و پاداشي همچون پاداش كسي كه در مسجد نشسته، بهره‌مند مي‌گردد؟
شيخ عبدالعزيز رحمه الله پاسخ داد: در انجام اين عمل، خير فراوان و پاداش بزرگي وجود دارد؛ اما ظاهر احاديث وارد‌شده در اين موضوع، بيانگر اين است كه اين پاداش به كسي تعلق مي‌گيرد كه در مسجد، در محل نمازش مي‌نشيند. البته اگر كسي به خاطر عذري همچون بيماري يا ترس، نماز صبح را در خانه‌اش به جاي آورد و آن‌گاه تا طلوع خورشيد به ذكر خداي متعال يا تلاوت قرآن بپردازد و سپس دو ركعت نماز بگزارد، با وجودي كه اين عمل را در خانه‌اش انجام داده، باز هم به خاطر عذري كه داشته، از اجر و پاداش واردشده در زمينه‌ي انجام اين اعمال در مسجد، بهره‌مند مي‌شود. گفتني است: اين پاداش، به زني كه در خانه‌اش پس از اداي نماز صبح، به ذكر خدا يا تلاوت قرآن مي‌پردازد نيز تعلق مي‌گيرد.(9) 
ابن‌قيم رحمه‌الله، درباره‌ي اهميت ذكر خداي متعال، در بامداد، مي‌گويد: «خوابيدن در حد فاصل نماز صبح و طلوع خورشيد، مكروه است. چراكه اين وقت، زمان ارزشمندي است كه مي‌توان از آن بيشترين بهره را برد و براي رهروان راه تزكيه و خودسازي نيز از اهميت ويژه‌اي برخوردار مي‌باشد؛ چنانچه اگر تمام شب را به قيام و عبادت گذرانده باشند، باز هم اين فرصت را از دست نمي‌دهند و پس از نماز صبح، تا طلوع خورشيد، به ذكر خدا مي‌پردازند. اين وقت، ابتداي روز و هنگام نزول روزي و بركت و حصول بهره و قسمت مي‌باشد و زماني است كه تمام روز بر اساس آن شكل مي‌گيرد؛ از اين‌رو تنها مي‌توان هنگام اضطرار و از روي ناچاري در اين زمان خوابيد».(10)  به خاطر ارزش اين وقت و نيز اهميت وافر آن در سير و سلوك به سوي الله(جل جلاله) است كه در بسياري از روايات، به زنده نگه‌داشتن اين وقت با ذكر و ياد خداوند، تشويق و ترغيب شده است. انس(رض) مي‌گويد: رسول‌خدا(ص) فرموده است: (مَن‌ صلّي الفجرَ في جماعةٍ ثم قعد يذكر الله تعالي حتي تطلع الشمس؛ ثم صلي ركعتين، كانت كأجر حجة و عمرة، تامة تامة تامة)(11)  يعني: «كسي كه نماز صبح را با جماعت به جا آورد و سپس بنشيند و تا طلوع خورشيد، خداي را ذكر كند و آن‌گاه، دو ركعت نماز بگزارد، پاداش كامل يك حج و عمره را مي‌برد». رسول اكرم(ص) براي تأكيد بر پاداش كامل حج و عمره، سه بار، واژه‌‌ي تامة را تكرار نمود.
ابن‌رجب مي‌گويد: «از آنجا كه حج، يكي از برترين اعمال نيك مي‌باشد و انسان مسلمان، علاقه‌ي وافري به انجام اين عمل دارد و خداي متعال، آن‌چنان علاقه‌اي در دل مسلمان نسبت به اين خانه‌ي بزرگ، قرار داده كه همواره در حسرت ديدنش، آه سر مي‌دهد و دلش به سوي آن پر مي‌كشد، و نيز از آن جهت كه بسياري از مردم، نمي‌توانند (هر سال و حتي يك بار) به مكه بروند و به انجام مناسك حج، بپردازند، خداي متعال، اعمالي را براي بندگانش مشروع نموده كه با انجام آن مي‌توانند به اجر و پاداشي معادل اجر و پاداش حج دست يابند...».(12) 
استاد بنا مي‌گويد: «اي برادر گرامي! هر روز، لحظه‌اي در صبح، و لحظه‌اي در شامگاه و لحظه‌اي در سحرگاه، پيش روي توست كه مي‌تواني در تمام اين لحظات با روح پاكت به ملأ اعلي و جهان برين عروج كني و به خير و نيكي دنيا و آخرت، دست يابي؛ آري! پيش رويت، موسمي چند براي طاعت و روزهايي براي عبادت و شب‌هايي براي انجام اعمال نيكي وجود دارد كه قرآن كريم و پيغمبر بزرگوار(ص)، تو را بدان رهنمون شده‌اند. پس مشتاق آن باش كه در اين لحظات، از ذاكران و اهل طاعت باشي، نه از غافلان و اهل نسيان و فراموشي. اين فرصت را عنيمت بدان كه وقت، همچون شمشير است(13) ؛ و درنگ كردن و امروز و فردا نمودن را رها كن كه هيچ ضرري بزرگ‌تر از درنگ كردن نيست».(14) 
حسن(رض) هنگام طلوع خورشيد مي‌گفت: (سمع سامع بحمد الله الأعظم لا شريك له، له الملك و له الحمد و هو علي كل شئ قدير؛ سمع سامع بحمد الله الأمجد لا شريك له، له الملك و له الحمد و هو علي كل شئ قدير)(15) 
حسن بن علي(رض) بر اذكار، اوراد و دعاهايي كه از رسول‌الله(ص) به ثبوت رسيده، پايبندي مي‌كرد و مردم را به اداي نماز در مساجد تشويق مي‌نمود و مي‌گفت: كسي كه به رفتن به مسجد، عادت كند، خداي متعال، به او يكي از اين ويژگي‌ها را ارزاني مي‌دارد: محبتي سودمند و مهري پوشيده نسبت به او، يا علمي طرفه و برگزيده، يا سخني كه به سوي هدايت رهنمون مي‌گردد، يا گناهان را از ترس و يا شرم و حيا، ترك مي‌كند».(16) 
حسن(رض) شب‌ها را به قيام و عبادت الله(جل جلاله) سپري مي‌كرد. وي، ابتداي شب را به عبادت مي‌پرداخت و برادرش حسين(رض) بخش پاياني شب، بر مي‌خاست و عبادت مي‌نمود.(17) 
نماز شب و راز و نياز ش