َا «آنگاه كه به يار خود مي گفت: نگران مباش  بي گمان خداوند با ماست».
 مگر اين ترس و ناراحتى نبود؟ 
امام صادق فرمودند: خير زيرا غمگيني غير از جزع فزع است غمگينى ابوبكر از اين بود كه مبادا پيامبر صلى الله عليه آله وسلم شهيد شود و كسى به دين خدا نگرايد، پس غمگينى بر دين خدا و بر پيامبر خدا بود، غمگينى اش در باره خودش نبود بدليل اينكه بيش از صد مرتبه مار پايش را زد  اف نگفت!.
4- رافضى گفت:: خداوند متعال مى فرمايد:
إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ)؟ (المائدة:55) 
«جز اين نيست كه ولي شما خداوند و رسولش و مومناني هستند كه نماز بر پاي مي دارند و آنان در اوج فروتني زكات مي پردازند».
اين در باره على بن ابى طالب نازل شده هنگامى كه انگشترش را در حال ركوع صدقه كرد، فرمود: 
(الحمدلله الذي جعلها فيّ و في أهل بيتي) «خدا را سپاس كه اين افتخار را در من و در اهل بيتم قرار داد».
 امام صادق فرمودند: آيه اى كه بيش از اين آيه در همين سوره است از اين آيه مهمتر است خداوند متعال مى فرمايد:
(ياأيهاالذين أمنوا من يريد منكم عن دينه فسوف ياتي الله بقوم يحبهم و يحبونه) مائده 54.
«اي مومنان هر كس از شما كه از دينش بر گردد بداند كه خداوند گروهي را در ميان خواهد آورد كه آنان را دوست مي دارد و آنان نيز او را دوست مي دارند».
 بعد از رسول خدا صلي الله  عليه آله وسلم ارتداد صورت گرفت، عربها- صحرانشينان- بعد از رسول خدا صلى الله عليه آله وسلم مرتد شدند و كفار در نهاوند گرد آمدند و گفتند مردى كه مسلمانان بوسيله او پيروز مى شدند مرده است تاجائيكه عمررضى الله عنه فرمود: 
حالا نماز را از آنها بپذير و زكات را به خودشان واگذاركن فرمود: اگر ريسمانى را از من باز دارند كه به رسول الله صلي الله  عليه وآله وسلم مى داده اند بخاطر ندادن آن ريسمان با آنان خواهم جنگيد و اگر به تعداد سنگها وخار و درخت و جن انس عليه من نيرو جمع شود به تنهايى با همه آنان خواهم جنگيد، اين آيه در فضيلت ابوبكر است.
5- رافضى گفت: خداوند متعال مى فرمايد:
 	(الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ سِرّاً وَعَلانِيَةً) (البقرة:274)
«كساني كه در شب و  روز  پنهان و آشكارا مالهاي خود را انفاق مي كنند».
درباره على عليه السلام نازل شده كه چهار دينار داشت يك دينار را شب نفقه كرد، يك دينار را روز نفقه كرد، يك دينار را پنهانى و يك دينار را آشكارا نفقه كرد، لذا اين آيه نازل شد.
امام صادق عليه السلام فرمود: براى ابوبكر بهتر از اين آيه در قرآن وجود دارد، خداوند متعال مى فرمايد: (والليل إذا يغشى) اين قسم خداوند است (و النهار إذا تجلى .... و صدق بالحسنى) ابوبكر (فنيسره لليسرى) ابوبكر (وسيجنبها الأتقى) ابوبكر (الذي يؤتي ماله يتزكى) ابوبكر ( وما لأحد عنده من نعمة تجزى إلا ابتغاء وجه ربه الأعلى و لسوف يرضى).
 ابوبكر چهل هزار مالش را بر رسول خدا صلى الله عليه وآله سلم خرج كرد تا اينكه از فقر عبايش را به دورش پيچيد، جبريل عليه السلام فرود آمد و فرمود:
خداوند على و اعلى سلامت مى رساند و مى فرمايد: از طرف من به ابوبكر سلام برسان، و بگو آيا در اين حالت فقر از من راضى هستى يا ناراضى؟ فرمود: آيا از پروردگارم ناراضى مى شوم؟! من از پروردگارم راضى ام، من از پروردگارم راضى ام، من از پروردگارم راضى ام، و خداوند وعده داده كه او را راضى كند.
6- رافضى گفت: خداوند متعال مى فرمايد:
(أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَجَاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ وَاللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ)  (التوبة:19) 
«آيا آب دادن به حاجيان و آباد ساختن مسجدالحرام را مانند كار كسي قرار داده ايد كه به خداوند و روز قيامت ايمان آورده و در راه خدا جهاد كرده است اينها در نزد خداوند يكسان نيستند و خداوند گروه ستمكاران را هدايت نمي كند». در باره على عليه السلام نازل شده است.
امام صادق عليه السلام فرمود: ابوبكر نيز چنين فضيلتى در قرآن دارد خداوند متعال مى فرمايد:
(لا يَسْتَوِي مِنْكُمْ مَنْ أَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَقَاتَلَ أُولَئِكَ أَعْظَمُ دَرَجَةً مِنَ الَّذِينَ أَنْفَقُوا مِنْ بَعْدُ وَقَاتَلُوا وَكُلّاً وَعَدَ اللَّهُ الْحُسْنَى وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ). (الحديد:10) 
«كساني از شما كه پيش از فتح مكه انفاق كردند و با كافران جنگيدند با انفاق كنندگان و جهاد گران پس از فتح  يكسان نيستند آنان در منزلت از كساني كه پس از فتح  انفاق كردند و با كافران  جنگيدند بزرگتر و خداوند به هر يك از آنان سر انجام  نيك را وعده داده است  و خداوند از آنچه مي كنيد با خبر است». 
  ابوبكر اولين كسى بود كه مالش را براي رسول خدا صلي الله عليه وآله و سلم در راه نصرت دين انفاق كرد و اولين كسي بود كه جنگيد و اولين كسي بود كه جهاد كرد، مشركان آمدند و پيامبر صلي الله و عليه آله وسلم را آنقدر زدند كه حضرت خون آلود شدند وقتي به ابوبكر خبر رسيد سراسيمه در كوچه هاي مكه مي دويد ومي گفت: هلاكت باد بر شما آيا مردي را مى كشيد كه مي گويد پروردگارم الله است در حاليكه او از جانب خداوند نزد شما آمده است؟!.
 تا اينكه پيامبر صلي الله عليه وآله وسلم را رها كردند و شروع به زدن ابوبكر كردند، آنقدر زدند كه بينى اش در چهره اش شناخته نمي شد، او اولين كسى بود كه در راه خدا جهاد نمود و اولين كسي بود كه در كنار رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم جنگيد و اولين كسي بود كه مالش را در راه  خدا خرج كرد، پيامبر خدا صلى الله عليه وآله وسلم فرمودند:
(ما نفعني مال كمال أبي بكر) (هيچ مالي به اندازه مال ابوبكر به من كمك نكرد).
7- رافضي گفت: علي حتي به اندازة چشم بهم زدني هم به خدا شريك نياورده است، امام صادق فرمودند: خداوند چنان ستايشي از ابوبكر كرده كه او را از هر ستايش ديگري بي نياز مي گرداند، خداوند متعال مي فرمايد: 
(وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ). (الزمر:33) 
 و كسي كه دين راستين را آورد جَاءَ بِالصِّدْقِ محمد صلى الله عليه وآله وسلم وَصَدَّقَ بِهِ ابوبكر.
  همه به پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم گفتند دروغ مي گويي جز ابوبكر كه گفت: «صدقت» راست مي گويي، لذا اين آيه در باره ابوبكر نازل گرديد آيه اي كه خاص در باره تصديق و باور است پس ابوبكر صديق پرهيزگار و پاكدامن، راضي شده و از او راضي گرديده، عادل و به صفت عدل موصوف شده و باوفاست.
8- رافضي گفت: حب علي در كتاب خدا فرض است خداوند متعال مي فرمايد:
  	(قُلْ لا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى). (الشورى:23) 
 «بگو: بر رساندن آن مزدي از شما در خواست نمي كنم ولي بايد در ميان خويشاوندان دوستي پ