 در مورد او می گوید:" در روایت حدیث قوی نبوده و در کتابهای خود احادیث و حکایات موضوعی را آورده است." (11)   و محمد بن یوسف القطان نیشابوری در مورد او می گوید: " وی غیر ثقه می باشد و احادیثی برای صوفیه وضع می کرده است".(12)   و ما بقی طرق این حکایت، بعضا منقطع و بعضا دارای راویان ناشناس است.(13) 
و حتی این حکایت و مانند آن بر فرض محال صحیح باشند، هیچ حجتی بر مسلمانان نیست چرا که ما قبلاً با دلایل محکم ثابت نمودیم که تبرک به ذات و آثار، مخصوص پیامبران است.
------------------------------------------------
1) شفاء الغرام للفاسی 1/271.
2) به بخش اول همین رساله مراجعه کنید.
3) تفسیر ابن کثیر 1/302- تفسیر طبری 2/615- فتح القدیر شوکانی 1/265.
4) فتح القدیر شوکانی 1/265 زاد المسیر ابن جوزی 1/296.
5) فتح القدیر 1/265.
6) الإجابة الجلیة علی الأسئلة الکویتیة – شیخ حمد تویجری صفحه 18 با اختصار.
7) ربیع بن سلیمان بن عبدالجبار ابو محمد مرادی مصری- فقیه و یار امام شافعی و ناقل علم وی بوده.متوفی 270 قمری.(سیر اعلام النبلاء 12/587).
8) اهل سنت و جماعت بر این اعتقاد است که قرآن مخلوق نیست.
9) تاریخ دمشق ابن عساکر 7/270.
10) سیر اعلام النبلاء 12/587.
11) سیر اعلام النبلاء 17/250.
12) تاریخ بغداد 2/248.
13) التبرک انواعه و احکامه ص 387.هدف از زیارت قبور دو چیز است:
1- سلام بر آنها و دعای مغفرت و رحمت برایشان .
2-  عبرت و یاد آوری مرگ و آخرت.
آیا مسافرت برای زیارت قبور صحیح است؟
با توجه به حدیث شد الرحال: عن أبي سعيد الخدري قال سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم يقول :« لا تشد الرحال إلا إلى ثلاثة مساجد : مسجدي هذا ، والمسجد الحرام ، والمسجد الاقصى».(1)  
یعنی :« مسافرت نکنید مگر به سوی سه مسجد: مسجد من (مسجدالنبی)،و مسجدالحرام (خانه خدا) و مسجدالاقصی (در بیت المقدس فلسطین)».
علما مسافرت به نیت زیارت را برای غیر از سه مکان مذکور در حدیث جایز ندانسته و آن را معصیت می پندارند.(2)  زیرا حکم حرام بودن سفر به قصد زیارت بغیر از مساجد سه گانه، همان فهم اصحاب (رض)از این حدیث است. زمانی که ابی هریره  (رض)از زیارت کوه طور  بر گشت ، و او زیارتش را برای بصرة ابن ابی بصرة الغفاری(رض)تعریف می کرد،ابی بصره به وی می می گوید:" من أين أقبلت ؟ قال : أقبلت من الطور ، صليت فيه ، قال : أما إني لو أدركتك لم تذهب ،إني سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم يقول : ( لا تشد الرحال إلا إلى ثلاثة مساجد : المسجد الحرام ، ومسجدي هذا ، والمسجد الاقصى ) (3) ".
یعنی:( ابی بصره غفاری به ابوهریره) گفت از کجامی آیی؟گفت از طور می آیم و در آنجا نماز خوانده ام، گفتم(ابی بصره):اگر من تو را قبلاً می دیدم نمی گذاشتم بدانجا بروی.زیرا از رسول الله(ص)شنیدم که فرمود (مسافرت نکنید مگر به سوی سه مسجد:مسجدالحرام و مسجد من و مسجدالحرام).
و از قزعه(رض)روایت شده است که گفت: « أردت الخروج إلى الطور فسألت ابن عمر ،فقال :أما علمت أن النبي صلى الله عليه وسلم قال : ( لا تشد الرحال إلا إلى ثلاثة مساجد : المسجد الحرام، ومسجد النبي صلى الله عليه وسلم والمسجد الاقصى ) ، ودع عنك الطور فلا تأته »(4)  
یعنی: قصد مسافرت به سمت کوه طور را داشتم. از ابن عمر در این باره سوال کردم، گفت: مگر نمی دانی رسول الله(ص)فرموده است : «رخت سفر بسته نشود مگر به سوی سه مسجد ...» و از من خواست که دیگر به طور نروم. 
شیخ ناصرالدین البانی رحمه الله در احکام الجنایز خود می گوید:"این احادیث سفر به سوی اماکن مقدسه مانند رفتن به قبور پیامبران و صالحان را منع(تحریم) می کنند این احادیث هر چند به صیغه نفی وارد شده اند، اما به معنی نهی می باشند."و در ادامه اظهار می دارد که: حافظ ابن حجر رحمه الله در توصیف این احادیث می گوید: « الا الی ثلاثة مساجد » استثنای مفرغ است و تقدیر عبارت چنین است: « لا تشد الرحال الی موضع و لازمه منع سفر الی کل موضع غیرها.» یعنی "رخت سفر بقصد زیارت"(5)  برای هیچ جایی، جز این سه مکان بسته نشود.(6) 
البته نهی مذکور در حدیث شامل سفر برای تجارت و یا طلب علم و دیدار دوستان و آشنایان نیست همانطور که شیخ الاسلام در فتاوای خود آورده است.(7) 
شاه ولی الله دهلوی در این باره می گوید: « مردم دوران جاهلیت به قصد زیارت اماکن مقدسه مسافرت می کردند وبه گمان خود از آنها تبرک می جستند. طبیعی است که در این عمل نوعی تحریف و فساد است که برای همگان روشن است. رسول الله(ص)راه فساد را مسدود کرد تا امور و شعائر دینی با امور وشعائر غیر دینی به هم آمیخته نشوند و همچنین این عمل راهی برای عبادت غیر خدا نگردد و من بر این باورم که قبر و محل عبادت هر ولی از اولیاء الله و کوه طور به صورت یکسان مشمول نهی می باشند و دارای یک حکم هستند.»(8) 
از بزرگترین فتنه ها و بلایایی که بعد از قرون ثلاثه بر مسلمین اتفاق افتاد تعظیم قبور انبیاء و اولیاء و صالحان وتبرک بدانها با شیوه های مختلف ومبتدعانه بود و اولین کسانی که این بدعت را در میان مسلمین شایع کردند دولت عبیدیه(9)  سپس به تبعیت از آنها اصحاب طریقه صوفیه بودند.(10)  و متأسفانه به مرور در اکثر سرزمین های اسلامی رواج یافت. از جمله مشهورترین قبور اولیاء می توان به قبور زیر اشاره کرد: خالد بن ولید در حمص، صلاح الدین ایوبی ، محی الدین ابن عربی در دمشق، ابو ایوب انصاری در استانبول، حسین بن علی در کربلا، ابوحنیفه ، موسی کاظم ، عبدالقادر گیلانی و فیروز کرخی در بغداد، بدوی در طنطاء مصر و ... . ابن تیمیه رحمه الله می گوید:" بعضی از محل قبور اولیاء یقینی نبوده و جای شک دارد و می گوید: دلیل مکان اکثر قبور خواب ، توهم یا نقل قولهایی که قابل اعتماد نیستند،می باشد."(11) 

مظاهر تبرک به قبور صالحان:
اصحاب قبور به حد مشروع زیارت قبر اکتفاء نکرده بلکه با بدعت هایی خطیر و بسیار از آن تجاوز کرده اند و آن بدعت را به اسم تبرک به صالحان و تعظیم و تقدیس ضرایح آنها و اعتقاد به اینکه کار آنها جزئی از شریعت دین بوده است،انجام می دهند. از جمله این امور بدعی که بعضی از آنها شرک اکبر هستند می توان به موارد زیر اشاره کرد:
1- طلب حوایج خود و استغاثه کردن از اموات : مثلا شخص زائر می گوید: یا آقای من، ای فلانی مریضم را شفا بده و یا مرا بر فلانی پیروز بگردان و همانند این دعاها. 
وشکی نیست که این اعمال جزو شرک به خداوند واحد و بی نیاز است و باعث می شود شخص گوینده - چنان که از اقوال و اعمال شرکی خود قبل از مرگ توبه نکند-  برای همیشه داخل جهنم گردد. همچنین از شنیع ترین بدعت های ایجاد شده در دین، توسل به صاحب قبر است تا برایش پیش خداوند دعا نماید. شیخ محمد بن ابراهیم رحمه الله می گوید: " توسل به اموات برای ارتباط با خداوند سبحان، و قرار دادن واسطه بین خود و خدا، از بزرگترین حرامهاست، و عین کاری است که مشرکین انجام می دادند، زیرا مشرکین ( نیز مانند اصحاب اهل قبور) معتقد نبودند که آن بتها ( لات و عزی ) رزق و روزی داده و یا خلق می کنند، بلکه آنها فقط به آن بتها توسل می کردند تا به خدا برسند، چنان که الله تعالی در مورد آنها حکای