ر است که به فاطمه(ع) فرمود: «یا فاطمة اعملي لنفسك فإني لا أغني عنك من الله شیئا». یعنی؛ ای فاطمه برای خود عمل کن که من از طرف خدا برای تو کافی نیستم و تو را بی‌نیاز نکنم. و در خبر دیگر است که چون آیة فوق نازل شد، رسول خدا(ص) بالای کوه صفا رفت و ندا در داد، چون قریش شنیدند همه جمع شدند و گفتند: چه باشد؟ فرمود: اگر من شما را خبر دهم که دشمنی در وقت صبح و یا شام بر سر شما خواهد آمد مرا تصدیق می‌کنید؟ گفتند: آری، فرمود: «فإني نذیر لکم بین یدي عذاب شدید». ابو لهب گفت: تبا لك، آیا برای همین ما را دعوت کردی! و لذا سورة تبت نازل گردید. البته می‌توان گفت: این اخبار مورد قبول است و رسول خدا(ص) بیشتر از اینها ایشان را خوانده است. ولی تأسف اینست که با اینکه رسول خدا(ص) به فاطمه فروده: عمل کن و به امید من مباش، باز عده‌ای از مدعیان اسلام دل خود را به اخبار کذابین و گویندگان دکاندار خوش کرده‌اند و بامید اولاد همان رسولند، نه معتقدات خود را مطابق کتاب خدا نموده و نه عمل به کتاب إلهی کردند. 
جملة: وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ  ... دلالت دارد که پیامبر(ص) در برابر مؤمنین نهایت تواضع را داشته است. و از ابوذر نقل شده که؛ «کان رسول الله(ص) یجلس بین ظهراني أصحابه فیجيئ الغریب فلا یدري أیهم هو یسأل». یعنی رسول خدا(ص) در میان اصحاب خود می‌نشست پس ناگاه می‌شد که غریبی می‌آمد و نمی‌دانست کدامیک از ایشان پیغمبر است، یعنی مجلس آن حضرت صدر و ذیل نداشت. آیه 217 الی 220
متن آیه:
وَتَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ(الشعراء/217) الَّذِي يرَاكَ حِينَ تَقُومُ(الشعراء/218) وَتَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ(الشعراء/219) إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ(الشعراء/220)
ترجمه: و به خدای عزیز رحیم توکل کن(217) آنکه ترا وقت قیامت (که بر می‌خیزی) می‌بیند(218) و گردشت را میان سجده‌کنان (می‌بیند)(219) براستی که اوست شنوای دانا(220). 
نکات: و چون در آیات 214 به بعد حق‌تعالی وظیفة رسول خود را نسبت به خویشانش و نسبت به پیروانش معلوم نمود، در این آیات به او تذکر می‌دهد که باید به هیچ کس توجه نداشته باشی و فقط بر خدا توکل کنی، زیرا خداست که از احوال تو مطلع است و قیام تو را برای نماز شب می‌بیند و چون میان اصحابت گردش می‌کنی او مطلع است. و در خبر آمده که چون وجوب نماز شب از مؤمنین برداشته شد، رسول خدا(ص) شبانه به اصحاب خود سرکشی می‌کرد تا ببیند ایشان در خوابند یا در عبادت، پس می‌آمد و اصحاب خود را در رکوع و سجود و قرائت قرآن می‌دید، بسیار خرسند می‌شد، زیرا زمزمه و دمدمة اصحابش در تاریکی شب برای راز و نیاز با خدا مانند کندوی عسل بود. مخفی نماند ظاهر آیه چنانست که ذکر شد. ولی بعضی از مفسرین وجوه ناپسندی که برخلاف ظاهر آیه است نوشته‌اند و حتی آن وجوه ضد سایر آیات قرآن است از آن جمله نوشته‌اند که معنی وَتَقَلُّبَكَ..... این است که تو در نماز و سجده توجه به اصحاب خود داری و چشمانت را به سوی ایشان می‌گردانی و یا از پشت سر می‌بینی چنانکه از جلو می‌بینی. باید گفت: اولا، توجه به غیر خدا در نماز جایز نیست چه با چشم جلو و چه با چشم دیگر، و دیگر اینکه رسول خدا(ص) مانند سایر افراد بشر است از هر جهت غیر از جهت وحی، و ممکن نیست از عقب سر به بیند مگر اینکه بگوئیم مانند سایر افراد بشر نیست. و دیگری نوشته و حتی به امام صادق نسبت داده که مقصود از وَتَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ اینست که نطفة تو در اصلاب و ارحام طاهرین و طاهرات گردش می‌کرد. باید گفت: اولا: ذکر نطفه و اصلاب و ارحام در آیه نشده و تقدیر خلاف اصل است. ثانیا: نطفه عقل و اراده‌ای ندارد تا گردش کند و اگر می‌گفت خدا گردشت می‌داد باز چیزی بود در حالی که فرمود: وَتَقَلُّبَكَ «گردش خودت». متأسفانه تمام این اخبار از جعلیات غلاة لعنهم الله می‌باشد. آیه 221 الی 227
متن آیه:
هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَى مَنْ تَنَزَّلُ الشَّياطِينُ(الشعراء/221) تَنَزَّلُ عَلَى كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ(الشعراء/222) يلْقُونَ السَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَاذِبُونَ(الشعراء/223) وَالشُّعَرَاءُ يتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ(الشعراء/224) أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وَادٍ يهِيمُونَ(الشعراء/225) وَأَنَّهُمْ يقُولُونَ مَا لَا يفْعَلُونَ(الشعراء/226) إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيرًا وَانْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا وَسَيعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَي مُنْقَلَبٍ ينْقَلِبُونَ(الشعراء/227)
ترجمه: آیا خبرتان دهم که شیاطین بر که نازل می‌شوند(221) بر هر دروغساز گنه بیشه نازل می‌شوند(222) گوش فرا می‌دهند در حالی که بیشترشان دروغگویند(223) و شاعران را گمراهان پیروی می‌کنند(224) آیا نمی‌بینی که آنان در هر وادی حیرانند(225) و آنان می‌گویند آنچه را که بجا نمی‌آورند(226) مگر آنان که ایمان آورده و کارهای شایسته را انجام داده‌اند و خدا را بسیار ذکر کرده باشند و بعد از ستمی که به ایشان شده نصرت جستند و بزودی کسانی که ستم کرده‌اند، خواهند دانست که به کجا بازگشت می‌کنند(227). 
نکات: پس از آنکه خدا فرموده قرآن وحی شیطانی نیست. در این آیات خبر داده که شیاطین نازل می‌شوند بر دروغگویان و گنه‌کاران و شاعران که افکارشان خیال بافی و مناسب إلقاءات شیطان است. و جملة: يلْقُونَ..... اگر صفت شیاطین باشد معنی چنین است که شیاطین مسموعات خود را که از فرشته گرفته‌اند به دروغگویان إلقاء می‌کنند و بیشتر از خودشان جعل دروغ می‌کنند. و اما اگر جملة يلْقُونَ السَّمْعَ صفت كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ باشد ترجمه چنان می‌شود که در ترجمه ذکر شد که کاهنان و مرشدان دکاندار و شاعران گوش فرا می‌دهند به شیاطین یعنی گوش هوش خود را. 
در این آیات مذمت از شعراء شده به چند جهت: 
اول: آنکه پیروانشان گمراه و از هدایت کتاب آسمانی محرومند. 
دوم: آنکه در هر وادی وارد شده و حیرانند، گاهی از عقل دم زده و گاهی از عشق و جنون، گاهی تعریف از می و مطرب و گاهی تمجید از شرع، گاهی بر قیامت و کوثر طعن زده و گاهی معشوق خود را خدای خود می‌خوانند. 
سوم: آنچه در اشعارشان می‌گویند خود عمل نمی‌کنند. 
این سه عیب را که خدا فرموده جامع تمام عیوب است. و ما کتابی بنام "شعر و موسیقی" نوشته‌ایم که اکثر عیوب شعراء را در آن ذکر نموده‌ایم، هر که بخواهد مراجعه کند. و در اینجا به بعضی از مفاسد شعری اشاره می‌کنیم: 
 مفاسد اشعار شعراء 
کسانی که از دیوان‌های عشقی و می و مطربی تعریف می‌کنند هدف ایشان این است که ملت را به لجن زار خمودی و لا قیدی و می‌گساری و بی علاقگی و بی‌تفاوتی به گذشته و آینده بکشانند: 
این یک دمه عمر را به عشرت گذران
		از رفته میندیش و ز آینده مترس

یک کاسة می ز ماه تا ماهی به
		از درس و علوم جمل بگریزی به

منطقیین به قضایا و جملات مرکبة از خیالات، شعر می‌گویند، در کتاب تهذیب المنطق گوید: و إما شعری یتألف من المخیلات! یعنی؛ قضیة شعری آنست ک