 يهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يعْدِلُونَ(الأعراف/159)
ترجمه: بگو آهای مردم براستی که من رسول خدایم به سوی همة شما آن خدائی که برای اوست ملک و سلطنت آسمانها وزمین، نیست إلهی (ملجأ حوائج) جز او زنده می‌کند و می‌میراند، پس ایمان آورید به خدا و رسول او آن پیامبر بی‌سوادی که ایمان می‌آورد به خدا وکلمات او و او را پیروی کنید تا باشد هدایت یابید(158) واز قوم موسی جماعتی هستند که به راه حق هدایت می‌کنند و به او توجه می‌نمایند.(159)
نکات: يا أَيهَا النَّاسُ دلالت دارد که محمد(ص) مبعوث به تمام مردم است ومخاطب خدا مردمند وخطاب حق قابل فهم است، و مقصود از جملة: ...يؤْمِنُ بِاللَّهِ وَكَلِمَاتِهِ، ایمان رسول خدا(ص) است به فرمانهای إلهی که در کتب آسمانی می‌باشد و اگرچه از پیامبران قبل از خودش باشد.آيه 160 الي 161
متن آيه:
وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَي عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا وَأَوْحَينَا إِلَى مُوسَى إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَينًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ وَظَلَّلْنَا عَلَيهِمُ الْغَمَامَ وَأَنْزَلْنَا عَلَيهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُوا مِنْ طَيبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يظْلِمُونَ(الأعراف/160) وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هَذِهِ الْقَرْيةَ وَكُلُوا مِنْهَا حَيثُ شِئْتُمْ وَقُولُوا حِطَّةٌ وَادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئَاتِكُمْ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ(الأعراف/161)
ترجمه: و أمت موسی را قطعه‌قطعه کردیم به دوازده سبط در حالیکه أمتها شدند وحی نمودیم به موسی وقتیکه قوم او از او آب خواستند که بزن عصایت را به سنگ، پس جاری شد از آن دوازده چشمه که هر دستة مردم دانستند محل آبخور خود را و ابر را بر ایشان سایبان کردیم و من وسلوی بر ایشان نازل نمودیم بخورید از طیبات آنچه شما را روزی دادیم وما ستم نکردیم ولیکن ایشان به خود ستم می‌کردند(160) و چون به ایشان گفته شد در این قریه ساکن شوید و هر چه از آن خواستید بخورید و بگوئید خدایا گناه ما را بریز و به دروازة شهر در حال فروتنی درآیید ما برای شما گناهانتان را می‌آمرزیم و بزودی پاداش نیکوکاران را زیاد می‌کنیم.(161)
نکات: سبط به معنی نواده است از اولاد یعقوب دوازده جماعت بوجود آمد از نواده‌های او که هر یک امتی بزرگ شدند واین جماعات در بیابان از موسی(ع) آب خواستند، خدا به او خطاب کرد عصای خود را به سنگ معینی بزن، آن جناب عصای خود را به سنگی زد و از آن دوازده چشم جوشید که هر یک از اسباط از چشمه‌ای آب برمی داشتند. و حق‌تعالی در آن بیابان بتوسط ابر بر آنان سایه افکند و من و سلوی بر ایشان نازل نمود(که مرغ بریان وترنجبین باشد) وخطاب رسید که باید جمیعا وارد شهر بیت‌المقدس شوید درحال فروتنی و بگوئید خدایا گناه ما را بریز، ولی بنی‌اسرائیل با این همه ألطاف إلهی سرکشی کردند و وقت ورود به بیت‌المقدس آن کلماتی را که امر شده بودند بگویند تغییر دادند و در عوض حطه (گناه ما را بریز) بطور مسخره حنطه (گندم) می‌گفتند.  آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ الْحَمْدُ للّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ‏

ترجمه: مدح و ثنای، مخصوص برای خدائی است که پروردگار و مربی جهانیانست.(2)
نکات: «حمد» بمعنی مدح و ستیاش و تمجید پروردگار است، خواننده می‌تواند این آیه را به نیت مدح و ثناء پروردگار بخواند و اگرچه در نماز باشد، و دیگر اینکه «الحمد» مبتداء وخبر آن «لله» است، و این جمله را خدایتعالی جملة اسمیه آورده که دلالت بر دوام و استمرار می‌کند و اگر فعلیه می‌آورد دلالت بر یک زمان داشت، پس جملة اسمیه فصیح‌تر است، و دیگر اینکه «الحمد» را با الف و لام آورده که دلالت بر استغراق و یا جنس دارد یعنی هر مدح و ستایشی زیبنده و لائق پروردگار است، و اگر الف و لام عهد باشد می‌فهماند که حمد مخصوص برای خدا است که آن حمد و مدح لائق مخلوق نیست. و دیگر اینکه در این جمله از میان اسماء الهی «الله» انتخاب شده که به معنی خدای کامل الذاتی است که مستجمع جمیع صفات کمالیه است، وکلمة «الله» برای چنین ذاتی وضع شده، و ذکر این است دلالت بر تعلیل دارد که چرا باید او راحمد کرد زیرا او مستجمع جمیع کمالات و مستغنی از تمام مخلوقات و سزاوار حمد می‌باشد و علت دیگر حمد اینکه او منعم ومربی جهان و هر نعمت از او است، و برای شکر چنین منعم باید او را حمد نمود.آيه 162 الي 166
متن آيه:
فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنَا عَلَيهِمْ رِجْزًا مِنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يظْلِمُونَ(الأعراف/162) وَاسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيةِ الَّتِي كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتَانُهُمْ يوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَيوْمَ لَا يسْبِتُونَ لَا تَأْتِيهِمْ كَذَلِكَ نَبْلُوهُمْ بِمَا كَانُوا يفْسُقُونَ(الأعراف/163) وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا قَالُوا مَعْذِرَةً إِلَى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يتَّقُونَ(الأعراف/164) فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَينَا الَّذِينَ ينْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُوا يفْسُقُونَ(الأعراف/165) فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ مَا نُهُوا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خَاسِئِينَ(الأعراف/166)
ترجمه: پس آنانکه ستم کردند از ایشان، گفتار را به غیر از آنچه به ایشان گفته شده بود تبدیل کردند پس عذابی از آسمان بر ایشان نازل کردیم به سبب آنچه ستم می‌کردند(162) و سؤال کن ایشان را از آن قریه‌ای که نزدیک دریا بود چون در شنبه تجاوز کردند چون ماهیان ایشان روز شنبة ایشان زیاد برای ایشان می‌آمد و روزی که شنبه نبود نمی‌آمد، این چنین ایشان را آزمایش کردیم بواسطة اینکه نافرمانی می‌کردند(163) و چون جماعتی از ایشان گفتند: چرا موعظه می‌کنید قومی را که خدا هلاکشان کند ویا عذابشان کند به عذاب سختی، گفتند: برای اینکه ما را نزد پروردگارتان عذری باشد وشاید ایشان پرهیز کنند(164) پس چون فراموش کردند آنچه را به آن تذکر داده شد بودند آنان را که از بدی نهی می ‌کردند نجات دادیم و آنان را که ستم کردند به عذاب سختی بگرفتیم به سبب آنچه نافرمانی می‌کردند(165) پس چون از آنچه نهی شده بودند سرکشی کردند به ایشان گفتیم بوزینگان دور از رحمت باشید.(166)
نکات: عده‌ای از بنی‌اسرائیل معروفند به اصحاب سبت که ایشان نزدیک دریا منزل داشتند وکار ایشان ماهیگیری بود و ماهی‌فروش بودند. دستور دینشان این بود که روز شنبه تعطیل کنند و به عبادت مشغول شوند، اتفاقا روزهای شنبه ماهی بیشتر می‌آمد، از آنجائیکه خدا می‌خواست ایشان را 