لب و اسود بن عبد یغوث بودند که رسول خد(ص) را به رنج افکنده بودند و اینان بودند که می‌گفتند لَنْ نُؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتَى مِثْلَ مَا أُوتِي رُسُلُ اللَّهِ ، و معجزاتی مانند معجزات سایر أنبیاء(ع) می‌خواستد و همه به ذلت مبتلا شدند.آيه 125 الي 127
متن آيه:
فَمَنْ يرِدِ اللَّهُ أَنْ يهْدِيهُ يشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلَامِ وَمَنْ يرِدْ أَنْ يضِلَّهُ يجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيقًا حَرَجًا كَأَنَّمَا يصَّعَّدُ فِي السَّمَاءِ كَذَلِكَ يجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يؤْمِنُونَ(الأنعام/125) وَهَذَا صِرَاطُ رَبِّكَ مُسْتَقِيمًا قَدْ فَصَّلْنَا الْآياتِ لِقَوْمٍ يذَّكَّرُونَ(الأنعام/126) لَهُمْ دَارُ السَّلَامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَهُوَ وَلِيهُمْ بِمَا كَانُوا يعْمَلُونَ(الأنعام/127)
ترجمه: پس آنکه خدا هدایتش را بخواهد سینة او را برای پذیرش اسلام بگشاید و آنکه خدا گمراهیش را بخواهد سینة او را تنگ و سخت قرار می‌دهد که گویا به آسمان بالا می‌رود، این چنین خدا قرار می‌دهد پلیدی را بر آنانکه ایمان نمی‌آورند(125) و این است راه پروردگار تو که مستقیم است، به تحقیق تفصیل دادیم این آیات را برای قومی که متذکر شوند(126) برای ایشان است سرای سلامت نزد پروردگارشان و اوست یاور و سرپرستشان بسبب آنچه انجام می‌دادند.(127)
نکات: در جملة: فَمَنْ يرِدِ اللَّهُ أَنْ يهْدِيهُ... و مَنْ يرِدْ أَنْ يضِلَّهُ... حق‌تعالی معلوم نکرده هدایت چه کس را می‌خواهد و ضلالت چه کس را می‌خواهد. أما در آیات دیگر بیان شده که هدایت کسی را می‌‌خواهد که طالب باشد و اعراض نکند و آنکه از هدایت إلهی اعراض کند خدا ضلالت او را باختیار خود او خواسته است. و مقصود از جملة: كَأَنَّمَا يصَّعَّدُ فِي السَّمَاءِ این است که همانطوری که رفتن به بالای کوه سخت و موجب نفس تنگی می‌شود همانطور هم برای کسی که از حق اعراض دارد رفتن به راه هدایت برای او مشکل است. و از جملة: لَهُمْ دَارُ السَّلَامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ استفاده می‌شود که مردمان پاک با ایمان چون از دنیا بروند به دَارُ السَّلَامِ خواهند رفت که عِنْدَ رَبِّهِمْ آن جاست، پس معلوم می‌شود آیة شهداء که خدا فرموده أَحْيَاء عِندَ رَبِّهِمْ ، همان دارالسلام است نه دنیا و نه عند قبرهم.آيه 128 الي 130
متن آيه:
وَيوْمَ يحْشُرُهُمْ جَمِيعًا يا مَعْشَرَ الْجِنِّ قَدِ اسْتَكْثَرْتُمْ مِنَ الْإِنْسِ وَقَالَ أَوْلِياؤُهُمْ مِنَ الْإِنْسِ رَبَّنَا اسْتَمْتَعَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍ وَبَلَغْنَا أَجَلَنَا الَّذِي أَجَّلْتَ لَنَا قَالَ النَّارُ مَثْوَاكُمْ خَالِدِينَ فِيهَا إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ إِنَّ رَبَّكَ حَكِيمٌ عَلِيمٌ(الأنعام/128) وَكَذَلِكَ نُوَلِّي بَعْضَ الظَّالِمِينَ بَعْضًا بِمَا كَانُوا يكْسِبُونَ(الأنعام/129) يا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ أَلَمْ يأْتِكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يقُصُّونَ عَلَيكُمْ آياتِي وَينْذِرُونَكُمْ لِقَاءَ يوْمِكُمْ هَذَا قَالُوا شَهِدْنَا عَلَى أَنْفُسِنَا وَغَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا وَشَهِدُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ(الأنعام/130)
ترجمه: و روزی که همة ایشان را محشور کند(یعنی شیاطین جنّ و انس و یا همة کفار را) گفته شود ای گروه جن به تحقیق بسیار از آدمیان را، و دوستان ایشان از آدمیان گویند پروردگارا بهره‌مند گردید بعضی از ما به بعضی دیگر و رسیدیم به آن مدتی که برای ما معین کرده بودی، خدا گوید آتش جای شماست در آن می‌مانید مگر آنکه خدا خواهد، به راستی که پروردگار تو حکیم داناست(128) و این چنین بعضی از ستمگران را متولی بعض دیگر قرار می‌دهیم بسبب آنچه کسب می‌کردند(129) ای گروه جن و انس آیا رسولانی از شما برایتان نیامد که آیات ما را بر شما بخوانند و شما را از برخورد این روزتان بترسانند گویند(آری) ما بر ضرر خود شهادت می‌دهیم و زندگی دنیا ایشان را فریب داد و شهادت دهند بر ضرر خود که ایشان کافر بوده‌اند.(130)
نکات: رَبَّنَا اسْتَمْتَعَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍ دلالت دارد که جن و انس از یکدیگر بهرة دنیوی برده‌اند وأما بهرة جن این است که آدمیان از ایشان اطاعت کردند و برای آدمیان فرمانفرما شدند و أما بهرة آدمیان همان معاصی و حیله‌گری بوده که بامر شیاطین جنی انجام می‌دادند. وجملة: أَلَمْ يأْتِكُمْ رُسُلٌ ... دلالت دارد که رسولان آدمیان از جنس آدمیان بوده و رسولانی از طرف خدا بر جن فرستاده شده که از خود جن بوده است، و جملة قَالُوا شَهِدْنَا عَلَى أَنْفُسِنَا، دلالت دارد که چون در دنیا برای جن و انس رسولانی مبعوث گشته وآنان به تبلیغات وانذارات رسولانشان اعتناء نکردند وفریب دنیا را خوردند، لذا در آن روز بر علیه خود گواهی خواهند داد.آيه 131 الي 135
متن آيه:
ذَلِكَ أَنْ لَمْ يكُنْ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرَى بِظُلْمٍ وَأَهْلُهَا غَافِلُونَ(الأنعام/131) وَلِكُلٍّ دَرَجَاتٌ مِمَّا عَمِلُوا وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا يعْمَلُونَ(الأنعام/132) وَرَبُّكَ الْغَنِي ذُو الرَّحْمَةِ إِنْ يشَأْ يذْهِبْكُمْ وَيسْتَخْلِفْ مِنْ بَعْدِكُمْ مَا يشَاءُ كَمَا أَنْشَأَكُمْ مِنْ ذُرِّيةِ قَوْمٍ آخَرِينَ(الأنعام/133) إِنَّ مَا تُوعَدُونَ لَآتٍ وَمَا أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ(الأنعام/134) قُلْ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلَى مَكَانَتِكُمْ إِنِّي عَامِلٌ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ تَكُونُ لَهُ عَاقِبَةُ الدَّارِ إِنَّهُ لَا يفْلِحُ الظَّالِمُونَ(الأنعام/135)
ترجمه: این بعثت رسل برای این است که پروردگار تو به ستم قریه‌ها را هلاک نکرده در حالیکه اهل آنها غافل باشند(131) و برای هر کس درجاتی است از اثر آنچه کرده‌اند و پروردگار تو از آنچه می‌کنند غافل نیست(132) و پروردگار تو بی‌نیاز صاحب رحمت است، اگر بخواهد شما را می‌برد وجانشین شما می‌گرداند پس از شما آنچه را بخواهد آن چنانکه شما را از نسل قوم دیگری ایجاد کرد(133) براستی آنچه وعده داده شده‌اید آمدنی است و شما عاجز‌کنندة حق نیستید و گریزی ندارید(134) بگو ای قوم من به قدر توانائی خود عمل کنید براستی که من عمل کننده‌ام، پس بزودی خواهید دانست که سرای عاقبت برای کیست بدرستیکه ستمگران رستگار نمی‌شوند.(135)
نکات: جملة: أَنْ لَمْ يكُنْ رَبُّكَ مُهْلِكَ ... دلالت دارد بر قبح عقاب بلا بیان و ببعث رسل اتمام حجت شده، دیگر پس از رسل حجتی نیست. رَبُّكَ الْغَنِي دلالت دارد بر بی‌نیازی حق‌تعالی از تمام مخلوقات و از عبادت آنها. و بعضی در جملة اعْمَلُوا عَلَى مَكَانَتِكُمْ استدلال کرده‌اند که تکلیف به قدر تمکن است وحق‌تعالی بیش از تمکن تکلیف نخواسته است. ولی ظاهر آن است که این آیه مربوط به تکلیف نیست بلکه راجع به توبیخ است که خطاب به مشرکین مکه می‌باشد، یعنی؛ ای پیغمبر به ایشان بگو هر چه از دستتان برآید کوتاهی نکنید که مرا از انجام وظیفة رسالت و تبلیغ باز نخواه