 داده، و آنچه را خداوند به آنها آموخته بود در راستاي طلب خشنودي خدا، و ابراز مهرباني نسبت به مردم آموختند تا مبادا دچار گناه کتمان علم گشته باشند.
اما کساني که به آنها کتاب داده شده بود از قبيل؛ يهوديان و نصاري ، و کساني که مانند آنها هستند، پيمان ها را پشت سر انداخته، و به آن توجه نکرده و حق را پنهان کرده و باطل را آشکار نمودند، و آنچه را که خدا حرام کرده بود مرتکب شده، و در اداي حقوق الهي و حقوق مردم ستمي کردند، و در برابر کتمان علم بهاي اندکي بدست آوردند و آن رياست و اموال ناچيزي بود که از زيردستان خود مي گرفتند، زيردستاني که از خواست هاي آنها پيروي کرده و شهوات را بر حق مقدم مي داشتند.
« فَبِئْسَ مَا يَشْتَرُونَ» پس بسيار بد است آنچه که مي خرند، چون ناچيز ترين عوض و بدل است، و آنچه از آن روي برتافتند بزرگترين خواسته و مطلوب است و آن بيان حق است که سعادت هميشگي و مصالح ديني و دنيوي در آن نهفته است.
پس آنان کالاي فرومايه و بي ارزش را برگزيدند و کالاي گرانقدر و با ارزش را رها کردند، زيرا خواست هايشان زشت و بد بود، و خود نيز ذليل و فرومايه بودند، و صلاحيتي بيش از اين نداشتند.
سپس خداوند متعال فرمود: « لاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَفْرَحُونَ بِمَا أَتَواْ» کساني را که به کارهاي زشت و سخنان و کردار باطلي که انجام مي دهند، خوشحالي مي شوند. « وَّيُحِبُّونَ أَن يُحْمَدُواْ بِمَا لَمْ يَفْعَلُواْ» و دوست دارند به سبب کارهاي خوبي که انجام نداده، و سخن حقي که نگفته اند، ستايش شوند. پس آنان هم کار بد انجام مي دهند، و هم سخن بد را بر زبان مي آورند، و هم به آن خوشحال مي شوند و هم دوست دارند به واسطه کار خوبي که انجام نداده اند مورد ستايش قرار گيرند. « فَلاَ تَحْسَبَنَّهُمْ بِمَفَازَةٍ مِّنَ الْعَذَابِ» گمان مبر که آنها از عذاب نجات يابند بلکه آنان سزاوار شديدترين عذاب اند و به سوي آن بر مي گردند.
 بنابراين فرمود: « وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ » و براي آنان عذابي دردناک است . و اهل کتاب در اين آيه  کريمه داخل هستند که به علم و يقين خود شاد بودند، و از پيامبر فرمان نبردند، و بر اين گمان بردند که در کردار و گفتار خود بر حق هستند. و همچنين هرکس که بدعت قولي يا عملي ايجاد کند، و به آن شادمان باشد، و مردم را به سوي آن دعوت نمايد، و گمان بَرَد که برحق است و ديگران بر باطل اند، در اين آيه داخل است. 
و مفهوم آيه دلالت مي نمايد که هرکس دوست داشته باشد در مقابل کار خوبي که انجام داده، و به خاطر اينکه از حق پيروي کرده است مورد ستايش قرار گيرد، و هدفش ريا و شهرت طلبي نباشد، اين عمل مذموم و ناپسند نيست، بلکه از کارهايي مطلوبي است که خداوند نيکوکارانِ در کردار و گفتار را بر آن پاداش مي  دهد.
و خداوند بندگان خاص خود را بر اين پاداش مي دهد، چرا که خود، آن را از خدا خواسته اند. همانطور که ابراهيم عليه السلام فرمود: « وَاجعَل لِِي لِسَانَ صِدقِ فِي الأَخرِينَ » و براي من در ميان آيندگان آوازه نيکو بگذار.
و فرمود: « سَلَمُ عَلَي نَُوحِ فِي العَلَمينَ، إِنَّا کَذَلِکَ نَجزَي المُحسِنِينَ» سلام بر نوح باد در ميان جهانيان، همانا ما اين چنين نيکوکاران را پاداش مي دهيم. و بندگان خداوند رحمان گفته اند: « وَاجعَلنَا لِلمُتَّقِينَ إِمَاماً» بار خدايا! ما را پيشواي پرهيزگاران بگردان. و اين از نعمت هاي باري متعال بر بندگانش و از منّت هاي او بر آنهاست که جاي تشکر و قدرداني دارد.وَقُلْنَا يَا آدَمُ اسْكُنْ أَنتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلاَ مِنْهَا رَغَداً حَيْثُ شِئْتُمَا وَلاَ تَقْرَبَا هَـذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونَا مِنَ الْظَّالِمِينَ، و به آدم گفتیم:« تو و همسرت در بهشت سکونت گیرید واز نعمت های  فراوان آن هر طور که می خواهید بخورید، اما به این درخت نزدیک نشوید، چه از ستمگران خواهید شد.»
فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطَانُ عَنْهَا فَأَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيهِ وَقُلْنَا اهْبِطُواْ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَلَكُمْ فِي الأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَى حِينٍ ،پس شیطان موجب لغزش آنها گردید و از آنچه در آن  بودند آنها را بیرون کرد؛ و ما به آنها گفتیم: «  فرود آیید، بعضی از شما دشمن به دیگر خواهید برد؛ و برای مدتی برایتان در زمین مسکن و  قرارگاه و کال ایی خواهد بودکه از آن بهره مند می شوید.»
وقتی خداوند آدم را آفرید و او را برتری داد، نعمت خود را به طور کامل به وی عطا کرد و همسرش را نیز از وی آفرید تا در کنارش آرامش یابد و به او انس بگیرد، و آنها را دستور داد تا در بهشت سک ونت گزینند. « رَغَداً حَيْثُ شِئْتُمَا» عنی از انواع میوه ها و خوش و فراوان در آن بخورید و خداوند متعال به ایشان فرمود: « لَکَ أَلاَّ تَجُوعَ فِیهاَ وَلاَ تَعرَی، وَأَنَّکَ لَا تَظمَوا فِیها وَلَا تَضحَی» و برای توست که در بهشت گرسنه و برهنه نباشی و همانا تو تشنگی و گرما نچشی.
« وَلاَ تَقْرَبَا هَـذِهِ الشَّجَرَةَ» و نزدیک  این درخت نشوید. درخت مذکور نوعی از درختان بهشت است که خداوند آن را بهتر می داند. و به منظور امتحان و آزمایش و یا به خاطر حکمتی که برای ما مشخص نیست، آنها را از نزدیک شدن به آن درخت و خوردن از آن نهی کرد. « فَتَكُونَا مِنَ الْظَّالِمِينَ» این بخش از آیه بیانگر آن است که نهی برای تحریم است، زیرا به دنبال آن ظلم ذکر شده است.
آری! شیطان در دل آنها وسوسه انداخت و خوردن از آن درخت را برایشان آراست تا اینکه موجب لغزش آنها گردید: « وَقَاسَمَهُمَا» و برای آنها به خداوند قسم خورد که « إِنّیِ لَکُما لَمِنَ النَّصِحِینَ» همانا من خیرخواه شما هستم. پس آدم و همسرش فریب او را خوردند و از او اطاعت کردند. بنابراین شیطان آنها را از آسودگی و نعمتی که در آن بودند بیرون کرد و به سرای خستگی و رنج و کار و تلاش درافتادند.
« بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ» آدم و  فرزندانش دشمنان ابلیس و فرزندانش خواهند بود . و مشخص است که دشمن برای زیان رساندن به طرف مقابل خود و محروم کردن او از خیر و نیکی به هر راهی متوسّل می شود. پس در این آیه بصورت ضمنی فرزندان آدم از شیطان  برحذر داشته شده اند.
همان طور که خداوند متعال فرموده است: « إِنَّ الشَّیطَنَ لَکُم عَدُوُّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوّا إِنَّمَا یَدعُوا حِزبَهُ، لِیَکُونوُا مِن أَصحَبِ السَّعیِرِ» همانا شیطان دشمن شما است پس آن را دشمن خود قرار دهید، همانا او گروهش را فرا می خواند تا از اهل آتش جهنم شوند. « أَفَتَتَّخِذُونَهُ، وَذُرّیَّتَهُ، أَولِیَاءَ مِن دُونِی وَهُم لَکُم عَدُوُّ بِئسَ لِلظَّلِمِینَ بَدَلَا» آیا مرا رها کرده و او و پیروانش را به دوستی می گیرد حال آنکه آنها دشمن شما هستند؟! ستمگران چه ولّی و سرپرست بدی دارند.
سپس به هبوط آدم و حوا به سوی زمین اشاره کرده و می فرماید:« وَلَكُمْ فِي الأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ» و برای شما تا مدتی در زمین مسکن و قرار