مه‌های ورزشی، بهداشتی و غذایی پیشرفته و متناسبی را تهیه کنند تا از بیماری‌های صعب‌العلاج و عواقب آن در حد امکان جلوگیری نماید؛ زیرا چنین برنامه‌هایی منافع زیادی را برای جامعه اسلامی به دنبال خواهد داشت.
شریعت هدایت‌گر اسلام توجه همه را به این مسئولیت‌ها در راستای تضمین زندگی سالم و محترمانه برای همه انسان‌ها اعم از پیر و جوان، جلب می‌نماید.
خداوند متعال در این رابطه می‌فرماید:وَلاَ تُلْقُواْ بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ وَأَحْسِنُوَاْ إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ ‏	(البقره / 195)
«با دست خود خویشتن را به هلاکت نیندازید، و احسان و نیکوکاری کنید؛ زیرا به راستی خداوند نیکوکاران را دوست می‌دارد». 
هم‌چنین در مورد مراقبت از والدین می‌فرماید:
‏ وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَاناً إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلاَهُمَا فَلاَ تَقُل لَّهُمَا أُفٍّ وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلاً كَرِيماً ‏	(الاسراء / 23)
«(ای انسان) پروردگارت فرمان داده است که جز او را نپرستید، و به پدر و مادر نیکی کنید، هرگاه یکی از آنها یا هر دو نزد تو به سن پیری رسیدند (کم‌ترین اهانتی را به آنها مکن و حتی) به آنها اف هم مگو! و بر سر ایشان فریاد مکش و با سخنان محترمانه با آنها سخن بگو!» 
تردیدی در این نیست که لازمه نیکوکاری با پدر و مادر ضرورت فراهم آوردن زندگی سالم و آرام و تأمین همه نیازهای ضروری اعم از غذا، بهداشت، معالجه، مسکن، لباس و ... است.
رسول خداص فرموده‌اند: «بدا به حال کسی که پدر و مادرش سالمند شوند و کاری نکند که او را به بهشت ببرند». 
مسئولیتی که فرزندان در مقابل پدر و مادر خویش دارند، در برابر دیگر اقوام، دوستان و همسایگان ضعیف و نیازمند هم دارند. خداوند متعال می‌فرماید:‏ وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ (الکهف / 28)
«با کسانی همراه باش که صبح و شام خداوند خویش را عبادت می‌کنند و در پیشگاهش دعا می‌نمایند (و تنها رضایت) ذات او را می‌جویند و چشمانت را از ایشان برنگردان (و با آنها همنشین باش)». 
هم‌چنین رسول خداص فرموده‌اند:
«احترام به سالمندان مسلمان جزو احترام نهادن به خداوند است». 
و فرموده است:
«هر کسی با خردسالان مهربان نباشد و احترام به منزلت سالمندان را مراعات نکند، جزو ما (مسلمانان) نیست». 
و فرموده است:
«هر جوانی که به سالمندی احترام بگذارد، خداوند کسی را برای احترام گذاشتن به او در ایام پیری برخواهد انگیخت». 
و فرموده است:
«هرکس را در جایگاه خاص خود قرار دهید. (و احترام او را نگاه دارید)».  
رسول خداص دستور فرموده است که: مدام سالمندان را در راه رفتن، مشورت نمودن، اقامت نماز و حتی در دفن شدن جلو بیندازند. «پشت سر من عاقلان، اندیشمندان و پس از آنها به ترتیب دیگران (برای نماز جماعت) صف ببندند».  و یاران گرامی رسول خداص به این اخلاق و ارشاد نبوی کاملاً پایبند بودند و در کلام، طعام، راه رفتن و ... سالمندان را پیش می‌انداختند.
همه آن‌چه گفته شد بیانگر میزان اهتمام اسلام به احترام گذاشتن به بزرگان، اهل فضل و سالمندان در همه عرصه‌ها و زمینه‌هاست. به ویژه زمانی که آنها به تأمین زندگی سالم، بهداشت، مراقبت پزشکی برای حفظ حیات و سلامت نیاز پیدا می‌کنند و برای رفع مشکلات، معالجه بیماری و سختی‌های زندگی به کمک دیگران محتاج می‌شوند.
تربيت فرزندان
يكي از محورهاي اساسي بناي كاشانه سالم و پاسداري از هويت و ويژگي‌هاي آن، اهتمام تام و تمام به آموزش و پرورش فرزندان است و لازم به يادآوري است كه معني تربيت و پرورش بسيار گسترده‌تر از معني تعليم و آموزش است.
تربيت: به معناي بارآوردن و رشد بخشيدن به فرزند تا رسيدن گام به گام به مرحله كمال است و همه جوانب تربيت مادي و جسمي، نفسي و روحي و عقلي و فكري و رفتاري و اجتماعي را شامل مي‌شود.
تعليم: جزئي از تربيت به شمار مي‌آيد و متضمن در اختيار گذاشتن معلومات مورد نياز كودكان براي اصلاح امور زندگي است كه تنها به جنبه عقلي و انديشه و ارتباط پيدا مي‌نمايد. اما تربيت همه جوانب جسمي، عقلي، شخصيتي، معنوي و ديگر جوانب وجودي او را شامل مي‌شود.
براي رشد و بالندگي فرزندان هم تعليم لازم است و هم تربيت. زيرا آنان امانت‌هايي هستند كه به پدر و مادران‌شان سپرده شده‌اند. رسول خداص مي‌فرمايد: «بهترين هديه والدين به فرزندان خود، تربيت خوب آنها است». 
امام محمد غزالي/ مي‌فرمايد:
«بايد دانست كه روش تربيت فرزندان يكي از مهم‌ترين و اساسي‌ترين امور زندگي است. فرزندان نزد والدين‌شان امانت‌اند. و قلب پاك آنها گوهرهاي گرانبها و بي‌غل و غشي است كه از هرگونه نقش و تصوير خالي‌اند و پذيراي هرگونه نقشي مي‌باشند و به هر سويي كه خواسته شود، متمايل مي‌شوند. و چنانچه به كار و گفتار خير و آموزنده عادتشان دهند، براساس آنها بزرگ مي‌شوند و سعادت دنيا و آخرت را كسب مي‌كنند و پدر و مادر و معلم و مربي نيز با آنان سهيم خواهند بود.
اما چنانچه به شرارت و بدكاري خو كنند و هم‌چون چهارپايان مورد بي‌مهري و بي‌توجهي قرار گيرند، بدبخت و بد سرانجام شده و نابود مي‌گردند. و والدين و معلم و مربي ـ‌ كه در مورد تعليم و تربيت‌شان كوتاهي كرده باشند ـ‌ در مجازات گناه و خلافكاري آنها شريك خواهند بود. خداوند متعال مي‌فرمايد:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنْفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَارًا (التحريم / 6)
«اي كساني كه ايمان آورده‌ايد، خود و خانواده‌هايتان را از (عذاب) آتش مصون نماييد». 
ب : خانه سالمندان
براساس اصول و ارزش‌های دینی و اجتماعی سالمندان باید در کنار دیگر اعضای خانواده و در کانون گرم و پر از صفا و صمیمیت آن زندگی کنند. در همان منزل و محل سکونتی که غالباً برای فراهم نمودن آن، همه سختی ها و مشکلات را به جان خریده‌اند و فرزندانش را در آن تربیت و سرپرستی کرده‌اند، لازم است همه خویشاوندان، فرزندان، برادران، خواهران و ... فضای زندگی خانوادگی را برای آنها با مهر، محبت و مراقبت، بسیار باصفا و دلپذیر نمایند؛ زیرا زمانی که انسانی در خانه خود یا فرزندان و خویشاوندان زندگی کند، احساس عزت و سربلندی می نماید، اما چنانچه در خانه سالمندان سال‌های پایانی عمرش را سپری نماید، احساس حقارت و غربت می‌نماید و دیگران او، خانواده، فرزندان و خویشاوندانش را با چشم استهزاء و حقارت نگاه می‌کنند. در واقع فرزندان و خویشاوندانی که به جز در موارد بسیار استثنایی ـ که امکان نگهداری آنها به خاطر ضرورت مراقبت‌های پزشکی در خانه میسر نباشد ـ بزرگان خود را به خانه سالمندان می‌فرستند، مرتکب جنایی اخلاقی گردیده و به واجب و مسئولیت شرعی و اجتماعی خود پشت کر