يم گفتهء شخص (مکلف) برای مسلمان، ای کافر</a><a class="text" href="w:text:742.txt">327. باب منع از کردار بد و گفتار بد</a><a class="text" href="w:text:743.txt">328. باب کراهيت اظهار فصاحت نمودن با تکلف، در سخن و استعمال کردن کلمات نا آشنا و اعراب های دقيق، در خطاب با مردم عوام و امثال شان</a><a class="text" href="w:text:744.txt">329.باب کراهيت گفتهء شخص، نفسم خبيث (پليد) شده</a><a class="text" href="w:text:745.txt">330.باب نادرست بودن ناميدن تاک انگور به "کرم"</a></body></html>1725- عن بُرَيْدَةَ رَضِيَ اللَّه عنهُ قَال: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « لا تَقُولُوا للْمُنَافِقِ سَيِّد، فَإِنَّهُ إِنْ يكُ سَيِّدا، فَقَدْ أَسْخَطْتُمْ رَبَّكُمْ عزَّ وَجَلَّ » رواه أبو داود بإِسنادٍ صحيح.

1725- از بريده رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: برای منافق آقا نگوئيد، زيرا اگر وی آقا باشد، پروردگار خود را به خشم آورده ايد.
ش: ان يک سيداً: يعنی هرگاه بلند مرتبه تر از ديگران باشد، همانا خدای تان را با بزرگ شمردن و تعظيم دشمنش بخشم آورده ايد.
1726- عنْ جَابرٍ رَضِيَ اللَّه عَنْهُ أَنَّ رسُول اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم دخَلَ على أُمِّ السَّائب،أَوْ أُمِّ المُسَيَّبِ فقَال: « مَالَكِ يا أُمَّ السَّائبِ ¬ أَوْ يَا أُمِّ المُسيَّبِ ¬ تُزَفْزِفين؟ » قَالَت: الحُمَّى لا بارَكَ اللَّه فِيهَا، فَقَال: « لا تَسُبِّي الحُمَّى ، فَإِنَّهَا تُذْهِبُ خَطَايا بَني آدم، كَما يُذْهِبُ الْكِيرُ خَبثَ الحدِيدِ » رواه مسلم.

1726- از جابر رضی الله عنه روايت شده که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم بر ام سائب يا ام مسيب وارد شده و فرمود: ای ام سائب يا ام مسيب! چه ات شده چرا می لرزی؟
گفت: تبم شده لا بارک الله فيها.
فرمود: تب را دشنام مده که تب گناهان فرزند آدم را می برد همانطور که کورهء آهنگر چرک و زنگار وريم آهن را می برد
1727- عَنْ أَبي المُنْذِرِ أَبَيِّ بْنِ كَعْبٍ رَضِيَ اللَّه عَنْهُ قَال: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « لا تَسُبُّوا الرِّيح، فَإِذَا رَأَيْتُمْ ما تَكْرَهُون، فَقُولُوا: اللَّهُمَّ إِنَّا نَسْأَلُكَ مِنْ خَيْرِ هذِهِ الرِّيحِ وخَيْرِ مَا فِيهَا وخَيْرِ ما أُمِرَتْ بِه، وَنَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ هَذِهِ الرِّيحِ وَشَرِّ ما فيها وشرِّ ما أُمِرَتْ بِهِ » رواه الترمذي وقَال: حَديثٌ حسنٌ صحيح.

1727- از ابو المنذر ابی بن کعب رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: باد را دشنام مدهيد. هرگاه چيزی را ديديد که از آن کراهيت داريد، بگوئيد: ترجمه: پروردگارا! از خير اين باد و خيری که در آن است و خيری که او را بدان دستور داده اي می طلبيم و از شر اين باد و شری که در آن است و شری که او را بدان مأمور ساخته ايی بتو پناه می جوييم.

1728- وعنْ أَبي هُرَيْرةَ رَضِي اللَّه عَنْهُ قَال: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم يَقُول: الرِّيحُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ تَأْتِي بِالرَّحْمَة، وَتَأْتِي بالعَذَاب،فَإِذا رَأَيْتُمُوهَا فَلا تَسُبُّوهَا، وَسَلُوا اللَّه خَيْرَهَا، واسْتَعِيذُوا باللَّهِ مِنْ شَرِّهَا » رواه أبو داود بإِسناد حسن.
      
1728- از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که:
از رسول الله صلی الله عليه وسلم شنيدم که می فرمود: باد رحمت خدا بر بندگانش است که رحمت و عذاب را با خود می آورد، پس هر گاه آن را ديديد، دشنامش ندهيد و از خداوند خير آن را درخواست کنيد و به خداوند از بدی آن پناه جوئيد.

1729- وعنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّه عنْهَا قَالَت: كَانَ النَّبِيُّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم إِذا عَصِفَتِ الرِّيح قال: «اللَّهُمَّ إِني أَسْأَلُكَ خَيْرَهَا، وَخَيْرِ مَا فِيهَا، وخَيْر ما أُرسِلَتْ بِه، وَأَعُوذُ بك مِنْ شَرِّهِا، وَشَرِّ ما فِيها، وَشَرِّ ما أُرسِلَت بِهِ » رواه مسلم.

1729- از عائشه رضی الله عنها روايت است که گفت:
چون باد شدت می يافت، پيامبر صلی الله عليه وسلم می فرمود: پروردگارا! من خير آنرا و خيری را که در آن است و خيری که بوسيلهء آن فرستاده شده از تو می طلبم و از شر آن و شری که در آن است و شری که بوسيله اش فرستاده شده به تو پناه می جويم.
1730- عنْ زيْدِ بْنِ خَالِدٍ الجُهَنيِّ رَضيَ اللَّه عَنْهُ قَال: قَالَ رَسُولُ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « لا تَسُبوا الدِّيك، فَإِنَّهُ يُوقِظُ للصلاةِ » رواه أبو داود بإِسنادٍ صحيح.

1730- از زيد بن خالد جهنی رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: خروس را دشنام مدهيد، زيرا او برای نمازتان بيدار می کند.
140- الرَّابِعِ والْعشرون: عنْ أَنَسٍ رضي اللَّه قال: قال رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « إِنَّ اللَّه لَيرْضَى عَنِ الْعَبْدِ أَنْ يَأْكُلَ الأَكْلَةَ فيحْمدَهُ عليْهَا، أَوْ يشْربَ الشَّرْبَةَ فيحْمدَهُ عليْهَا » رواه مسلم.

140- از انس رضی الله عنه از رسول الله صلی الله عليه وسلم  روايت است که فرمود:
خداوند يقيناً از بندهء راضی می شود که چون نانی بخورد يا آبی بنوشد ستايش حق تعالی را بجا آورد.

141- الْخَامِسُ والْعشْرُون: عن أَبِي رضي اللَّه عنه، عن النبى صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قال: « عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ صدقةٌ » قال: أَرَأَيْتَ إِنْ لَمْ يَجد؟ قال: « يعْمَل بِيَديِهِ فَينْفَعُ نَفْسَه وَيَتَصدَّقُ » : قال: أَرَأَيْتَ إِنْ لَمْ يسْتطِع؟ قال: يُعِينُ ذَا الْحَاجَةِ الْملْهوفَ » قال: أَرأَيْت إِنْ لَمْ يسْتَطِعْ قال: « يَأْمُرُ بِالمَعْرُوفِ أَوِ الْخَيْرِ » قال: أَرأَيْتَ إِنْ لَمْ يفْعل؟ قال: «يُمْسِكُ عَنِ الشَّرِّ فَإِنَّهَا صدَقةٌ » متفقٌ عليه.

141- از ابو موسی اشعری رضی الله عنه روايت است که:
پيامبر صلی الله عليه وسلم فرمود: بر هر مسلمان صدقه لازم است.
 گفتند: اگر نيافت؟!
فرمودند: بدست خود کار کند وبخود نفع رساند و صدقه دهد.
گفتند: اگر نتوانست؟
فرمود: به نيازمند رنج کشيده کمک رساند.
گفتند: اگر نتوانست؟
فرمود: به کارهای خوب يا خير امر نمايد.
گفتند: اگر اينکار را انجام نداد؟
فرمود: از بدی خود را باز دارد، زيرا اين کار هم صدقه است.
ش: و همچنين در حديث آمده که: والله فی عون العبد ما کان العبد فی عون اخيه. يعنی خداوند تا زمانی بنده اش را ياری می کند که او در خدمت برادر مسلمانش باشد. (مترجم)

 
1731- عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ رَضِيَ اللَّه عَنْهُ قَال: صلَّى بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم صَلاَةَ الصُّبْحِ بِالحُديْبِيَةِ في إِثْرِ سَمَاءٍ كَانتْ مِنَ اللَّيْل، فَلَمَّا انْصرَفَ أَقْبَلَ عَلى النَّاس، فَقَال: هَلْ تَدْرُون مَاذَا قَالَ رَبُّكُم؟ » قَالُوا: اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعلَم. قَال: « قَال: أَصْبَحَ مِنْ عِبَادِي مُؤمِنٌ بي، وَكَافِر، فأَمَّا مَنْ قالَ مُطِرْنَا بِفَضْلِ اللَّهِ وَرَحْمتِه، فَذلِكَ م