ولُ اللَّهِ (ص): «مَنْ صَامَ رَمَضَانَ إِيمَانًا وَاحْتِسَابًا غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ». (بخارى: 38)
ترجمه: ابو هريره (رض) روايت مي كند كه رسول الله (ص) فرمود: «كسي كه ماه رمضان را از روي ايمان و براي حصول اجر و پاداش، روزه بگيرد، گناهان گذشته اش، آمرزيده مي شوند».
 
باب (16): گفتة پيامبر (ص) «ميت بسبب گرية اهل خانه اش، عذاب داده ميشود» اگر به آن وصيت كرده باشد
646 ـ عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ رَضِيَ اللَّه عَنْهُمَا قَالَ: أَرْسَلَتِ ابْنَةُ النَّبِيِّ (ص) إِلَيْهِ: إِنَّ ابْنًا لِي قُبِضَ فَأْتِنَا، فَأَرْسَلَ يُقْرِئُ السَّلامَ، وَيَقُولُ: «إِنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ وَلَهُ مَا أَعْطَى، وَكُلٌّ عِنْدَهُ بِأَجَلٍ مُسَمًّى، فَلْتَصْبِرْ وَلْتَحْتَسِبْ». فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ تُقْسِمُ عَلَيْهِ لَيَأْتِيَنَّهَا، فَقَامَ وَمَعَهُ: سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ، وَمَعَاذُ بْنُ جَبَلٍ، وَأُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ، وَزَيْدُ بْنُ ثابِتٍ، وَرِجَالٌ، فَرُفِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ (ص) الصَّبِيُّ وَنَفْسُهُ تَتَقَعْقَعُ كَأَنَّهَا شَنٌّ، فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ، فَقَالَ سَعْدٌ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، مَا هَذَا؟ فَقَالَ: «هَذِهِ رَحْمَةٌ جَعَلَهَا اللَّهُ فِي قُلُوبِ عِبَادِهِ، وَإِنَّمَا يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ الرُّحَمَاءَ». 
(بخارى:1284)
ترجمه: اسامه بن زيد رضي الله عنهما مي گويد: دختربچة يكي از دختران رسول الله (ص) در سكرات موت، بسر مي برد. وي قاصدي نزد رسول الله (ص)فرستاد واز او خواست تا بيايد. رسول الله (ص) به قاصد گفت: سلام مرا به دخترم برسان و به او بگو: «از آنِ خداست آنچه بدهد و بگيرد. همه نزد او، مدتي تعيين شده دارند. صبر كن و اميد ثواب داشته باش».
دختر رسول الله (ص) براي بار دوم، قاصدي فرستاد و آنحضرت (ص) را سوگند داد كه حتماً بيايد. آنحضرت (ص)  به اتفاق سعد بن عباده، ابي بن كعب، زيد بن ثابت و چند نفر ديگر از يارانش، تشريف برد. آن دختر بچه را به رسول خدا (ص) سپردند در حالي كه نفسش، مانند مَشكي خشك شده، صدا مي داد.
با ديدن اين صحنه، اشك از چشمان رسول الله (ص)سرازير شد. سعد گفت: اي رسول‏خدا! اين چيست؟ پيامبر اكرم (ص) فرمود:«اين رحمتي است كه خداوند، در دل بندگانش نهاده است. و همانا خداوند، بر بندگاني كه رحم و شفقت داشته باشند، رحم مي كند». 
647 ـ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ (رض) قَالَ: شَهِدْنَا بِنْتًا لِرَسُولِ اللَّهِ (ص) قَالَ: وَرَسُولُ اللَّهِ (ص) جَالِسٌ عَلَى الْقَبْرِ، قَالَ: فَرَأَيْتُ عَيْنَيْهِ تَدْمَعَانِ قَالَ: فَقَالَ: «هَلْ مِنْكُمْ رَجُلٌ لَمْ يُقَارِفِ اللَّيْلَةَ»؟ فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ: أَنَا، قَالَ: فَانْزِلْ. قَالَ: فَنَزَلَ فِي قَبْرِهَا. (بخارى:1285)
ترجمه: انس بن مالك (رض) مي گويد: در تشييع جنازه يكي از دختران رسول الله (ص) شركت كرده بوديم. آنحضرت (ص) كنار قبر، نشسته بود و در حاليكه اشك از چشمان (مباركش) سرازير بود، فرمود: «آيا در ميان شما كسي هست كه ديشب با همسرش نزديكي نكرده باشد»؟ ابوطلحه(رض) گفت: بلي، من هستم. رسول الله (ص) فرمود: «پس، تو براي گذاشتن ميت، داخل قبر برو». ابوطلحه داخل قبر رفت.
648 ـ عَنْ عُمَرَ رَضِيَ اللَّه عَنْهُمَا قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): «إِنَّ الْمَيِّتَ يُعَذَّبُ بِبَعْضِ بُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ». فَبَلَغَ ذلِكَ عَائِشَةَ رَضِيَ الله عَنْهَا بَعْدَ مَوْتِ عُمَرَ (رض)، فَقَالَتْ: رَحِمَ اللَّهُ عُمَرَ، وَاللَّهِ مَا حَدَّث رَسُولُ اللَّهِ (ص): إِنَّ الْمُؤْمِنَ يُعَذِّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ، وَلَكِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) قَالَ: «إِنَّ اللَّهَ لَيَزِيدُ الْكَافِرَ عَذَابًا بِبُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ» وَقَالَتْ: حَسْبُكُمُ الْقُرْآنُ (وَلا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى). 
(بخارى:1288)
ترجمه: عمر(رض) مي گويد: رسول الله (ص) فرمود: «گريه كردن خويشاوندان ميت، موجب عذاب ميت مي شود». اين خبر، بعد از شهادت عمر(رض) به عايشه رضي الله‏ عنها رسيد. وي فرمود: خداوند عمر(رض) را رحمت كند. بخدا سوگند، رسول الله (ص) نفرمود كه خداوند، ميت مومن را به سبب گريه كردن خويشاوندانش، عذاب مي دهد. بلكه فرمود: «خداوند، عذاب ميت كافر را بخاطر گريستن خويشاوندانش، مي افزايد». عايشه رضي الله عنها  افزود: گواهي قرآن در اين مورد، كافي است: (وَلا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَي) يعني هيچ كس، گناه شخص ديگري را متحمل نمي شود.
649 ـ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّه عَنْهَا قَالَتْ: مَرَّ رَسُولُ اللَّهِ (ص) عَلَى يَهُودِيَّةٍ يَبْكِي عَلَيْهَا أَهْلُهَا،فَقَالَ: «إِنَّهُمْ لَيَبْكُونَ عَلَيْهَا وَإِنَّهَا لَتُعَذَّبُ فِي قَبْرِهَا». (بخارى:1289)
ترجمه: عايشه رضي الله‏ عنها مي گويد: رسول الله (ص) از كنار قبر زني يهودي، گذر كرد كه خويشاوندانش بر آن، گريه مي كردند. آنحضرت (ص) فرمود: «خويشاوندان اين ميت، برايش گريه ميكنند در حالي كه خودش در  قبر، عذاب داده مي شود».

باب (17): كراهيت نوحه خواني بر ميت
650 ـ عَنِ الْمُغِيرَةِ (رض) قَالَ: سَمِعْتُ النَّبِيَّ (ص) يَقُولُ: «إِنَّ كَذِبًا عَلَيَّ لَيْسَ كَكَذِبٍ عَلَى أَحَدٍ، مَنْ كَذَبَ عَلَيَّ مُتَعَمِّدًا فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ». وَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ (ص) يَقُولُ: «مَنْ نِيحَ عَلَيْهِ يُعَذَّبُ بِمَا نِيحَ عَلَيْهِ». (بخارى:1291)
ترجمه: مغيره (رض) مي گويد: شنيدم كه رسول الله (ص) فرمود: «نسبت دادن سخن دروغ  به من، مانند نسبت دادن دروغ به هيچ كسي ديگر، نيست. هركس، سخن دروغي را به من نسبت دهد، جايش را در دوزخ، آماده نمايد». همچنين شنيدم كه نبي اكرم (ص) فرمود: «براي هر ميتي كه نوحه خوانده شود، به سبب آن نوحه، عذاب داده مي شود». (البته اگر وصيت كرده باشد). 

باب (18): كسي كه بر سر و صورت خود بزند، از ما نيست
651 ـ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ (رض) قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ (ص): «لَيْسَ مِنَّا مَنْ لَطَمَ الْخُدُودَ، وَشَقَّ الْجُيُوبَ، وَدَعَا بِدَعْوَى الْجَاهِلِيَّةِ». (بخارى: 1294)
ترجمه: عبد الله بن مسعود(رض) روايت مي كند كه: رسول الله (ص) فرمود: «كسي كه (هنگام مصيبت) به سر وصورت خود بزند و گريبانش را پاره كند و سخن جاهلي بر زبان بياورد، از ما نيست». 

باب (19): رثاي پيامبر (ص) براي سعد بن خوله
652 ـ عَنْ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ (رض) قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) يَعُودُنِي عَامَ حَجَّةِ الْوَدَاعِ مِنْ وَجَعٍ اشْتَدَّ بِي، فَقُلْتُ: إِنِّي قَدْ بَلَغَ بِي مِنَ الْوَجَعِ مَا تَرى، وَأَنَا ذُو مَالٍ، وَلا يَرِثنِي إِلاَّ ابْنَةٌ، أَفَأَتَصَدَّقُ بِثلُثيْ مَالِي؟ قَالَ: «لا». فَقُلْتُ: بِالشَّطْرِ، فَقَالَ: «لا». ثمَّ قَالَ: «الثلُثُ وَالثلُثُ كَبِيرٌ ـ أَوْ: كَثيرٌ ـ إِنَّكَ أَنْ تَذَرَ وَرَثتَكَ أَغْنِيَاءَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ تَذَرَهُمْ عَالَةً يَتَكَفّ