ِكَ مِنْ شَرِّ كُلِّ شَيْءٍ أَنْتَ آخِذٌ بِنَاصِيَتِهِ. اللَّهُمَّ أَنْتَ اْلأَوَّلُ فَلَيْسَ قَبْلَكَ شَيْءٌ، وَأَنْتَ الآخِرُ فَلَيْسَ بَعْدَكَ شَيْءٌ، وَأَنْتَ الظَّاهِرُ فَلَيْسَ فَوْقَكَ شَيْءٌ، وَأَنْتَ الْبَاطِنُ فَلَيْسَ دُوْنَكَ شَيْءٌ، اقْضِ عَنَّا الدَّيْنَ وَأَغْنِنَا مِنَ الْفَقْرِ))[9].
(الهى! پروردگار آسمانها و زمين، و پروردگار عرش بزرگ، پروردگار ما و همه ‏ى چيز، شكافنده ‏ى دانه و هسته، و فرود آورنده ‏ى تـورات و انجـيل و فـرقان، از شرّ هـر آنچـه كه پيشانىاش در دست تو است به تو پناه مىبرم. الهى! توئى اول، قبل از تو چيزى نيست. و توئى آخر، بعد از تو چيزى نيست. تو آشكارى، و هيچ چيز آشكارتر از تو نيست. تو پنهانى، و هيچ چيز پنهان تر از تو نيست. الهى! وام هاى ما را ادا كن، و ما را از تنگدستى به غنا و توانگرى برسان).
108/10 ((الْحَمْدُ ِللهِ الَّذِيْ أَطْعَمَنَا وَسَقَانَا، وَكَفَانَا، وَآوَانَا، فَكَمْ مِمَّنْ لاَ كَافِيَ لَهُ وَلاَ مُؤْوِيَ))[10].
(تمام ستايش‏ها خدائى راست كه ما را خورانيد و نوشانيد، و تمام امور را كفايت كرد و به ما جاى پناه داد، براستى كه چقدر از مردم هستند كه هيچ گونه مددكار و پناه دهنده‏ اى ندارند).
109/11 ((اللَّهُمَّ عَالِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَاطِرَ السَّمَوَاتِ وَاْلأَرْضِ، رَبَّ كُلِّ شَيْءٍ وَمَلِيْكَهِ، أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَعُوْذُ بِكَ مِنْ شَرِّ نَفْسِيْ، وَمِنْ شَرِّ الشَّيْطَانِ وَشِرْكِهِ، وَأَنْ أَقْتَرِفَ عَلَى نَفْسِيْ سُوْءاً، أَوْ أَجُرَّهُ إِلَى مُسْلِمٍ))[11]. (ترجمه آن در حديث 85/11 بيان شد).
110/12 يَقْرَأُ ﴿الم﴾ تَنْزِيلَ السَّجْدَةِ و ﴿تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ﴾[12].
(سوره‏هاى ﴿الم﴾ تنزيل السجده و﴿تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ﴾ را بخواند).
111/13 ((اللَّهُمَّ [13] أَسْلَمْتُ نَفْسِيْ إِلَيْكَ، وَفَوَّضْتُ أَمْرِيْ إِلَيْكَ، وَوَجَّهْتُ وَجْهِيْ إِلَيْكَ، وَأَلْجَأْتُ ظَهْرِيْ إِلَيْكَ، رَغْبَةً وَرَهْبَةً إِلَيْكَ لاَ مَلْجَأَ وَلاَ مَنْجَا مِنْكَ إِلاَّ إِلَيْكَ، آمَنْتُ بِكِتَابِكَ الَّذِيْ أَنْزَلْتَ وَبِنَبِيِّكَ الَّذِيْ أَرْسَلْتَ))[14].
(بار الها! جانم را به تو سپردم، و كار خود را به تو تفويض نمودم، و چهره‏ ام را به سوى تو گرداندم، و به تو اتّكا كردم، در حالى كه به نعمت‏هاى تو اميدوارم و از عذابت بيم ناكم، به جز تو پناهگاهى و جاى نجاتى ندارم. الهى! به كتابى كه تو نازل فرمودى، و پيامبرى كه تو مبعوث كردى، ايمان آوردم).
--------------------------------------------------------------------------------
[1] البخاري مع الفتح 9/62، و مسلم 4/1723.
[2] هركس اين آيه را در بسترش بخواند، محافظى از طرف خدا برايش گماشته مى شود و شيطان تا صبح به او نزديك نمى شود. البخارى مع الفتح 4/487.
[3] هركس اين دو آيه را در شب قرائت نمايد، او را كفايت مى كنند. البخاري مع الفتح 9/ 94 ومسلم 1/ 554 ، و هر دو آيه در سوره البقره ، 285 ـ 286 مىباشد.
[4] البخاري 11/126، ومسلم 4/ 2084.
[5] مسلم4/2083وأحمد با همان لفظ آورده است 2/79.
[6] أبو داود با همان لفظ 4/311، ونگا: صحيح الترمذي3/143.
[7] البخاري مع الفتح 11/113 ومسلم 4/2083.
[8] هركس اين تسبيحات را در هنگام خوابيدن بخواند، از داشتن خادمى براى او بهتر است. [و در رفع خستگى و كسالت به او كمك مى كند]. البخارى مع الفتح 7/71، ومسلم 4/2091.
[9] مسلم 4/2084.
[10] مسلم 4/2085.
[11] أبو داود 4/317، ونگا: صحيح سنن الترمذي3/142.
[12] الترمذي والنسائي، ونگا: صحيح الجامع4/255.
[13] زمانى كه خواستى به رختخواب بروى، مانند وضوى نماز، وضو گرفته سپس بر پهلوى راست بخواب و بگو: ... (حديث).
[14] رسول الله ص براى كسى كه اين دعا را بگويد فرمود: «فَإِنْ مُتَّ، مُتَّ عَلَى الفِطْرَةِ». «اگر بميرى، بر فطرت [مسلمانى] مرده‏ اى». البخاري مع الفتح 11/113 ومسلم 4/2081.«29» دعاي هنگام غلتيدن از پهلو به پهلو در شب

112 ((لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ، رَبُّ السَّمَوَاتِ وَاْلأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الْعَزِيْزُ الْغَفَّارُ))[1].
(هيچ معبودى بجز الله «بحق» يكتا و قادر مطلق، وجود ندارد. پروردگار آسمان‏ها و زمين و آنچه در ميان آنهاست، خداوند شكست ناپذير، بسيار آمرزنده).
--------------------------------------------------------------------------------
[1] الحاكم 1/540 و آنرا صحيح دانسته، والذهبي با او موافقت كرده است، والنسائي در كتاب: اليوم والليله، وابن السني، ونگا: صحيح الجامع 4/213.بسم الله الرحمن الرحيم
تقديم

﴿وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ﴾[1].
پروردگار شما می‌فرمايد: مرا بخوانيد، تا دعاى شما را اجابت نمايم، کسانى که از عبادت من تکبر مى ورزند به زودى با ذلّت و خوارى وارد دوزخ می‌شوند.
﴿وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لِي وَلْيُؤْمِنُواْ بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ﴾[2].
هنگامی‌كه بندگانم از تو درباره‌ى من سؤال كنند بگو: من نزديکم، و دعاى دعا کننده را هنگامی‌كه مرا می‌خواند اجابت می‌كنم، بنابراين بايد بندگان من دعوت مرا بپذيرند و به من ايمان آورند تا راه خود را بيابند و به مقصد برسند.
رسول الله –صلى الله عليه وسلم- می‌فرمايند: «الدُّعَاءُ هُوَ الْعِبَادَةُ»، ﴿وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ﴾»[3].
دعا همان عبادت است، پـروردگارتان می‌فـرمايد: مرا بخوانيد تا دعاى شما را اجابت کنم.
و آنحضرت –صلى الله عليه وسلم- می‌فرمايد: «إِنَّ رَبَكُمْ تَبَارَكَ وَتَعَالَى حَييُّ كَرِيْمٌ يَسْتَحِيي مِنْ عَبْدِهِ إِذَا رَفَعَ يَدَيْهِ إِلَيِهِ أَنْ يَرُدَهُمَا صِفْرَاً»[4].
براستى که پروردگار پربرکت و والامقام شما داراى حياء و صاحب کرم است، و هنگامی‌كه بنده‌اش دستهايش را بسويش بلند نمايد، از بنده خود شرم می‌كند که دستهايش را خالى برگرداند. 
و آنحضرت –صلى الله عليه وسلم- فرمود: «مَا مِنْ مُسْلِمٍ يَدْعُو اللهَ بِدَعْوَةٍ ليْسَ فِيْهَا إِثْمٌ وَلاَ قَطِيعَةُ رَحِمٍ إِلاَّ أَعْطَاهُ اللهُ بِهَا إِحْدَی ثَلاَثٍ: إِمَّا أَنْ تُعَجَّلَ دَعْوَتَهُ، وَإِمَّا أَنْ يَدَّخِرَهَا لَهُ فِي الآخِرَةِ، وَإِمَّا أَنْ يَصْرِفَ عَنْهُ مِنَ السُّوءِ مِثْلَهَا، قَالُوا: إِذًا نُكْثِرُ، قَالَ: «اللهُ أَكْثَرُ»[5].
هر مسلمانى دعايى کند که در آن دعا به گناه و گسستن پيوند خويشاوندى نباشد، خداوند يکى از سه چيز را به او می‌دهد: يا هر چه زودتر در دنيا خواسته ‌اش به او عطا می‌شود، و يا آن را براى آخرتش اندوخته می‌كند، و يا در مقابل آن دعا، شرّى را از او دور می‌كند، گفتند: پس ما زياد دعا می‌كنيم آنحضرت –صلى الله عليه وسلم- فرمودند: فضل خدا از دعاى شما زيادتر است. 
پس هر مسلمانى كه ب