ل خدا ((ص)) بنی نضیر را فتح کرد، به انصار گفت:«إن شئتم قسمتُها بین المهاجرین و ترکتم نصیبکم فیها و خلّی المهاجرون بینکم و بین دورِکم و أموالکم؛ فإنهم عیالٌ علیکم»:« اگر خواستید آن [اموال به دست آمده از یهودیان بنی نضیر] را میان مهاجرین تقسیم کنم و شما از سهم خود دست بکشید تا مهاجران از میان شما و خانه ها و اموال تان بیرون آیند، چون آنان فقیر و بینوا هستند و تأمین مخارج شان بر عهده‏ی شما است». انصار گفتند: آری، به این کار راضی هستیم. پس پیامبر خدا((ص)) این کار را کرد. البته به ابودجانه و سَهل بن حنیف سهمی داد، چون آنان اظهار داشتند که فقیر و نیازمندند.(6)  
مهاجرین به رسول خدا((ص)) گفتند: ای رسول خدا، هیچ قومی را ندیده ام که از این قوم که در میانشان هستیم- منظورشان انصار بود- از مال زیاد بیشتر ببخشند و از مال کم، مواسات و همدردی بیشتری بکنند. اینان مخارج زندگی را تأمین کردند و در خوشی و رفاه، ما را شریک خود گردانیدند تا جایی که ترسیدیم تمام اجر و پاداش را ببرند. پیامبر((ص)) فرمود:« لا، ما دعوتم اللهَ لهم و أثنیتم علیهم»(7) :« نه، برایشان دعای خیر نکردید و آنان را سپاسگزاری کردید».
و عدّه ای از آنان، هسته های خرما را بر می داشتند و آنها را خُرد می کردند و به عنوان علف برای شتران، آن را می فروختند و از این راه کسب معاش می کردند.
و بعضی از مهاجران، چیزی را نه غذا و نه مسکن و نه هیچ مالی که با آن کسب روزی کنند، نداشتند. پس پیامبر((ص)) آنان را در سکویی که در مسجدش بود، جمع گردانید. این سکو جزو بنای مسجد بود. این افراد به آنجا پناه می بردند و در آنجا می نشستند و خلاصه آنجا زندگی می کردند، چون هیچ منزل و مال و خانواده‏ای نداشتند. پیامبر((ص)) هم مردم را تشویق می کرد که به آنان کمک نمایند و در حق آنان نیکی کنند.
ابوهریره رضی الله عنه که از جمله اهل صفه بود و بیشتر از همه از حال و وضع آنان باخبر بود، آنان را توصیف می نماید.وی در«الصحیح» گوید:« اهل صفه، میهمانان اسلام بودند. خانواده و مال و دارایی و کسی را نداشتند. وقتی صدقه ای به پیامبر((ص)) داده می شد، آن را برای اهل صفه می فرستاد و خودش چیزی را از آن بر نمی داشت، و هر گاه هدیه ای به او داده می شد، دنبال آنان می فرستاد و خودش سهمی از آن بر می داشت و آنان را در این هدیه شریک می کرد».(8) 
ابوهریره آنان را میهمانان اسلام توصیف کرده و همان طور که می بینی حکم میهمانان را برایشان صادر کرده، و میهمان نوازی هم به طور کلی واجب است؛ زیرا کسی که در بیابان باشد که منزل و غذایی برای خرید نیابد، اگر افراد مقیم آن سرزمین بازارهایی نداشته باشند تا او مایحتاج و غذاهای روزانه اش را از آنجا بخرد و خانه هایی نباشد که به آنجا پناه ببرد، این میهمان درمانده می شود هر چند مال و دارایی داشته باشد. پس بر اهل آنجا واجب است که به او کمک کنند تا موقعی که از آنجا کوچ می کند. اگر مالی نداشته باشد، به طریق اولی کمک کردن به او واجب است.
اهل صفه نیز چون مسکن نداشتند، پیامبر((ص)) آنان را در مسجد پناه داد تا زمانی که مسکن پیدا کنند، همان طور که وقتی خوراک و پوشاک نداشتند، پیامبر((ص)) به کمک کردن به آنان دستور داد. این آیه‏ی درباره ی اهل صفه نازل شد:(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَنفِقُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا کَسَبْتُمْ وَمِمَّا أَخْرَجْنَا لَکُم مِّنَ الأَرْضِ وَلاَ تَيَمَّمُواْ الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنفِقُونَ وَلَسْتُم بِآخِذِيهِ إِلاَّ أَن تُغْمِضُواْ فِيهِ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ(267) الشَّيْطَانُ يَعِدُکُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُکُم بِالْفَحْشَاء وَاللّهُ يَعِدُکُم مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلاً وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ(268) يُؤتِي الْحِکْمَةَ مَن يَشَاء وَمَن يُؤْتَ الْحِکْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْرًا کَثِيرًا وَمَا يَذَّکَّرُ إِلاَّ أُوْلُواْ الأَلْبَابِ(269) وَمَا أَنفَقْتُم مِّن نَّفَقَةٍ أَوْ نَذَرْتُم مِّن نَّذْرٍ فَإِنَّ اللّهَ يَعْلَمُهُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ(270) إِن تُبْدُواْ الصَّدَقَاتِ فَنِعِمَّا هِيَ وَإِن تُخْفُوهَا وَتُؤْتُوهَا الْفُقَرَاء فَهُوَ خَيْرٌ لُّکُمْ وَيُکَفِّرُ عَنکُم مِّن سَيِّئَاتِکُمْ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ(271) لَّيْسَ عَلَيْکَ هُدَاهُمْ وَلَکِنَّ اللّهَ يَهْدِي مَن يَشَاء وَمَا تُنفِقُواْ مِنْ خَيْرٍ فَلأنفُسِکُمْ وَمَا تُنفِقُونَ إِلاَّ ابْتِغَاء وَجْهِ اللّهِ وَمَا تُنفِقُواْ مِنْ خَيْرٍ يُوَفَّ إِلَيْکُمْ وَأَنتُمْ لاَ تُظْلَمُونَ(272) لِلْفُقَرَاء الَّذِينَ أُحصِرُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ...(273))البقرة: ٢٦٧ - ٢٧٣ « ‏ اي كساني كه ايمان آورده‌ايد ! از قسمتهاي پاكيزه اموالي كه (از طريق تجارت) به دست آورده‌ايد و از آنچه از زمين براي شما بيرون آورده‌ايم (از قبيل منابع و معادن زيرزميني) ببخشيد و به سراغ چيزهاي ناپاك نرويد تا از آن ببخشيد ؛ در حالي كه خود شما حاضر نيستيد آن چيزهاي پليد را دريافت كنيد مگر با اغماض و چشم‌پوشي در آن، و بدانيد كه خداوند بي‌نياز و شايسته ستايش است. ‏ ‏ اهريمن شما را (به هنگام انفاق مي‌ترساند و) وعده تهيدستي مي‌دهد و به انجام گناه شما را دستور مي‌دهد، ولي خداوند به شما وعده آمرزش خويش و فزوني (نعمت) مي‌دهد. و خداوند (فضل و مرحمتش) وسيع (و از همه چيز) آگاه است. ‏ ‏ فرزانگي را به هركس كه بخواهد (و شايسته بيند) مي‌دهد، و به هركس كه فرزانگي داده شود، بيگمان خير فراواني بدو داده شده است، و جز خردمندان (اين حقائق را درك نمي‌كنند و) متذكّر نمي‌گردند. ‏ ‏ و هر هزينه‌اي را كه (در راه خير يا شر) متحمّل مي‌شويد، يا هر نذري را كه (در راه طاعت يا معصيت) به گردن مي‌گيريد، بيگمان خداوند آن را مي‌داند، و ستمگران را ياوري نيست. ‏ ‏ اگر بذل و بخششها را آشكار كنيد، چه خوب، و اگر آنها را پنهان داريد و به نيازمندان بپردازيد، براي شما بهتر خواهد بود و برخي از گناهان شما را مي‌زدايد، و خداوند آگاه از هر آن چيزي است كه انجام مي‌دهيد. ‏ ‏ هدايت آنان بر تو واجب نيست، وليكن خداوند هر كه را بخواهد هدايت مي‌كند، و هر چيز نيك و بايسته‌اي كه مي‌بخشيد براي خودتان است (و سود آن عائد خودتان مي‌گردد) و (اين وقتي خواهد بود كه) جز براي رضايت خدا نبخشيد. و هر چيز نيك و بايسته‌اي كه (بدين گونه) ببخشيد به طور كامل به خود شما بازپس داده مي‌شود و (كوچكترين) ستمي به شما نخواهد شد. ‏ (چنين بذل و بخششي مخصوصاً بايد) براي نيازمنداني باشد كه در راه خدا درمانده‌اند و به تنگنا افتاده‌اند »
خداوند در آیات فوق، اهل صفه را به چند وصف توصیف کرده است: از جمله اینکه آنان در راه خدا بازداشته شده اند. یعنی وقتی قصد جهاد همراه پیامبر((ص)) داشتند، منع و بازداشته شدند. گویی دشمن آنان را بازداشته است در نتیجه توانایی سفر در زمین جهت تأمین مسکن و کسب معاش ندارند؛ چون دشمن در م