ـلاًّ لَّمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ أَعْمَالَهُمْ إِنَّهُ بِمَا يَعْمَلُونَ خَبِيرٌ و پروردگارت (سزاي) اعمال همگان را کم و کا ست مي دهد و او به آنچه مي کنند آگاه است. 
خداوند متعال خبر مي دهد که کتاب تورات را که موجب آن است بر اوامر و نواهي اش اتفاق نمود و بر آن اجماع نمود به موسي داده است. اما با وجود اين کساني که خود را به تورات منسوب مي کنند در آن اختلاف نمودند و اين اختلاف به عقايد  و جامعۀ ديني شان ضرر وارد کرد. (وَلَوْلاَ كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ ) و اگر سخن پروردگارت از پيش بر اين نرفته بود که آنها را مهلت دهد و در دنيا آنان را به عذاب گرفتار نکند، (لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ) قطعاً در ميان آنان داوري مي شد، و عذاب او بر ستمگران فرود مي آمد، و اما حکمت خداوند متعال اقتضا نموده است که حکم و داوري ميان آنها را تا روز قيامت به تأخير اندازد، و آنها در شک باقي مانده اند . پس وقتي موضعگيري آنان در مقابل کتاب خودشان چنين ا ست بعيد نيست که گروهي از يهود به قرآني که به تو وحي شده است ايمان نياورند و در آن شک داشته باشند. (وَإِنَّ كُـلاًّ لَّمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ أَعْمَالَهُمْ ) و قطعاً خداوند در روز قيامت دادگرانه ميان آنها قضاوت خواهد کرد و هر کس را آن گونه که سزاوارش باشد سزا و جزا مي دهد. (إِنَّهُ بِمَا يَعْمَلُونَ خَبِيرٌ) و او به آنچه از خوبي و بدي انجام مي دهند آگاه است، پس هيچ يک از کارهاي بزرگ و کوچکشان بر او پوشيده نيست. فَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ وَمَن تَابَ مَعَكَ وَلاَ تَطْغَوْاْ إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ پس همانگونه که فرمان يافته اند استقامت کن و (نيز) کسي که همراه تو روي به خدا آورده است (بايد چنين کند) و سرکشي مي کنيد، بي گمان او به آنچه مي کنيد بيناست. 
وَلاَ تَرْكَنُواْ إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ اللّهِ مِنْ أَوْلِيَاء ثُمَّ لاَ تُنصَرُونَ و به ستمکاران گرايش پيدا نکنيد که آتش دوزخ به شما خواهد رسيد، و جز خدا دوستان و سرپرستاني نداريد، و ياري نمي گرديد. 
وَأَقِمِ الصَّلاَةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِّنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّـيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ و در دو طرف روز و در اوائل شب نماز بگزار، بي گمان نيکي ها بدي ها را از ميان مي برند. اين پندي است براي پندپذيران
وَاصْبِرْ فَإِنَّ اللّهَ لاَ يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ  و شکيبايي کن که خداوند پاداشن نيکوکاران را ضايع نخواهد کرد. 
خداوند هنگامي که از عدم استقامت  اهل کتاب خبر داد که موجب اختلاف و دو دستگي آنان شد، پيامبرش محمد عليه السلام و مومنان را دستور داد تا همان گونه که فرمان يافته اند پايداري و استقامت ورزند و آيين هايي را که خداوند مشروع نموده است در پيش بگيرند، و عقايد درستي را که خداوند به انان ارزاني داشته است پاس بدارند. و از آن منحرف نشون و بر آن مواظبت نمايند و هميشه به آن پايبند باشند و بر رعايت حد و مري که خداوند برايشان معين نموده است پابرجا مانده و از آن تجاوز نکنند. 
(إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ) بي گمان او به آنچه مي کنيد بيناست. يعني هيچ چيزي از کارهايتان بر او پوشيده نمي ماند و شما را بر آن مجازات خواهد کرد. در اين آيه مسلمانان بر استقامت و پايداري تشويق، و از ضد آن نهي شده اند. به همين خاطر آنان را بر حذر داشت و از اينکه به کساني تمايل و گرايش پيدا کنند که از راه راست منحرف شده اند و فرمود: 
(وَلاَ تَرْكَنُواْ إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ ) و به ستمکاران گرايش پيدا نکنيد ، زيرا وقتي که به سوي آنان گرايش پيدا کنيد و در ستمشان با آنان موافقت نماييد و يا به ستمي که آنان روا مي دارند خشنود شويد، (فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ ) آتش دوزخ به شما خواهد رسيد. (وَمَا لَكُم مِّن دُونِ اللّهِ مِنْ أَوْلِيَاء ) جز خدا دوستان و سرپرستاني نداريد،  که شما را از عذاب خدا نجات بدهند، و چيزي از پاداش خدا را براي شما فراهم نمي کنند. (ثُمَّ لاَ تُنصَرُونَ(  و عذاب را آنگاه که فرا رسد از شما دور نمي کنند. پس در اين آيه از گرايش به ستمگران نهي شده است، و منظور از «رکون» گرايش و پيوستن به ستم ستمگر، و همسويي با او و راضي شدن به ستمي است که انجام مي دهد. پس وقتي که چنين وعيدي در مورد گرايش به ستمگران آمده است، حالت ستمگران چگونه خواهد بود؟ از خداوند مي خواهيم که ما را از ستم دور بدارد. 
(وَأَقِمِ الصَّلاَةَ ) و خداوند متعال به بر پا داشتن نماز به طور کامل در (طَرَفَيِ النَّهَارِ ) اول و آ[ر روز که نماز صبح و ظهر و عصر در آن داخل شده است دستور مي دهد (وَزُلَفًا مِّنَ اللَّيْلِ ) و در ساعتي از شب نماز بگذار. نماز مغرب و عشا و نماز شب «قيام الليل» در اين داخل است، زيرا اين نماز انسان را به خدا نزديک مي نمايد. 
(إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّـيِّئَاتِ) بي گمان نيکي ها ، بدي ها را از ميان مي برد. يعني نمازهاي پنج گانه و نمازهاي نقل که به دنبال آنها انجام مي شوند از بزرگترين نيکي ها به حساب آمده و انسان را به خدا نزديک مي نمايند و پاداش زيادي به همراه دارند. زيرا بديها، گناهان صغيره است همانطور که احاديث صحيحي که از پيامبر عليه السلام ثابت شده آن را مقيد کرده است. مانند فرمودۀ پيامبر که مي فرمايد: « و نمازهاي پنج گانه ، و جمعه تا جمعه اي ديگر و رمضان تا رمضاني ديگر گناهاني را که در اين ميان انجام شده اند محو مي کنند ، به شرطي که از گناهان کبيره پرهيز شود» آيه ي اي در سورۀ نساء نيز آن را مقيد به پرهيز از گناهان کبيره نموده است (ان تجتنبوا کباير ما تنهون عنه تکفر عنکم سياتکم و تدخلکم مدخلاٌ کريما) اگر از گناهان کبيره اي که از آن نهي مي شويد، بپرهيزيد، بديهايتان ر مي زداييم، و شما را به جايگاه خوبي در مي آوريم. 
(ذَلِكَ ) آن . شايد به همۀ مطالبي باشد که گذشت، اعم از استقامت بر راه است و تعدي نکردن از ان و گرايش پيدا نکردن به ستمگران، و امر به برپا داشتن نماز و اينکه نيکي ها، بدي ها را مي زدايند. همۀ اينها (ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ ) پندي است براي پند پذيران و از اين طريق آنچه را که خداوند آنان را به آن فرمان داده و يا از آن بازداشته است مي فهمند. و از اوامري که نيکي ها را به دنبال دارند و بديها را دور مي کنند فرمان مي برند اما اين کارها نايز به مجاهدۀ با نفس و تلاش و شکيبايي دارد. بنابراين فرمود: (وَاصْبِرْ ) و دل را بر طاعت خدا پايدار ساز، و از نافرماني او بر حذر دار، و بر آن استوار دار. و اين راه را ادامه بده و دلتنگ و آزرده خاطر مش. (فَإِنَّ اللّهَ لاَ يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ) چرا که خداوند پاداش نيکوکاران را ضايع نخواهد کرد، بلکه کارهاي خوب آنان را مي پذيرد، و پاداش آنها را بر اساس بهترين کارشان به آنان مي هد. و اين تشويق بزرگي است براي صبر و شکيبايي ورزيدن، و هرگاه ان