ه و قحطي زده مي رساند و در آنجا مي باراند، سپس به دنبال باران انواع گياهان گوناگون سبز شده و رشد مي کنند، آيا اينها دليلي نيست و اينکه او حق است است و غير از او باطل، و او زنده کنندۀ مرده ها و بخشنده و مهربان است؟ بنابراين فرمود: (أَفَلَا يُؤْمِنُونَ) آيا ايمان نمي آورند، ايماني درست که شرک و شکي در آن نباشد؟
سپس خداوند آيات و نشانه هاي موجود در جهان آفرينش و آفاق را بر شمرد و فرمود:<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:801.txt">آيه 1</a><a class="text" href="w:text:802.txt">آيه 4-2</a><a class="text" href="w:text:803.txt">آيه 8-5</a><a class="text" href="w:text:804.txt">آيه 11-9</a></body></html>مدني و 11 آيه است.
بسم الله الرحمن الرحيم
آيه ي 1:
يُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ خدا را تسبيح  مي  گويند هر چه  در آسمانها، و هر چه  در زمين  است  ، آن   فرمانرواي  پاک  از عيب  را ، آن  پيروزمند حکيم  را.
همه آن چه که در آسمان ها و زمين است خداوند را به پاکي ياد مي کنند و مطيع فرمان او هستند و او را پرستش مي نمايند چون کامل و فرمانرواست، و فرمانروايي و پادشاهي جهان بالا و پائين از آن اوست، پس همه تحت تدبير او هستند. 
« الْقُدُّوسِ» معظّم و پاک از هر عيب و نقصي است، « الْعَزِيزِ» و بر همه چيزها چيره مي باشد. « الْحَكِيمِ» و در آفرينش و فرمان خود حکيم است. پس اين صفت هاي بزرگ آدمي را به پرستش خداوند يگانه و بي شريک فرا مي خوانند.هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِّنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُوا مِن قَبْلُ لَفِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ اوست  خدايي  که  به  ميان  مردمي  بي  کتاب  پيامبري  از خودشان  مبعوث   داشت تا، آياتش  را بر آنها بخواند و کتاب  و حکمتشان  بياموزد  اگر چه   پيش  ازآن  در گمراهي  آشکار بودند ،
وَآخَرِينَ مِنْهُمْ لَمَّا يَلْحَقُوا بِهِمْ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ  و بر گروهي  ديگر که  هنوز به  آنها نپيوسته  اند  و اوست  پيروزمند و حکيم
ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاء وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ اين  نعمت  خداست  که  به  هر که  خواهد ارزانيش  دارد و خدا را بخشايشي   بزرگ  است.
« هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِّنْهُمْ» اوست کسي که در ميان بي سوادان پيامبري از خودشان مبعوث کرد. منظور از «اميين» کساني است که کتاب و رسالتي نداشتند. اين ها عرب ها و ديگر کساني بودند که از اهل کتاب نبودند.
پس خداوند با دادن اين نعمت بزرگ بر آن ها منّت نهاد چون آن ها فاقد دانش و خبر بودند و قبل از اين در گمراهي آشکاري به سر مي بردند و بت ها و درختان و سنگ ها را پرستش مي کردند و خوي و رفتار حيوانات درنده را دارا بودند؛ نيرومندشان ناتوان را مي خورد و آن ها نسبت به علوم و دانش هاي پيامبران کاملا ناآگاه بودند. 
پس خداوند پيغمبري از خودشان را در ميان آن ها مبعوث کرد که آن ها نسب و  اوصاف زيباي او و صداقتش را مي دانستند. و خداوند کتابش را بر اين پيغمبر نازل فرمود:« يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ» و آيات قاطع او را که موجب ايمان و يقين مي گردند بر آن ها مي خواند. « وَيُزَكِّيهِمْ» و آنان را پاک مي دارد و اخلاق فاضله را براي آن ها به صورت هاي گوناگون بيان مي کند و آن ها را بر آن تشويق مي نمايد و آنان را از اخلاق و رفتارهاي زشت باز مي دارد.
« وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ» و علم کتاب و سنت را به آن ها مي آموزد که علوم گذشتگان و آيندگان را در بر دارد. آن ها بعد از اين تعليم و تزکيه از دانشمندترين افراد جهان شدند بلکه آن ها پيشوايان اهل علم و دين قرار گرفتند و داراي کامل ترين اخلاق و بهترين رهنمود و رفتار شدند.
خودشان هدايت شدند و ديگران را هدايت کردند. پيشوايان هدايت يافته و رهبران پرهيزگار گشتند. پس خداوند با فرستادن اين پيامبر(ص) بزرگترين هديه و کاملترين نعمت را به آن ها عطا کرد.
« وَآخَرِينَ مِنْهُمْ لَمَّا يَلْحَقُوا بِهِمْ» و بر کساني ديگر غير از اين امّي ها بي سوادان نيز منت نهاد که عبارتند از کساني که بعد از اين ها مي آيند، همچنين اهل کتاب« لَمَّا يَلْحَقُوا بِهِمْ» احتمال دارد به اين معني باشد که خداوند بزرگ بر کساني ديگر غير از اين امي ها نيز منت نهاد که هنوز نيامده اند و در عصر کساني نيستند که دعوت پيامبر را به صورت مستقيم دريافته  اند.
و احتمال دارد معني آيه  اين باشد که خداوند بر کساني ديگر غير از اين امّي ها نيز منّت نهاد که در فضل و برتري به ايشان نرسيده اند. احتمال دارد منظور اين باشد که آن ها در فضل و برتري به ايشان نرسيده اند. يا شايد منظور اين باشد که در زمان آن ها نيستند و بعد از آن ها خواهند آمد، و هر دو معني درست است. چون کساني که خداوند پيغمبرش را در ميان آن ها مبعوث کرد و او را مشاهده کردند و به صورت مستقيم دعوتش را دريافتند، به ويژگي ها و برتري هايي دست يافته اند که هيچ کس نمي تواند به آن ها برسد، و اين از توانمندي و حکمت خداوند است که بندگانش را بيهوده رها نکرده است بلکه در ميان آن ها پيامبران را مبعوث نموده و آن ها را امر و نهي کرده است. و اين فضل بزرگ خداوند است که آن را به هرکس از بندگانش بخواهد مي دهد. و اين از نعمت تندرستي و فراواني روزي و ديگر نعمت هاي دنيوي که خداوند به بندگانش عطا کرده است بهتر و برتر است. پس هيچ نعمتي از نعمت دين که اساس کاميابي و سعادت هميشگي است بزرگ تر نيست.مَثَلُ الَّذِينَ حُمِّلُوا التَّوْرَاةَ ثُمَّ لَمْ يَحْمِلُوهَا كَمَثَلِ الْحِمَارِ يَحْمِلُ أَسْفَارًا بِئْسَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ مثل  کساني  که  تورات  بر آنها تحميل  گشته  و بدان  عمل  نمي  کنند مثل  آن   خراست  که  کتابهايي  را حمل  مي  کند  بد داستاني  است  داستان  مردمي  که   آيات خدا را دروغ  مي  شمرده  اند  و خدا ستمکاران  را هدايت  نمي  کند
قُلْ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ هَادُوا إِن زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِيَاء لِلَّهِ مِن دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ بگو : اي  قوم  يهود ، هر گاه  مي  پنداريد که  شما دوستان  خدا هستيد ، نه ، مردم  ديگر ، پس  تمناي  مرگ  کنيد اگر راست  مي  گوييد
وَلَا يَتَمَنَّوْنَهُ أَبَدًا بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ و آنان  به  سبب  اعمالي  که  پيش  از اين  مرتکب  شده  اند ، هرگز تمناي   مرگ نخواهند کرد  و خدا به  ستمکاران  داناست
قُلْ إِنَّ الْمَوْتَ الَّذِي تَفِرُّونَ مِنْهُ فَإِنَّهُ مُلَاقِيكُمْ ثُمَّ تُرَدُّونَ إِلَى عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ بگو : آن  مرگي  که  از آن  مي  گريزيد شما را در خواهد يافت  و شما را نز