لی) برتر و بهتر از علی بودند به عنوان امام تعیین می‌شدند، و آیا ممکن است که معنای واضح این آیه پوشیده بماند جز بر کسانی که شیطان بر آنان چیره گشته و قلب‌هایشان را تسخیر کرده است و چنان شیفته دنیا شده‌اند که جز با سلب حق اهل حق از ایشان بدنبال دستیابی به آن نیستند؟ 
پاسخ این است که: داخل کردن علی و فاطمه و حسن و حسین در مباهله توسط پیامبر ص حدیث صحیحی است، که مسلم از زبان سعد بن ابی وقاص در حدیثی طولانی درباره نزول آیه مذکور: ﴿ فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءنَا ﴾. روایت کرده است که پیامبر ص علی و فاطمه و حسن و حسین را فراخواند و فرمود: «خداوندا اینان اهل من هستند»(1) .
اما در این حدیث نه دلالت بر امامت هست و نه بر افضلیت. 
گفته او که: حق تعالی علی را «نفس» رسول خدا ص قرار داده و از آنجا که اتحادشان محال است، تنها می‌ماند که مراد خداوند مساوی بودنشان در ولایت باشد و او ولایت عام دارد پس افراد برابر با او هم ولایت دارند. 
پاسخش این است که: نمی‌پذیریم که تنها قبول مساوات می‌ماند، و دلیل بر این امر نیست، اتفاقاً حمل قضیه بر این معنا ممتنع است، چون هیچ احدی برابر با رسول خدا ص نمی‌شود: نه علی و نه هیچ کس دیگری، این لفظ هم در زبان عرب اقتضای مساوات نمی‌کند، خداوند متعال در ماجرای افک فرمود: ﴿لَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بِأَنفُسِهِمْ خَيْرًا ﴾. (النور: 12).
« چرا هنگامى كه اين (تهمت) را شنيديد، مردان و زنان با ايمان نسبت به خود (و كسى كه همچون خود آنها بود) گمان خير نبردند».
و این اقتضا نمی‌کند که مؤمنان زن و مرد با هم برابر و متساوی باشند. مباهله هم فقط بوسیله خویشاوندان نزدیک رسمیت می‌یابد، والا اگر چنانچه با آنان از طریق دعوت خویشاوندان دور مباهله می‌کـرد – هر چند هم که آن خویشاوندان بهتر بودند – باز شروط مباهله حاصل نمی‌شد. لذا مراد آن بوده که خویشان نزدیک را فرا بخوانند همچنانکه او نزدیکان خود را فرا می‌خواند استجابت دعوت پیامبر، حتماً خداوند متعال پیامبر را به دعوت آن فرد هم امر می‌فرمود چون به این کار نیاز بود می‌گوییم: مقصود اجابت دعا نبود: چرا که دعای پیامبر ص به تنهایی کافی بود، و اگر مراد از دعوت افراد دیگر در کنار خود آن بود که دعایش مستجاب شود، که مطمئناً ایشان همه‌ی مؤمنین را دعوت می‌کردند و همراه آنان دعا می‌فرمودند چنانکه همراه آنان دعای استسقا (طلب باران) می‌فرمود، و همچنانکه دعایش را با ذکر مستمندان مهاجرین آغاز می‌کرد و می‌فرمود: (آیا جز به خاطر مستمندانتان و به خاطر دعا و نماز و اخلاصشان یاری می‌شوید و روزی می‌گیرید؟).
روشن است که هر چند اینان مستجاب الدعوه بودند اما در هر صورت کثرت دعاکنندگان زودتر و بهتر باعث اجابت می‌شود، با این حال منظور از دعوت خویشاوندان این نبود که دعایشان استجابت شود بلکه به خاطر این بود که خویشاوندان و نزدیکان دو طرف با هم روبه‌رو و مقابله شوند. از سویی ما با قطع و یقین می‌دانیم که اگر پیامبر ص ابوبکر و عمر و عثمان و طلحه و زبیر، و ابن مسعود و ابی بن کعب و معاذ بن جبل و دیگرانی را هم برای شرکت در مباهله فرا می‌خواند، مطمئناً اینها بیش از هر کس دیگری برای انجام دستور پیامبر ص می‌شتافتند. و دعای این افراد برای اجابت گیراتر از سایر اصحاب بود، ولی خداوند پیامبر ص را به فراخوانی آنان برای مباهله امر نفرمود. چون این کار به تحقق مباهله کمکی نمی‌کرد. 
هدف این بود که آنان کسانی را فرا بخوانند که بالطبع نسبت به ایشان مشفق باشند، یعنی کسانی چون پسران و زنان و خویشاوندان نزدیک دیگری که از همه به آنان نزدیک‌ترند. لذا اگر پیامبر ص افراد بیگانه‌ای را دعوت می‌کرد، بی‌تردید آنان هم بیگانگانی را فرا می‌خواندند که در آن صورت نفرین کردن آن افراد بیگانه هرگز بر آنان گران نمی‌آمد، و به اندازه لعنت فرستادن به نزدیکانشان هزینه بردار و دشوار نمی‌بود. چون بشر طبیعتاً در مورد نزدیکان خود حساسیت‌هایی دارند که نسبت به افراد غیر خویشاوند آن حساسیت را ندارند. لذا امر فرمود که پیامبر ص نزدیکانش و آن قوم مشرک هم نزدیکانشان را برای مباهله فرا بخوانند. 
پس روشن شد که آیه هیچ دلالتی بر مطلب مورد نظر رافضی ندارد. ولی او و امثال او همچون افراد مریض دل و مغرض, همچنین نصرانیانی هستند که متون و احادیث صریح و سخنان شفاف را رها و با عبارت‌های کلی و نارسا تعقل می‌کنند. این رافضی سپس با زعم باطل و دروغین خود طعنه‌ای هم به برگزیدگان امت زده و چنان برداشت کرده است که مراد از «انفس» در آیه «برابری» و «همسانی» است در حالی که این بر خلاف زبان کاربردی عرب‌هاست. چیزی که مؤید این است آنکه لفظ «نساءنا» در فاطمه محدود نمی‌شود بلکه هر یک از دخترانش را که دعوت می‌کرد در این امر بر منزلت فاطمه بودند، اما در آن زمان تنها فاطمه نزد پیامبر زنده بود و سایر دخترانش پیش از آن زمان از دنیا رفته بودند. 
همچنان «انفسنا» نیز لفظی مختص به علی نیست، چون صیغه جمع دارد مانند «نساءنا» که صیغه جمع است، «ابناءنا» نیز همین طور، اما پیامبر تنها حسن و حسین را فراخواند چون غیر از آن دو، کسی که منتسب به نبوت او باشد نیافت. 
-----------------------------------------------
1) نگا: صحیح مسلم (4/1871).<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:165.txt">فصل (111)  بطلان ادعای رافضی در مورد دلالت آیۀ ﴿فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ ﴾. بر امامت علی دارد</a><a class="text" href="w:text:166.txt">فصل (112) بطلان ادعای رافضی در مورد دلالت آیۀ ﴿قَالَ إِنِّي جَاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي﴾. بر امامت علی (رض)</a><a class="text" href="w:text:167.txt">فصل (113)  بطلان ادعای رافضی در مورد دلالت آیۀ ﴿سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدًّا﴾. بر امامت علی (رض)</a><a class="text" href="w:text:168.txt">فصل (114) بطلان دعوای رافضی در مورد دلالت آیۀ ﴿إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرٌ وَلِکُلِّ قَوْمٍ هَادٍ﴾.  بر امامت علي (رض)</a><a class="text" href="w:text:169.txt">فصل (115)  بطلان ادعای رافضی در مورد دلالت آیۀ ﴿وَقِفُوهُمْ إِنَّهُم مَّسْئُولُونَ﴾. بر امامت علي (رض)</a><a class="text" href="w:text:170.txt">فصل (116) بطلان ادعای رافضی در مورد دلالت آیۀ ﴿وَلَتَعْرِفَنَّهُمْ فِي لَحْنِ الْقَوْلِ﴾. بر امامت علی (رض)</a><a class="text" href="w:text:171.txt">فصل (117)  بطلان ادعای رافضی در مورد دلالت آیۀ ﴿وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ﴾. بر امامت علی (رض)</a><a class="text" href="w:text:172.txt">فصل (118)  بطلان ادعای رافضی در مورد دلالت آیۀ ﴿الَّذِينَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللّهَِ﴾. بر امامت علی(رض) </a><a class="text" href="w:text:173.txt">فصل (119) بطلان ادعای رافضی در مورد دلالت آیۀ (صدقه نجوی) بر امامت علی (رض)</a><a class="text" href="w:text:174.txt">فصل (120)  بطلان ادعای رافضی در مورد دل